Tales of a broken sword

Καλά Χριστούγεννα

2011-12-25T10:15:00.001-08:00

Καλά Χριστούγεννα και Χρόνια Πολλά
από δυο μικρά παιδιά
που ψάχνουν να βρουν το σπίτι τους
σε έναν μακρινό κόσμο θαυμάτων
και χαμένων ευχών

Είθε σήμερα
κάθε παιδί που χάθηκε
να γυρίσει στο σπίτι του.

*η εικόνα είναι της Μαριλένας Μέξη, ταλαντούχα εικονογράφος και συγγραφέας, για το βιβλίο μου "Το Τραγούδι του Χρόνου"

Το Τραγούδι του Χρόνου

2011-12-20T12:04:00.000-08:00

Αυτές τις γιορτές
η ηρωική φαντασία
συναντά τη μαγεία των Χριστουγέννων
στο μυθιστόρημα του Γιώργου Χατζηκυριάκου

"Το Τραγούδι του Χρόνου
βιβλίο 1ο
Η Χώρα των Χαμένων Ευχών"

Μια ιστορία Ξωτικών και Φαντασμάτων,
το επικό ταξίδι δυο μικρών παιδιών
που αναζητούν μια χαμένη ευχή
στον μαγικό κόσμο της Νοέλα
όπου τα Χριστούγεννα διαρκούν παντοτινά.

Περίληψη

Από μικρό παιδί ο Λουκάς άκουγε από τον πατέρα του ιστορίες για τη Νοέλα, έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο όπου τα Χριστούγεννα δεν τελείωναν ποτέ και κάθε ευχή μπορούσε να βγει αληθινή. Όμως τα χρόνια πέρασαν και ο Λουκάς, έφηβος πια, έπαψε να πιστεύει στα όνειρα της παιδικής του ηλικίας, καταδικάζοντας τη Νοέλα να χαθεί στη λήθη, μαζί με όλα όσα παίρνει ο Χρόνος στο πέρασμα του.
Ώσπου μια νύχτα, εντελώς απρόσμενα, ο Λουκάς μαζί με τη Φωτεινή, τη μικρότερη αδελφή του, βρίσκονται χαμένοι στους δρόμους της Κάντελαιτ, μιας από τις πιο ξακουστές πόλεις της Νοέλα. Τα πράγματα όμως μπερδεύονται ακόμα πιο πολύ όταν τα δυο παιδιά συνειδητοποιούν πως έχουν ξεχάσει σχεδόν τα πάντα γύρω από το παρελθόν τους. Το μόνο που έχουν είναι ο ένας τον άλλον κι έναν ολόκληρο κόσμο που τους περιμένει να τον εξερευνήσουν ώστε να βρουν το δρόμο που θα τους οδηγήσει ξανά στο σπίτι.
Κάπως έτσι ξεκινά ένα μακρινό ταξίδι, γεμάτο αναπάντεχες εκπλήξεις και πρωτόγνωρες εμπειρίες. Τα δυο αδέλφια θα περάσουν από τόπους πέρα από κάθε φαντασία, θα γνωρίσουν μοναδικούς φίλους, θα πολεμήσουν με εχθρούς πάνω από τις δυνάμεις τους καθώς θα κληθούν να αναμετρηθούν με τον ίδιο το Χρόνο και τις στρατιές του. Και στο ταξίδι αυτό θα μάθουν καλά πως κανείς και τίποτα δεν χάνεται τόσο απλά, αρκεί να υπάρχει πάντα κάποιος που θα τον αναζητήσει
…όσο μακριά κι αν χρειαστεί να φτάσει για να τον βρει.

Κυκλοφορεί από τις Βορειοδυτικές Εκδόσεις

Το Τραγούδι του Χρόνου - trailer

2011-12-11T03:54:00.000-08:00

Το Ευρώ δέκα χρόνια μετά

2011-11-26T12:09:00.000-08:00

Δέκα χρόνια πριν τέτοιες μέρες η αγορά είχε γεμίσει κουμπιουτεράκια υπολογισμού των δραχμών σε ευρώ. Μέχρι την πρωτοχρονιά του 2002 οι Έλληνες έπρεπε να ξεφορτωθούμε μια για πάντα το νόμισμα μας αφού οι τότε "εκσυγχρονιστές" ηγέτες μας, δίχως φυσικά να μας έχουν ρωτήσει, αποφάσισαν να συναλλασόμαστε με ευρώ.
Σήμερα, δέκα χρόνια μετά κι ενώ φτάνουμε στο 2012, οι επίσης "εκσυγχρονιστές" ηγέτες μας, αφού χρέωσαν σε εμάς τα δικά τους λάθη, μας φορτώνουν απανωτούς φόρους για να σώσουμε το ευρώ ώστε να αποφύγουμε την επιστροφή στη δραχμή, κάτι που θα οδηγήσει τη χώρα στη χρεωκοπία.
Πού είναι λοιπόν εκείνο το "χρυσό όνειρο" του ευρώ; Πού μας έφερε ο εκσυχρονισμός τους; Πώς θα είναι η ζωή μας σε δέκα χρόνια από σήμερα;

Το Γράμμα (Χειμώνας 1940)

2011-10-27T07:04:00.000-07:00

Το παρών διήγημα γράφτηκε πριν από τέσσερα χρόνια, τότε που παρακολουθούσα μαθήματα πάνω στο Ιστορικό Μυθιστόρημα που διοργάνωνε το Ε.ΚΕ.ΒΙ. (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου). Γράφτηκε ως άσκηση βασισμένη σε μια εικόνα και παρουσιάστηκε στην τάξη μαζί με τα υπόλοιπα διηγήματα. Μου είπαν πως ήταν το καλύτερο αλλά δεν τους πίστεψα.
Όπως και τότε έτσι και σήμερα είναι αφιερωμένο στην αυριανή επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Το Γράμμα (Χειμώνας 1940)

Πόσες φορές κοιτούσε το παράθυρο περιμένοντας να τον δει. Πόσες μέρες στεκόταν στο παράθυρο αδημονώντας να αντικρίσει τη μορφή του να ξεπροβάλει από τα δέντρα της αυλής. Πόσες νύχτες ξαγρυπνούσε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας ψιθυρίζοντας προσευχές για την τύχη του. Η ίδια δεν θυμόταν. Οι μέρες περνούσαν και οι μήνες ακολουθούσαν όμως για εκείνη ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει σε μία μόνο στιγμή: την ώρα που το τρένο με τους φαντάρους χάθηκε στην ομίχλη.
Ο πόλεμος δεν τους άφησε να χαρούν το νεογέννητο έρωτα τους. Κάπως αλλιώς είχαν φανταστεί και οι δύο εκείνα τα Χριστούγεννα. Όμως κάποιοι είχαν άλλα σχέδια για αυτούς όπως για τους χιλιάδες που ντύθηκαν στο χακί για να αποτρέψουν την είσοδο των Ιταλών στην Ελλάδα. Όλες οι καρδιές χτυπούσαν στην Πίνδο. Στρατιώτες και άμαχοι, άντρες και γυναίκες, σώματα και πνεύματα, βρίσκονταν εκεί και πολεμούσαν ο καθένας με το δικό του τρόπο. Άραγε ποιοι πονούσαν πιο πολύ; Οι άντρες στην πρώτη γραμμή ή γυναίκες που τους περίμεναν εσώκλειστες στους τέσσερις τοίχους, πέρα από τις λίμνες και τα βουνά; Ερωτήματα που κανείς από εκείνους που ξεκινούν τους πολέμους δεν θα κληθούν ποτέ να απαντήσουν.
Περίμενε, περίμενε, όμως ποτέ δεν τελείωνε. Ο πόλεμος και ο χρόνος τους κρατούσαν χωριστά. Εκείνος στο θορυβώδες μέτωπο κι εκείνη στο βουβό πατρικό της.
Κάθε άνθρωπος στην Αθήνα είχε να πει τη δική του ιστορία για τα γεγονότα στο μέτωπο. Λόγια πλασμένα από ευχές και ελπίδες. Την αλήθεια ήξεραν μόνο τα γράμματα. Γράμματα που είχαν γραφτεί κάτω από ριπές και βομβαρδισμούς, πάνω από νεκρούς και τραυματίες, μέσα από αίμα και χιόνι, εκεί στα μακρινά οχυρά του Βορρά. Γράμματα που για εκείνους που τα λάμβαναν το μόνο ευχάριστο που περιείχαν ήταν το όνομα αυτού που τα έγραφε. Γράμματα σαν αυτό που εκείνη κρατούσε στα χέρια της.

Αγαπημένη μου Σοφία,
των ανθών και των ζεστών χρωμάτων

Τα μολύβια σου είναι το πιο ακριβό δώρο που θα μπορούσε να δώσει κανείς σε κάποιον που φεύγει για έναν τόπο σαν αυτό. Δίχως τα μολύβια αυτά δεν θα μπορούσα να σου γράφω για να θυμίζω σε εσένα αλλά και σε εμένα τον ίδιο πόσο σε αγαπώ. Κοντεύω στα αλήθεια να ξεχάσω ποιος είμαι και όταν γράφω πραγματικά ηρεμώ. Υπάρχουν όμως στιγμές που ξεχνώ ότι είμαι άνθρωπος της μόρφωσης και των γραμμάτων. Εδώ κανείς δεν είναι πια ο ίδιος και φοβάμαι ότι δεν θα γυρίσω ποτέ στην αγκαλιά σου. Δεν είναι οι σφαίρες που φοβάμαι. Όχι οι αντίπαλες τουλάχιστον. Αυτές είναι που θα ζεστάνουν την καρδιά μου μια για πάντα και θα με γλιτώσουν από αυτό το κρύο που δεν λέει να υποχωρήσει. Τον εαυτό μου είναι που φοβάμαι. Έχω σκοτώσει αρκετούς και θα αναγκαστώ να σκοτώσω κι άλλους. Πως άραγε θα γυρίσω πίσω; Πώς θα μπορέσω να σε κοιτάζω στα μάτια και να σου λέω ότι σε αγαπώ; Πως θα κάνω την προσευχή στον Κύριο για το ψωμί που θα βρίσκεται στο τραπέζι μας; Δεν σκότωσα εχθρούς. Σκότωσα τον εαυτό μου και συνεχίζω να τον σκοτώνω κάθε που ξημερώνει και κάθε που βραδιάζει. Ήταν άνθρωποι, σαν εμένα. Άνθρωποι που κάποιος τους περίμενε να γυρίσουν πίσω και να τους αγκαλιάσουν όπως εσύ εμένα. Κι όμως εγώ τους στέρησα αυτή την επιστροφή. Αυτή την ευχάριστη ιδέα της επιστροφής και της υποδοχής. Εγώ λοιπόν με ποιο άραγε δικαίωμα να επιστρέψω στην αγκαλιά σου; Το δικαίωμα του νικητή; Του δικαίωμα του υπερασπιστή; Το δικαίωμα του ήρωα; Δεν υπάρχουν ήρωες καλή μου. Δεν υπήρξαν ούτε και θα υπάρξουν ποτέ. Ούτε κι εχθροί. Υπάρχουν μοναχά φονιάδες. Φονιάδες που δεν γνωρίζουν το λόγο της ύπαρξης τους σε αυτό τον κόσμο που χαρακτηρίζεται από την έννοια «ζωή». Κανείς δεν το καταλαβαίνει. Είναι όλοι τους ανόητοι, Ιταλοί και Έλληνες μαζί, καθολικοί και ορθόδοξοι, προδότες ενός Χριστού που σταυρώθηκε για να μας σώσει από το σκοτάδι. Κι όμως όλοι μας μετέχουμε στη σταύρωση Του και απομακρυνόμαστε από το μήνυμα της. Θα πεθάνουμε και θα βρεθούμε όλοι μαζί στην ίδια βάρκα που θα μας μεταφέρει μακριά Του, όπως εμείς διαλέξαμε να κάνουμε. Όμως δεν ξέρω εάν η κόλαση διαφέρει από αυτό που εδώ και τόσους μήνες ζω. Πολλές φορές σκέφτομαι πως ο βαρκάρης άλλαξε επάγγελμα και οδηγεί τρένο μεταφέροντας αμαρτωλούς σε ένα παγωμένο βουνό όπου θα σκοτώνονται αιώνια. Θα σκοτώνονται και κανείς δεν θα τους περιμένει να γυρίσουν διότι δεν θα έχουν λόγο να επιστρέψουν. Κοιτώντας ψηλά, στον πάντα συννεφιασμένο ουρανό, μόνο ένα πράγμα σκέφτομαι. Ο παράδεισος είναι πολύ μακριά…
Είμαι περίεργος να ακούσω τι συζητιέται για τον πόλεμο, εκεί κάτω, στη ζεστή Αθήνα. Μην πιστεύεις στους ηρωικούς λόγους γιατί είναι ψέματα και δικαιολογίες μιας άτιμης τιμής.. Χιόνι και αίμα σημαδεύει το θρίαμβο κάποιου ανώτερου εχθρού που πολεμά τον εαυτό του με εμάς και τους απέναντι να τον κρατάμε εν ζωή. Εδώ δεν υπάρχουν νικητές. Τα όπλα και ο χειμώνας δεν κάνουν διακρίσεις στα παιδιά των ανθρώπων…
Ίσως κάποτε να έρθει η άνοιξη. Και δεν εννοώ την άνοιξη του 41 ούτε του 42 ούτε κανενός από τα έτη αυτού του καταραμένου αιώνα. Εννοώ την άνοιξη που όλοι περιμένουμε. Την άνοιξη που βασίλευε κάποτε εδώ σε αυτά τα μέρη που τώρα τυραννά ο χειμώνας. Και θα έρθει κάποτε, να είσαι σίγουρη. Ως τότε να είσαι δυνατή. Και να μην πάψεις ποτέ να ζωγραφίζεις.
Κάθε που θα ζωγραφίζεις νύχτα, να θυμάσαι τα μολυσμένα αστέρια που μας παρακολουθούν.
Κάθε που θα ζωγραφίζεις ξημέρωμα, να θυμάσαι πως προσπάθησα να φτάσω κοντά σου.
Κάθε που θα ζωγραφίζεις μέρα, βάλε όσο πιο πολλές πινελιές μπορείς, να γεμίσει ο κόσμος με χρώματα, να αποκτήσει κάλλος η ζωή, να το βλέπουν οι άνθρωποι και οι καρδιές τους να ξυπνούν σαν από όνειρο προφητικό, την ευτυχία που προμηνύει…

Για πάντα δικός σου,
εκείνος ο ποιητής που του
έκλεψες την καρδιά εκείνο το
γλυκό απόγευμα του Αυγούστου

Κωνσταντίνος

Γιώργος Χατζηκυριάκος
Οκτώβριος 2007

Ρέκβιεμ για ένα δισκάδικο

2011-09-24T16:40:00.001-07:00

Σήμερα ήταν η τελευταία μέρα που λειτούργησε το Metropolis του Πειραιά. Το θρυλικό δισκάδικο της Ηρώων Πολυτεχνείου και του Δημοτικού Θεάτρου, σημείο συνάντησης, αναφοράς και προσφοράς στην εμπορική και πολιτισμική ζώνη της πόλης, από σήμερα 24 Σεπτεμβρίου, έπαψε να υπάρχει. Οι υπάλληλοι - οι λίγοι που είχαν απομείνει - θα ακολουθήσουν την τύχη των συναδέλφων τους που απολύθηκαν όταν μπήκε λουκέτο στα καταστήματα που εργάζονταν.
Ίσως αυτή η είδηση να ενδιαφέρει λίγους ή να μοιάζει κοινότυπη μιας και τα τελευταία δύο χρόνια πολλά καταστήματα έκλεισαν, κόσμος έχασε τη δουλειά του, χώροι έμειναν ξενοίκιαστοι. Όμως για εμένα το τέλος του πειραικού Metropolis είναι κάτι παραπάνω από λυπηρό. Ολόκληρο το μαγαζί, το ισόγειο, το υπόγειο και οι δύο όροφοι του, ακόμα και η αποθήκη και το γραφείο του διευθυντή, είναι γεμάτοι με αναμνήσεις. Αναμνήσεις πολλών ανθρώπων καθώς κι ενός νεαρού Πειραιώτη που έζησε και αγάπησε το Metropolis πρώτα ως πελάτης και στη συνέχεια ως υπάλληλος.
Μερικοί που έμαθαν την είδηση αυτή, ρωτούν τι θα γίνει πια εκείνος ο χώρος. Ειλικρινά δεν ξέρω. Ίσως να το νοικιάσει κάποια μεγάλη εταιρεία ανοίγοντας ένα ακόμα περιττό ρουχάδικο στον Πειραιά, ίσως και να μείνει ξενοίκαστο όπως τόσοι χώροι που ρημάζουν καθημερινά στην πόλη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ποτέ ξανά δεν ακουστεί μουσική σε εκείνο το σημείο του δρόμου.

Η επόμενη μέρα

2011-09-20T11:44:00.000-07:00

Μια μέρα θα ξυπνήσω και φύγω από το σπίτι για τη δουλειά. Όταν φτάσω εκεί, θα βρω τα ρολά κατεβασμένα και ένα τεράστιο λουκέτο. Σαστισμένος θα αναχωρήσω για το σπίτι και στο γυρισμό θα ακούω τον κοσμο γύρω μου να λέει πανικόβλητος πως η χώρα χρεωκόπησε. Φτάνοντας στο σπίτι, θα βρω μια επιστολή να με περιμένει που θα με καλεί να παρουσιαστώ σε κάποιο στρατόπεδο λόγω επιστράτευσης. Το παιδί μου θα με κοιτά με μάτια όλο παράπονο και θα μου πει μοναχά δυο λέξεις:
"Μπαμπά; Γάλα;"

Γιώργος Χατζηκυριάκος
Σεπτέμβριος 2011

(Αυτό που αληθινά με φοβίζει είναι η επόμενη μέρα από αυτήν που περιγράφω)

Οι Blind Guardian στην Ελλάδα

2011-05-01T10:23:00.000-07:00

Dante Inferno

2011-04-22T09:43:00.001-07:00

Μεγάλη Παρασκευή απόψε, σαν τότε που ο Δάντης, ο Ιταλός ποιητής της Θείας Κωμωδίας, ξεκίνησε την φανταστική κατάβαση του στην Κόλαση, όπως μας αφηγείται στο πρώτο μέρος της τριλογίας. Ετούτη την πένθιμη μέρα ήταν που άρχισε το ταξίδι του, ξεκινώντας από από το βασίλειο του Εωσφόρου, συνεχίζοντας στο Καθαρτήριο (Μεγάλο Σάββατο) ώσπου να φτάσει στον Παράδεισο (Κυριακή του Πάσχα)και έπειτα να επιστρέψει σπίτι.
Την περιπλάνηση του Δάντη και του καθοδηγητή του, του ποιητή Βιργίλιου, φυσικά δεν θα μπορούσε κανείς να την αφηγηθεί με τόση ζωντάνια εκτός από τον ίδιο. Κι όμως βρίσκω εξαιρετική την προσπάθεια των Iced Earth να αποδόσουν το ταξίδι στα Εννιά στρώματα της Κόλασης με το εκπληκτικό Dante's Inferno, ένα από τα καλύτερα τραγούδια του Burnt Offerings (όπου ακούσαμε για πρώτη φορά τη χαρακτηριστική φωνή του ο Matt Barlow, φωνή που σημάδεψε την ιστορία αυτού του περιπετειώδους συγκροτήματος)αλλά και της δισκογραφίας τους ολόκληρης.
Μεγάλη Παρασκευή, λοιπόν, κάθοδος του Χριστού στον Άδη, κάθοδος του Δάντη στην Κόλαση, ταξίδι στο κολασμένο βασίλειο του Εωσφόρου με Iced Earth.

Dante's Inferno - Iced Earth

Through the fiery caverns we sail
Virgil at my side my guide and master
Questing through the nine plains of hell
Infernal wisdom shall fill my soul
Slowly now the days departing
The darkened air releases me
Frightening visions of my journey
Entrance me to limbo I'm not
Free

Abandon all hope who enter here
Enter the gates, Charon awaits

Abandon all hope who enter here
For this is where all things are left behind
Every doubt and every cowardice must die
Souls of rage and anger whipping in despair

The souls that wail on this plain pray for death
Denial is the reason for their suffering
Forever being stung by wasps and demons breath
The blood and tears that fall serve the maggots need

Descention, thrusting to the second plain
Minos judges as his tail twines
Lustful thoughts and greed whip these wretched souls
A hurricane of hate mocks their helpless pleas

Drifting now down deeper, into eternal flames
Awake at the third circle, the cold and filthy rain
Punished for their gluttony, languid for all time
The earth it stinks of corpses, damned for all time
The vicious beast Cerebus, three heads, blooded eyes
Tears his talons through the air, all the skinners cry

Down, be still thy cursed wolf
The master scorns its name
Dive to the next plain
The sullen and the vain
Suffer for greed
The prodigal they bleed
For all eternity
Plutus holds the key

Damned, the wrathful and the vain
Suffer the fifth plain
Cross the river Styx
Heed your crucifix
The mudded corpses cry
Howling to the sky
Reach the other side
Open wide the gate

Enter the sixth circle of barren land and flames
Passing through the gate of dis the furies scream her name
Belching forth in agony invoking her to rise
The spirit's rage consuming us the evil in their cries
Queen of vipers, queen of serpents
Cast their souls to stone
Spread to wealth of Gorgon's power
Medusa's inner soul

We're drawing ever closer to the seventh hell
They violate their neighbors, their god and themselves
We're sailing slowly through the boiling river of blood
Immersed in the depths below souls scream in agony
The twisted beast he laughs, he draws his arrow back
His sights on anyone exposing of their flesh
He impales their hearts with ease
And shrugs their piercing screams
Pity is they'll never die
They'll suffer here eternally

Imagine a place where every horror comes to life
Where every torture is real and time stands still
Eight fiery steps and we're closer to the end

In a cold and timeless grave buried head first in shit
Praying all the while for a quick & painless death
Scratching furiously at scabbed and oozing wounds

Lucifer ... angel of light
Cast below god of ice
Ruling hell unholy trinity
The traitors freeze for all eternity
Lucifer ... betrayer of god
Tormentor ruthless and cold
Judas' screaming here in agony
The traitors freeze for all eternity

Το Ψάρι πάει Έναστρον (Παρουσίαση του βιβλίου της Βάγιας Ψευτάκη)

2011-04-06T14:32:00.000-07:00

Η Βάγια Ψευτάκη και οι εκδόσεις ARS NOCTURNA σας προσκαλούν την Παρασκευή 08 Απριλίου, σε μια μοναδική βραδιά παρουσίασης του dark fantasy μυθιστορήματος ΕΝΥΔΡΙΑ.

Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν ο Θωμάς Μαστακούρης (συγγραφέας, μεταφραστής) και ο Γιώργος Ιωαννίδης (ψυχολόγος, συγγραφέας, αρχισυντάκτης περιοδ. mystery). Την συζήτηση θα συντονίσει η βιβλιοκριτικός Αγγέλα Γαβρίλη.

Σας περιμένουμε όλους, για να μιλήσουμε για το φανταστικό στην Ελλάδα, την ονειροπλαστική λογοτεχνία και φυσικά, για τον μαγικό κόσμο της Ενυδρίας!

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στις 19:30, στο ΒιβλιοΚαφέ Έναστρον
(Σόλωνος 101, Αθήνα / τηλ: 210-38.28.161 & 210-38.28.139)

Δύο Χρόνια "Ιστορίες ενός Σπασμένου Ξίφους"

2011-03-23T17:11:00.000-07:00

Αυτές τις μέρες ετούτο το μοναχικό blog συμπληρώνει δύο χρόνια από την ημέρα που έκανε την ταπεινή του εμφάνιση στο διαδίκτυο. Έκτοτε τα κομμάτια του σπασμένου ξίφους παραμένουν διασκορπισμένα και μάλλον θα αργήσει πολύ ο καιρός μέχρι να σφυρηλατηθούν ξανά. Ο κόσμος πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο και τα νέα δεν έρχονται ποτέ ευχάριστα. Από ότι δείχνουν τα σημάδια δεν υπάρχει χώρος για ήρωες ούτε και για ιστορίες, εκτός από κάποια σιωπηλά καταφύγια όπως αυτό εδώ το blog.
Θα ήθελα να γράψω πιο χαρούμενα λόγια για την επέτειο αυτού του ιστολόγιου, όμως οι καταστάσεις των τελευταίων ημερών δεν μου το επιτρέπoυν. Απλώς θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς που περνάτε και ρίχνετε μια ματιά, πόσο μάλλον εσάς που παρακολουθείτε με ενδιαφέρον τις εξελίξεις, διαβάζετε τις ιστορίες και μοιραζόσαστε μαζί μου τις όποιες όμορφες ή άσχημες στιγμές στις Ιστορίες ενός Σπασμένου Ξίφους.
Να είστε καλά.

Will it ever end?
Will I find what I'm longing for?
Will I ever walk out of shadows so grey?

Will I ever learn from the past?
Will I fade away?
Will I ever stay where the shadows will grow?

Watch the river it flows
Now and ever
I cannot believe in more
And now my time will come
Carry on

Blind Guardian - War of the Thrones

Το Τίμημα της Φαντασίας

2011-03-15T16:49:00.000-07:00

Το Τίμημα της Φαντασίας

Πέντε λεπτά πέρασαν.«Σκάστε!»
Άλλα πέντε λεπτά. «Σκάστε!»
Ακόμα πέντε λεπτά. «Σκάστε...»
Κάθε λίγο και λιγάκι το ίδιο πράγμα. Τα παιδιά φωνάζουν, βρίζουν, τσακώνονται ώσπου να τους πως την ίδια λέξη. «Σκάστε». Σιωπούν για μερικά δευτερόλεπτα και μετά ξανά. Μια καταραμένη οχλαγωγία από κραυγές, βρισιές, πατήματα πλήκτρων και ποντικιών, παραφωνίες κινητών, κιάμοι, καλομοίρες, φιφτισέντηδες και διάφορα άλλα «τραγούδια» με βαθύ νόημα.
Και πίσω από αυτόν τον πάγκο εγώ. Μπροστά από έναν υπολογιστή προσπαθώντας να επικεντρωθώ στο κείμενο μου.
Όταν έπιασα δουλειά σε αυτό το ίντερνετ, εκείνο που σκεφτόμουν ήταν το ότι θα μπορώ να γράφω εκτός του σπιτιού ώστε να κερδίζω χρόνο για τις ιστορίες μου. Βλάκα, λέω στον εαυτό μου. Η συγγραφή χρειάζεται ησυχία όχι αυτή τη βαβούρα που επέλεξες για είκοσι ευρώ μεροκάματο και για να πετύχεις την ιδανική ζωή του συγγραφέα.
Πιάνω το κεφάλι μου. Διάολε, δεν μπορεί να μου συμβαίνει! Που πήγε εκείνη η σκηνή που φαντάστηκα; Άντε πάλι από την αρχή.
Ωραία τη βρήκα. Βρήκα και τον τρόπο που θα την αποτυπώσω στο κείμενο. Ναι, αντίκρισα επιτέλους εκείνον τον λαμπερό καταρράκτη και τώρα επιστρέφω για να σας τον αφηγηθώ.
Μπαμ! Τα κέρματα χτυπούν στον πάγκο και με επαναφέρουν με βία στην πραγματικότητα
«Ένα ευρώ σε εμένα και ένα στον «Σμαζ». Ένα παιδί δώδεκα χρονών μου μιλάει με ύφος σαν να είναι ο άρχοντας της γειτονιάς. Δεν προλαβαίνω να χτυπήσω απόδειξη όταν ο μικρός έχει ήδη στρωθεί στην καρέκλα του και περιμένει τον υπολογιστή να ανοίξει για να παίξει εκείνο το παιχνίδι με τα σπαθιά και τα ξόρκια. Όλοι αυτό παίζουν. Ο φίλος του ο «Σμαζ», ο «Κίλερ», ο «Πάσαρης», ο «Μαμιάς», ο «Φακεράς» και όλοι οι κοπανατζήδες που έμειναν από απουσίες δίχως να το καταλάβουν. Δεν βαριέσαι, κάπου θα βολευτούν και αυτοί αύριο. Τι να τα κάνουν τα σχολεία και τα πτυχία; Είδαμε κι εμείς τι κάναμε στη ζωή μας...
Στο παιχνίδι πολεμιστές σφάζονται, μάγια εκτοξεύονται, όλα αυτά σε μέρη μαγικά και φανταστικά. Ναι, μοιάζουν με αυτά που γράφω. Γράφω. Για να τα διαβάζω εγώ και άλλοι πέντε και να χαιρόμαστε.
Τώρα που είπα πέντε, δεν μπαίνω και σε αυτό το ες εφ εφ να δω τι γίνεται; Έχω βάλει κάτι ιστορίες εκεί. Τις διάβασε κανείς άραγε;
Ω ναι τις διάβασαν! Αλλά σχόλιο κανένα. Τι γίνεται, τόσο χάλια είναι ή μήπως έμειναν όλοι άφωνοι; Τι λέω; Λες και δεν ξέρω πως γράφω...
Πού πήγε τώρα εκείνο το βουνό; Όχι, κάτσε. Δεν ήταν βουνό, ήταν καταρράκτης. Κάπως φωτεινός. Γαμώτο, πάλι χάθηκα...
Να τος! Τον βρήκα! Λοιπόν, ήταν κάπως έτσι...
«Καλησπέρα...»
Ωχ...Η πεθερά του αφεντικού. Ξέρω, ξέρω?Το προηγούμενο παιδί καθάριζε τους πάγκους, το προηγούμενο παιδί άλλαζε τις σακούλες, το προηγούμενο παιδί είχε επικοινωνία με τους πελάτες...Για να δούμε τι θα ακούσω σήμερα;
«Πήγα στον Άγιο Δημήτριο και άναψα κερί. Στο δρόμο είδα εκείνη τη βρωμογυναίκα, την Τασία...»
Μιλάει, μιλάει, μιλάει. Κακολογεί, κακολογεί, κακολογεί. Σειρά έχω εγώ.
«Τα τασάκια μυρίζουν. Οι καρέκλες είναι γερμένες. Τα παιδιά φωνάζουν.»
Φωνάζουν ε;
«ΣΚΑΣΤΕ!!!»
Το φωνάζω μέσα από την ψυχή μου. Όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και για εκείνη. Για μια στιγμή να σκάσουν όλοι. Όλοι! Να μην ακούγεται ούτε ένας!
Ξαφνικά έρχεται στο μυαλό μου ο καταρράκτης. Τον βλέπω. Για μια στιγμή προσπαθώ να τον κρατήσω στη μνήμη μου. Ξέρω θα χαθεί σύντομα. Θα χαθεί όπως τα προηγούμενα τοπία, τα γεγονότα, οι ήρωες, οι περιπέτειες, η φαντασία μου.
Η πεθερά κάνει την αρχή.
«Πως μιλάς έτσι στα παιδιά; Θα διώξεις τους πελάτες!»
Ας τους διώξω, σκέφτομαι. Για κάθε ήσυχη στιγμή που έδιωξαν από το ταραγμένο μου μυαλό, ας φύγουν. Να βρουν εκείνοι τον καταρράκτη και να πάνε να πνιγούν!
Μέχρι στιγμής αναζητώ τον καταρράκτη. Σύντομα θα αναζητώ δουλειά. Δε βαριέσαι, έτσι κι αλλιώς το έχω πάρει απόφαση σε αυτή τη ζωή. Η θα δουλεύω ή θα φαντάζομαι. Τι να κάνω που αυτός ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πως η συγγραφή είναι δουλειά; Τι να κάνω που από μικρό παιδί αναζητώ τον "άλλο" κόσμο, αυτόν που μας προβάλλουν οι συγγραφείς πατέρες μας;
Ελπίζω όταν ξαναδώ εκείνον τον καταρράκτη να κρύβει πίσω του μια σπηλιά γεμάτη φαγητά। Έχω αρχίσει να πεινάω...

Γιώργος Χατζηκυριάκος
Φεβρουάριος 2008

Το πικρό ημερολόγιο του θρυλικού "δισκάδικου"

2011-03-08T07:59:00.000-08:00

Ακολουθεί η η πικρή ιστορία της εταιρείας Metropoliς όπως την έγραψε ένας συνάδελφος στη σελίδα indymediα την προηγούμενη εβδομάδα. Σήμερα, οχτώ Μαρτίου έκλεισε ένας μήνας δίχως να έχουμε πληρωθεί:

Αρχές ʼ90 ξεκινάει να χτίζεται η γνωστή αλυσίδα καταστημάτων μουσικής Metropolis। Μέσα σε δέκα χρόνια καταφέρνουν να κυβερνούν το λιανικό εμπόριο της μουσικής. Στο σχεδόν μονοπωλιακό καθεστώς που επιβάλουν τα Metropolis, δισκάδικα μικρά και μεγάλα, συνοικιακά και ιστορικά κλείνουν. Μεγάλες εταιρείες ταπεινώνονται και ελέγχονται λειτουργώντας πολλές φορές ως παραρτήματα του Metropolis,και μικρές εταιρείες κλείνουν χωρίς καμία αξιοπρέπεια. Επώνυμες αλυσίδες καταστημάτων, συνεταιρισμοί, αλλά και σύλλογοι δισκοπωλών που προσπαθούν να αντισταθούν αποδυναμώνονται και καταστρέφονται με την αρωγή και των δισκογραφικών εταιρειών.

Το μυστικό της επιτυχίας βρίσκεται πίσω από τις τολμηρές για την εποχή επιχειρηματικές κινήσεις των τότε ιδιοκτήτων Αφων Τοπιντζή, την επιθετική πολιτική τους, την τεράστια οικονομική επιφάνεια που απέκτησαν σύντομα (δίνοντάς τους σημαντικό πλεονέκτημα στον έλεγχο της δισκογραφικής αγοράς αφού οι επιταγές τους ήταν το πιο σίγουρο χαρτί της αγοράς) και την ιδιόρρυθμη κατά πολλούς διαχείριση του προσωπικού τους। Βλέποντας οι τότε ιδιοκτήτες την αγάπη των υπαλλήλων τους για την μουσική, την όρεξή τους να δουλέψουν στο μουσικό χώρο, τις τολμηρές και πρωτότυπες ιδέες τους, τους αντάμειψαν πλουσιοπάροχα(!) με απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Μέσα στο παράδοξο αυτό εργασιακό καθεστώς -που δεν διδάσκεται πουθενά- όλα δούλευαν ρολόι. Από μισθούς βέβαια μεγάλη πείνα, το βασικό, με πολύ λίγες εξαιρέσεις. Ακόμα και τα στελέχη δεν πήραν ποτέ μισθούς που έπαιζαν σε αντίστοιχες σε μέγεθος αλυσίδες της πιάτσας. Και παρόλο που τα αφεντικά πλουτίζανε με εξωφρενικούς ρυθμούς, οι υπάλληλοι μένανε με το βασικό μισθό. Με μοναδικό αντάλλαγμα την ευκαιρία να δουλεύουν στο χώρο της μουσικής που τόσο αγαπούσαν. Κάποιοι από αυτούς δώσανε ψυχή και σώμα στην ατελείωτη απληστία των Τοπιτζήδων χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Δεν είναι λίγες οι φορές που υπάλληλοι δούλευαν 16 ώρες ή δέχονταν τηλεφωνήματα από τα αφεντικά 2.00 το βράδυ.

Όταν στα τέλη των ʽ00 η μουσική βιομηχανία ξεκίνησε παγκοσμίως να παραπατάει, στην ψωροκώσταινα της γράφανε επικήδειο. Όταν το λιανικό εμπόριο φτερνιζόταν η δισκογραφία έμπαινε στην εντατική. Τότε οι σοφοί, για την τσέπη τους, Αφοί Τοπιντζή ιδιοκτήτες των Metropolisαποφάσισαν να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Βρήκαν έναν πρόθυμο αγοραστή στο πρόσωπο του Ανδρέα Κουρή. Μοσχοπούλησαν την εταιρεία τους, σκούπισαν τα ταμεία και τέλος χωρίς καμία ευαισθησία προς τους υπαλλήλους τους που τόσα χρόνια δουλεύανε σαν καλά σκυλιά, τους έδωσαν προίκα στο νέο αφεντικό τους.
Ο περήφανος για την αγορά του, ο δραστήριος (χα), ο επιτυχημένος(χάχα) και ο δαιμόνιος(χάχανα) επιχειρηματίας Ανδρέας Κουρής μόλις κατάλαβε την φόλα που είχε μέσα το μπιφτέκι, έκανε ότι θα έκανε κάθε σωστό αφεντικό।Ενδεικτικά θα αναφέρουμε μερικές σοφές κινήσεις της εργοδοσίας.

-Αφού έπαιξε λίγο με το καινούργιο απόκτημα αυτός και το σόι του εξαφανίστηκε από τα Metropolis। Δεν είναι και τόσο glamourτελικά τα καινούργια παιχνίδια του. Εδώ είναι που το αμπέλι μένει άφραγο.

-Προσέλαβε δικά του έμπιστα στελέχη απολύοντας παράλληλα τους παλιούς έμπειρους διαχειριστές। Στελέχη, εκκαθαριστές που εκτός από την ύποπτη φήμη που τους ακολουθούσε από τις προηγούμενες δουλειές τους δεν είχαν καμία ιδέα τι πάει να πει δισκογραφία. Για να καταλάβουν και οι μη γνώστες, είναι σαν να προσλάβειτο βιβλιοπωλείο «Πολιτεία» γενικό διευθυντή που δούλευε στου Χυτήρογλου και να του πει να κάνει εμπορική συμφωνία με τον Λιβάνη. Γέλασε και ο κάθε πικραμένος στις δισκογραφικές εταιρείες. Εδώ είναι που χάθηκε κάθε ίχνος επιχειρηματικού prestige της εταιρείας.

-Αδυνατώντας να πληρώσει επιταγές (κατά τα τελευταία λεγόμενα της διεύθυνσης ψάχνουν λεφτά για να καλύψουν επιταγές την τελευταία στιγμή), καθυστέρει συστηματικά πληρωμές προς προμηθευτές, ενοίκια, ΔΕΗ και υπαλλήλους। Εδώ είναι που χάθηκε με μιας η εικόνα της αξιόπιστης εταιρείας.

-Έκλεισε 6 μαγαζιά, αφήνοντας ολόκληρες περιοχές που μονοπωλούσε (θυμηθείτε ότι την προηγούμενη δεκαετία τους είχε κλείσει όλους)χωρίς να προσπαθήσεινα βρει μικρότερους και οικονομικότερους χώρους διατηρώντας την παρουσία του ή ακόμα και να βάλει μέσα στα μαγαζιά του κάποιο άλλο είδος προς πώληση. Καταστήματα φιλέτα που ήταν σημεία αναφοράς στις πόλεις ή τις περιοχές που βρίσκονταν. Ποιοι άραγε τα πήραν τώρα και ποιοί επωφελήθηκαν από αυτήν την κίνηση ίσως θα έπρεπε να το δούμε καλύτερα. Εδώ είναι που αρχίζει να χάνεται η αίσθηση της ισχυρής αλυσίδας καταστημάτων.
-Προβληματική και ύποπτη διαχείριση των εξόδων। Δεν χρειάζεται και masterστα οικονομικά για να καταλάβεις ότι το να σπαταλάς πανάκριβο, ολοκαίνουργιο και πανέμορφο εμπορικό χώρο στο κεντρικό κατάστημα της Πανεπιστημίου για γραφεία, ενώ το ευρύτερο κέντρο βρωμάει από φτηνούς χώρους είναι διοικητική πατάτα. Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να μαζευτείς λίγο όταν είσαι διευθυντής σε μία εταιρεία που παραπαίει. Ήθος χρειάζεται που δεν περισσεύει. Η μάσα και η μίζα έχει όρια. Εδώ είναι που χάθηκε η εμπιστοσύνη προς την διοίκηση.

-Εφαρμογή 4ημερης εργασίας। Για το γελοίο της ιστορίας να αναφέρουμε ότι ανακοινώθηκε παραμονές γενικής απεργίας. Μη συνηθισμένος, από το MAD που πληρώνει το προσωπικό όποτε θυμηθεί και κανείς δεν τολμάει να μιλήσει, ο Κουρής στις τελευταίες μέρες της φυσικής του παρουσίας στο Metropolis δέχτηκε ισχυρή αντανακλαστική αντίδραση από το προσωπικό του αναγκάζοντας τον να υποχωρήσει. Προσωρινά, αφού το αμέσως επόμενο διάστημα ξεκίνησε άλλου τύπου περικοπές στην μισθοδοσία. Εδώ είναι που χάθηκε η μοναδική ευκαιρία για δημιουργία σωματείου.

-Απολύσεις। Πάνω από 70 απολύσεις που δεν δημιουργήσανε καμία αντίσταση από τους συναδέλφους. Η διεύθυνση φρόντισε με την αιώνια αλάθητη πρακτική, διαίρει και βασίλευε στους πιο επιρρεπείς να σπάσει την ενότητα των εργαζομένων. Και δυστυχώς υπήρξε και η ασθένεια των συναδέλφων που λέει «μακριά από τον κώλο μας και όπου να ʽ ναι». Ας μετρήσουν οι συνάδελφοι πόσες θέσεις εργασίας χαθήκανε στο όνομα του οικονομικού προβλήματος. Ας προβλέψουν οι συνάδελφοι ποιος είναι ο επόμενος και πότε είναι η σειρά τους. Ας φανταστούνε πως είναι να απολύεσαι και οι συνάδελφοί σου να σφυρίζουν αδιάφορα. Εδώ είναι που χάθηκε η εργασιακή ασφάλεια και η συναδελφική αλληλεγγύη.

-Εφαρμογή νέου πρωτοποριακού ωραρίου «έμπνευσης Metropolis», που λέει ότι το 8ωρο είναι 9।00 έως 18.00. Εφαρμογή κυλιόμενου 5μερου σε όλους τους υπαλλήλους. Εδώ είναι που αρχίζει να χάνεται και η ζωή μας.

Οι εργαζόμενοι των Metropolis λένε:
Ότι θα προσπαθήσουν ακόμα μια φορά για το Metropolis, με όπλα τους την γνώση και την εμπειρία τους, όπως έχουν κάνει και στο παρελθόν και με μοναδικό κίνητρο την αγάπη τους για την μουσική। Είναι και αυτή η ηλίθια αίσθηση ότι αυτό το μαγαζί είναι και δικό τους δημιούργημα. Σε αντίθεση με τους νέους φωστήρες αυτού του μαγαζιού που όταν ακούν LCDSOUNDSYSTEMνομίζουν ότι μιλάμε για τηλεοράσεις, και ότι η επιτυχία μεταφράζεται σε Ευρώ και εξουσία.

Ότι σημασία έχουν οι θέσεις εργασίας και όχι μια επιπόλαια κόντρα με την ιδιοκτησία। Γιʼ αυτό και ύστερα από δύο χρόνια αφόρητης εργοδοτικής πίεσης φτάνει τώρα η στιγμή που ακούγονται φωνές απελπισίας.

Ότι μπορούν και βάζουν πλάτη σε κάθε δύσκολη στιγμή χωρίς οικονομικά ανταλλάγματα। Έχουν γίνει άθλοι στο παρελθόν(πως λειτούργησε το καμένο μαγαζί σε χρόνο ρεκόρ; πως άνοιγαν μαγαζιά για πλάκα χωρίς προσωπικό; πως έκανε αυτούς τους τρελούς τζίρους κάθε Δεκέμβριο χωρίς κάλυψη εποχιακών θέσεων;πως χτίστηκε αυτή η μονοπωλιακή επιχείρηση με βασικούς μισθούς;).

Κάτω από την απειλή της πτώχευσης, της ολοκληρωτικής απώλειας όλων των δικαιωμάτων η διεύθυνση ζητάει πλάτη από τους εργαζόμενους, μέχρι να βρεθούν χρηματοδότες(!), ζητάει χρόνο για να καλύψει τις υποχρεώσεις προς τους προμηθευτές, ζητάει υποταγή στην επιθετική και καταστροφική επίθεση στις ζωές μας, ζητάει τώρα πια και εργασία χωρίς αμοιβή επʼ αορίστου। Όμως αυτή την φορά δεν ζητάει μόνο πλάτη, ζητάει σβέρκο, ζητάει και κώλο.

Δεν τα φάγαμε μαζί, δεν τα τρώμε μαζί, γιατί πρέπει να πεινάμε μόνο εμείς;
Γιʼ αυτό συνάδελφοι να πάρουμε θέση για το μέλλον μας। Στην γαλέρα που βουλιάζει δεν λύνουν ποτέ τις αλυσίδες από τους κωπηλάτες. Στις βάρκες χωράνε μόνο τα αφεντικά.

Εργαζόμενοι –ες στα Metropolis

Πηγή: athens.indymedia.org

Καρναβάλι

2011-02-20T12:51:00.000-08:00

Καρναβάλι ( Όταν τελείωνουν οι Απόκριες και πέφτουνε οι Μάσκες)

Γιατί είσαι μόνος;
Μουσικές τα πλήθη σαγηνεύουν και οι χοροί ξεκινούν. Όλοι χορεύουν, όλοι τραγουδούν, όλοι μαγεύονται
Μάσκες κρύβουν τα πρόσωπα τους. Γέλια, χρώματα, χαμόγελα, ζωγραφιές. Ήλιοι και φεγγάρια, αστέρια και βουνά, σκοτάδι στο σκοτάδι. Μοιάζουν όλα τόσο όμορφα.
Αλλά εσύ είσαι μόνος. Γιατί είσαι μόνος;
Όλοι πάνε στο μεγάλο καρναβάλι. Ακολουθούν το βασιλιά, το άρμα, μεθούν και πνίγονται στη ζάλη.
Και εσύ είσαι μόνος σου; Γιατί είσαι μόνος σου;
Άκουσε τους, κοίταξε τους. Πόσο χαρούμενοι δείχνουν, πόσο ωραίοι, πόσο επιτυχημένοι. Μάγοι, πολεμιστές, παραμυθάδες, ταξιδευτές. Ήρωες από ιστορίες σκοτεινές. Όλοι στο φως του καρναβαλιού.
Κι ακόμα εσύ είσαι μόνος; Μα γιατί είσαι μόνος;
Μη φοβάσαι. Βάλε μια μάσκα κι εσύ και άσε τη φαντασία σου να οργιάσει.
Βιτρίνες τα πλήθη σαγηνεύουν και οι πωλήσεις ξεκινούν. Όλοι αγοράζουν, όλοι πουλάνε, όλοι διαβάζουν.
Εξώφυλλα κρύβουν τα πρόσωπα τους. Συστάσεις, τιμές, τίτλοι, κριτικές. Γνωστοί και άγνωστοι, κλασσικοί και εμπορικοί, ελπίδα στην ελπίδα. Είναι όλα τόσο όμορφα;
Δεν είναι τόσο όμορφα;
Αλλά εσύ ακόμα μόνος. Γιατί; Πες μου γιατί;
Όλοι πάνε στο μεγάλο καρναβάλι. Ακολουθούν το είδωλο, το όραμα, μεθούν και πνίγονται στη ζάλη.
Χάζεψε τους, κοίταξε τους. Πόσο χαρούμενοι είναι, πόσο ωραίοι, πόσο επιτυχημένοι; Γέροι, νέοι, αθάνατοι, νεκροί. Συγγραφείς σε χάρτινες φυλακές. Όλοι στο φως του μεγάλου καρναβαλιού.
Μα εσύ ακόμα μόνος. Μόνος, μόνος, μόνος.
Γιατί είσαι θλιμμένος σε ετούτο το μεγάλο καρναβάλι;
Γιατί δεν μιλάς;
Γιατί κλαις;
Δεν σε υποχρέωσε κανείς να ρθεις στο καρνάβάλι.

Γιώργος Χατζηκυριάκος
Μάρτιος 2008

Η Φαντασία δεν είναι μόνο Κέλτικη-Παρουσίαση Κοράκι σε Άλικο Φόντο (Οι Γιοι της Στάχτης) και Το Δίκτυ του Ουρανού (Μύθοι των Οτόρι)

2011-02-12T11:01:00.000-08:00

Από τον καιρό που πρωτοεκδόθηκε ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών του Τόλκιν η λογοτεχνία του Φανταστικού πήρε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Η τολκινική επιρροή ήταν τόσο μεγάλη στις χώρες όπου άνθησε το είδος, που οι επίδοξοι συγγραφείς του τότε- εξυμνημένοι του σήμερα- χάραξαν έναν μακρύ μονόδρομο. Στα χρόνια που ακολούθησαν η λογοτεχνία του Φανταστικού γέμισε με τριλογίες και ν-λογίες βασισμένες στο θρυλικό έργο του Τόλκιν, όπου ο εκάστοτε φανταστικός κόσμος απειλείται να καταστραφεί από την οργή ενός κακού Σκοτεινού Άρχοντα που έχει για υποχείρια τερατώδεις φυλές και ομάδες σατανικών μάγων και κληρικών, μα τελικά το σχέδιο του αποτρέπεται από μια συντροφιά θαρραλέων υπερασπιστών του Καλού, που προέρχονται συνήθως από κάποια συμμαχία συγκεκριμένων φυλών (Άνθρωποι, Ξωτικά, Νάνοι, κ.τ.λ) συχνά με τη βοήθεια ενός ιερού αντικειμένου ή μυθικού πλάσματος. Αυτό είναι το συνηθέστερο μοτίβο που συναντάμε στη φανταστική λογοτεχνία από το 70 και μετά, ένα μοτίβο που συνεχίστηκε και με την αυγή της νέας χιλιετίας, έπειτα από την επιτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, καθώς η λογοτεχνία του Φανταστικού έγινε και πάλι δημοφιλής, αυτή τη φορά διεθνώς. Αν και υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε όλες αυτές τις ιστορίες, η αισθητική παραμένει σχεδόν η ίδια, μιας και πηγάζει από τους αρχαίους και μεσαιωνικούς θρύλους των Κελτών, των Βρετανών, των Γερμανών και των Σκανδιναβών, οι οποίοι ενέπνευσαν τον Τόλκιν να γράψει το έργο του.
Την τελευταία δεκαετία τα πράγματα κάπως άλλαξαν. Οι νέοι εκπρόσωποι του Φανταστικού άρχισαν να αποδεσμεύονται έστω μερικώς από την τολκινική επιροή, δίνοντας νέα πνοή στο χώρο. Μερικοί από αυτούς μετέφεραν τις ιστορίες τους σε άλλα πλαίσια, γεωγραφικά αλλά και χρονικά, μακριά από τη δυτική και βόρεια Ευρώπη των αρχαίων-μεσαιωνικών εποχών, βρίσκοντας την έμπνευση τους σε διαφορετικούς πολιτισμούς (χαρακτηριστικό παράδειγμα η σειρά Ταμεραίρ της Ναόμι Νόβικ, που διαδραματίζεται στην περίοδο των Ναπολεόντειων Πολέμων, παρά το γεγονός πως ο βασικός ήρωας είναι δρακοκαβαλάρης). Οι νέοι συγγραφείς πλέον διαλέγουν ποιον δρόμο θα ακολουθήσουν: κάποιοι θα μιμούνται-αντιγράφουν και κάποιοι θα πειραματίζονται-πρωτοτυπούν.
Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν η Λίαν Χερν και ο πρωτοεμφανιζόμενος αλλά πολλά υποσχόμενος Λευτέρης Κεραμίδας. Απέφυγαν και οι δύο το κλασσικό μοτίβο και δημιούργησαν βασισμένοι σε ξεχωριστούς πολιτισμούς. Έτσι γεννήθηκαν αντίστοιχα τα έπη των Οτόρι (επηρεασμένο από την φεουδαρχική Ιαπωνία) και των Γιών της Στάχτης (επηρεασμένο από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τις ελληνικές παραδόσεις), δύο σειρές βιβλίων που αγαπήθηκαν από το αναγνωστικό κοινό και τους φίλους του Φανταστικού.
Αυτές τις δυο σειρές βιβλίων οι εκδόσεις Πατάκη έφεραν κοντά μας και μας καλούν την Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου στο βιβλιοπωλείο της λεωφόρου Ακαδημίας για να παρουσιάσουν τους πιο πρόσφατους τίτλους (Το Δίκτυ του Ουρανού και το Κοράκι σε Άλικο Φόντο) και περάσουν το μήνυμα πως η Φαντασία δεν είναι μόνο Κέλτικη, καθώς και πολλά άλλα "δεν είναι μόνο".

Κι εδώ το κείμενο της παρουσίασης. Σας περιμένουμε όλους εκεί.

Οι Εκδόσεις Πατάκη σας προσκαλούν την Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011 στις 07:00 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο Πατάκη (Ακαδημίας 65, Αθήνα), στην παρουσίαση των βιβλίων Κοράκι σε άλικο φόντο του Ελευθέριου Κεραμίδα και Το δίχτυ του Ουρανού από τη σειρά Μύθοι των Οτόρι της Λίαν Χερν.
Για τα βιβλία θα μιλήσουν οι Μαρία Τοπάλη, ο Μάκης Πανώριος και ο Ελευθέριος Κεραμίδας. Θα προβληθούν φωτογραφίες του Αντώνη Τσούλου.

Πριν και μετά το Τείχος

2011-02-08T14:18:00.001-08:00

Κοίταξε απόψε,

Ψηλά στον ουρανό,

Ένα αστέρι σβήνει

Κοίτα!

Ένας μικρός τυφεκιοφόρος περπατά

Με το μέτωπο στραμμένο στο Βορρά

Από ένα μακρινό μέρος ταξιδεύει

Δεν υπάρχει, και το ξέρει, επιστροφή

Μόνο μια βουβή διαταγή

Ιδανικά και παρακμή

Καταραμένος είναι να πνιγεί

Σε κάποια καταιγίδα μακρινή

Στο κατώφλι της αξημέρωτης νύχτας

Δεν ξημερώνει εκεί, δεν ξημερώνει

Προδόθηκε από το όνειρο του

Δεν έχει κάτι πια να βρει

Μια εικόνα μοναχά στο πλευρό του

Εξιλέωση υπάρχει μόνο στη βροχή

Ζει το αληθινό παραμύθι

Κάτω από τη νεκρική υγρασία

Η τελευταία ένδοξη ιστορία

Αδιάφορο κοινό θα την χειροκροτήσει

Το ποτάμι μύρισε

Το Τείχος είναι κοντά!

Ξέχασε με

Χτύπα την αρβύλα δυνατά!

Παρουσιάσου φωναχτά!

Αποχαιρέτησε με

Πίσω μην κοιτάς!

Δεν έχεις που να πας!

Συγκρατιέται,

Τόσοι το έζησαν και τόσοι θα το ζήσουν…

Δεν συγκρατιέται,

Τόσοι απαλλάχτηκαν έτσι απλά…

Συγκρατιέται,

Δεν φοβάμαι την καταιγίδα, θα περάσει…

Δεν συγκρατιέται,

Η λάμψη του αστεριού

Ήταν απλώς μια αντανάκλαση του φεγγαριού…

Προχώρησε αγάπη μου

Πρόσεχε τον κήπο της Ίριδας

Τα χρώματα δεν είναι αληθινά

Βρήκα τον εαυτό μου

Στο τέλος ενός έπους

Που δεν αφηγήθηκα ποτέ

Σε παρακαλώ,

Μη διαβάσεις την αρχή…

Το Τείχος, το ποτάμι, το φεγγάρι

Είναι πια εδώ…

Βλέπω τα παιδιά που γέννησα

Να μένουν ορφανά

Μου κόπηκαν τα χέρια

Δεν υπάρχει αγκαλιά

Δεν μπορεί

Κάπου θα υπάρχει διαφυγή!

Ετούτη η μελωδία

Αληθινή τραγωδία

Μου αποκάλυψε με πόνο

Τι θα πει σε αυτόν τον κόσμο

Ζωή

Κι εδώ το αστέρι σβήνει

Κάπου εδώ πεθαίνει ο ραψωδός

Μετάνιωσε πικρά που κάποτε πλησίασε το Φως

Γλυκό σκοτάδι ξανά

Χαμόγελα και παραμύθια στη φωτιά

Ζωή κι ελπίδα γεννήθηκαν

Πέθαναν και πέθαναν ξανά

Άραγε οι ήρωες θα φτάσουν στη γαλήνη;

Η απόλυτη σιωπή την ψυχή μου θα απαλύνει

Θεέ μου…

Εαυτέ μου…

Σηκώνω το κεφάλι και κοιτώ ψηλά

Τα αστέρια που εξύμνησα

Για μια τελευταία φορά

Το βιβλίο θα στολίσει το μνήμα του παιδιού

Τα όνειρα του παιδιού θα ταΐσουν την Μητέρα

Το πτώμα του ραψωδού θα ταΐσει τα σκουλήκια των ψυχών

Παρόν και μέλλον

Μέλλον και παρελθόν

Ένας σάπιος κύκλος στον κόσμο των ιδεών

Θλίψη…

Σκότωσα το μέλλον και διάλεξα το παρελθόν

Κάπου εκεί κάτι υπάρχει

Πίσω όχι μπροστά

Της αγνότητας ο Θεριστής με περιμένει στη γωνιά

Που είναι η αυγή, που είναι η αυγή;

Που είναι η ανθρωπιά σε αυτή τη γη;

Που είναι όλοι;

Που είμαι εγώ; Που είσαι εσύ;

Σε αναζητώ μες στη σιωπή

Με αναζητώ μες στη βροχή

Το τίμημα του ονείρου μου βαρύ…

Πόνος, πόνος, πόνος

Φυλακή, φυλακή, φυλακή

Κι όπως οι μέρες ξημερώνουν από την Ανατολή

Βλέπω τη νύχτα να με σκιάζει πιο πολύ

Από τον ουρανό εκεί ψηλά

Πέφτουν τα αστέρια σαν άπτερα πουλιά

Τίποτα πια, τίποτα πια

Μόνο εσύ κι εγώ εξόριστοι στου νόστου την αξημέρωτη νυχτιά

Που βαστάει εκεί

Πάντα εκεί

Πάντα εκεί…

Οι Μήνες ταξιδεύουν σαν έτη φωτός

Με χιόνια και βροχές σμίγουν

Φεγγάρια γεμίζουν κι απότομα σβήνουν

Κι εγώ ακόμα βρίσκομαι εδώ

Μοναχός

Πέθανα μα είμαι ακόμη ζωντανός

Ζω μα κάπου μέσα μου είμαι αλλιώς

Διασχίζω το σκοτάδι

Διασχίζω τη Γη μες στο σκοτάδι

Διασχίζω τον ουρανό μες στο σκοτάδι

Διασχίζω νεκρά αστέρια μες στο σκοτάδι

Διασχίζω πεθαμένα όνειρα μες στο σκοτάδι

Διασχίζω βιασμένες ιδέες μες στο σκοτάδι

Διασχίζω το σκοτάδι

Ώσπου,

Ο Χρόνος βαρέθηκε

Σε αυτό τον τόπο να με κοιτά

Με χάδι παγερό

Με ελευθερώνει από τα δεσμά

Οι Μήνες παρουσιάζονται,

Μια τελετή αποχαιρετισμού

Ακόμα μια ψευδαίσθηση

κάποιας νικητήριας επωδού

Συλλέγω τα κομμάτια μου και αποχωρώ

Από τη μια φυλακή σε κάποια άλλη θα βρεθώ

Μέχρι οι αναθυμιάσεις να μου αποκαλύψουν την οδό

Ακολουθώ το δρόμο που θυμάμαι για το γυρισμό

Χαμογέλα στο Βορρά αγάπη μου

Ο καλός σου έρχεται σπίτι.

Γιώργος Χατζηκυριάκος

Χειμώνας 2007

Worker's Song

2011-02-06T11:05:00.000-08:00

Για όλους εμάς που θα σηκωθούμε αύριο το πρωί να πάμε στη δουλειά
Για όλους εσάς που ζείτε με το επίδομα του ΟΑΕΔ αναζητώντας εργασία
Και για όλους αυτούς εκεί επάνω στα έδρανα που το μόνο που ξέρουν να κάνουν
είναι να δουλεύουν τον κόσμο...

Yeh, this one's for the workers who toil night and day
By hand and by brain to earn your pay
Who for centuries long past for no more than your bread
Have bled for your countries and counted your dead

In the factories and mills, in the shipyards and mines
We've often been told to keep up with the times
For our skills are not needed, they've streamlined the job
And with sliderule and stopwatch our pride they have robbed

We're the first ones to starve, We're the first ones to die
The first ones in line for that pie-in-the-sky
And we're always the last when the cream is shared out
For the worker is working when the fat cat's about

And when the sky darkens and the prospect is war
Who's given a gun and then pushed to the fore
And expected to die for the land of our birth
Though we've never owned one lousy handful of earth?

We're the first ones to starve, We're the first ones to die
The first ones in line for that pie-in-the-sky
And we're always the last when the cream is shared out
For the worker is working when the fat cat's about

All of these things the worker has done
From tilling the fields to carrying the gun
We've been yoked to the plough since time first began
And always expected to carry the can

Dropkick Murphys - Worker's Song

1,40

2011-02-01T10:05:00.001-08:00

Τόσο θα κοστίζει από 'δω κι εμπρός η κούρσα Αθήνα-Πειραιάς με το θρυλικό 049, για να πας αγκαλια μαζί με Πακιστανούς και πρεζόνια σαν τις σαρδέλες στην κονσέρβα. Τόσο χρεώνει πια ο νταβάς την μετακίνηση με τον Ησαπ, κι ας έχουν εδώ και μισό χρόνο κλειστούς τους κεντρικούς σταθμούς Ομόνοια και Βικτόρια. Κι όλα αυτά φυσικά μόνο όποτε αποφασίζουν οι αρμόδιοι εργαζόμενοι να τα λειτουργήσουν..

...αμ δε!

του Στάθη του σοφού

2011-01-26T14:39:00.000-08:00

Αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ. Προς τι το ΌΧΙ; Προς τι ο αγώνας ενάντια στον αυταρχισμό; Αυτή η χώρα πλέον ανήκει σε ξένα χέρια. Χέρια που έχουν λεφτά(δυτικοί) και χέρια που δεν έχουν (ανατολίτες και βαλκάνιοι "καλογείτονες") αλλά που στην πορεία τα αποκτούν. Γεμίσαμε "Φιλέλληνες", τόσους πολλούς πια που κοντεύουν να ξεπεράσουν τους ίδιους τους Έλληνες. Χρυσωρυχείο ο τόπος μας, τι να πεις; Στο κάτω-κάτω της γραφής η Ελλάδα εδώ και χιλιάδες χρόνια έχει πάψει να ανήκει στους Έλληνες. Αυτή η χώρα, ανα τους αιώνες, έχει διατηρήσει καλά το μεγάλο της ταλέντο: να αλλάζει κατακτητές και λυτρωτές - μικρή η διαφορά των δυο λέξεων.
Αυτά τα λίγα και πολλά είπα. Η (γενική) εικόνα μιλά από μόνη της...

Κράτος ληστών

2011-01-23T11:55:00.001-08:00

Να σου πάλι οι ληστείες έγιναν τις μόδας. Είτε στις ειδήσεις είτε σε μεταξύ μας κουβέντες, δεν ακούς και τίποτα νέο (εκτός από την αναπόφευκτη οικονομική κατρακύλα που είναι πάντα στην επικαιρότητα). Οι διαρρήξεις έχουν αυξηθεί τον τελευταίο καιρό καθώς μάλιστα οι επιτήδειοι χρησιμοποιούν νέα κόλπα, τα οποία κάνουν τη λέξη ασφάλεια να μοιάζει με αστείο. Αυξήθηκαν επίσης οι ένοπλες ληστείες σε μαγαζιά, που ολοκληρώνονται πότε με ξυλοδαρμούς πότε με εν ψυχρώ δολοφονίες. Και όσο για την αστυνομία, από την μία να καμαρώνει για τη σύλληψη τρομοκρατών, από την άλλη να τρέχει να προλάβει το θέμα της επικινδυνότητας Ναι, ενώ η χώρα θυμίζει στρατοκρατούμενη κοινωνία με όλους αυτούς τους ένστολους και τις περιπόλους στους δρόμους, οι πολίτες δυστυχώς δεν αισθάνονται καμία ασφάλεια. Εκεί που οδηγείται η χώρα, μας βλέπω να παίζουμε το παιχνίδι κλέφτες-αστυνόμοι, κυνηγώντας ο ένας τον άλλον για την επιβίωση.
Βέβαια, σαν τους ληστές που κυβερνάνε τη χώρα, κανένας. Όλοι αυτοί οι θρασύτατοι "ηγέτες", υπεύθυνοι για τη μεγάλη χρεωκοπία, μας ληστεύουν ανενόχλητοι και ατιμώρητοι. "Παραγραφή" χρεών σου λέει για τα σκάνδαλα που βγήκαν στη φόρα. Αυτοί την βγάζουν καθαροί μας εμείς, οι απλοί πολίτες, έτσι και κλέψουμε, μας πάνε μέσα με τις κλωτσιές. Αλλά δεν θέλουμε να κλέβουμε, θέλουμε να παραμένουμε έντιμοι και το ίδιο απαιτούμε από τους κυβερνήτες μας. Αλλά μάλλον ζητάμε πολλά...
Ληστές πάνω, ληστές κάτω... Πού πάμε ρε πούστη;

Μετά τις Εννιά στον Παλιό Ελαιώνα

2011-01-15T14:03:00.000-08:00

Ένα ακόμα διήγημα μου βρήκε καταφύγιο στις σελίδες κάποιου μικρού βιβλίου. Πρόκειται για την Ανθολογία Φαντασίας και Τρόμου με τίτλο "Μετά τις Εννιά", η οποία εκδόθηκε σε μορφή P.O.D (prind on demand) από το Σύλλογο Παιχνιδιών Φανταντίας και Ρόλων Θέρμης, μια λέσχη "ανήσυχων" παιδιών με αγάπη προς το Φανταστικό και τα παιχνίδια ρόλων που δραστηριοποηείται εδώ και εννιά χρόνια στην Ελλάδα και κυρίως στη Θεσσαλονίκη. Η ανθολογία αποτελείται από εννιά μικρές ιστορίες και είναι διαθέσιμη μέσω του Lulu.com. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον (εκτός από το ίδιο το βιβλίο) είναι και το παρακάτω κείμενο που αναρτήθηκε στη σελίδα της Ομάδας και μιλά για την ιδέα του έργου και τα διηγήματα που συμμετείχαν στην υλοποίηση της.

Πως μας ήρθε η ιδέα.

Πίσω από το φεστιβάλ, πάντοτε κρύβεται και μια μεγάλη διαδικασία προετοιμασίας. Μόνιμα μέλη αλλά και φίλοι της ομάδας, συμμετέχουν στην προεργασία αυτή, με μεγάλη χαρά και πνεύμα συνεργασίας, εδώ και οκτώ συνεχόμενα χρόνια. Εδώ, δε θα αναφερθώ στις υπέροχες αναμνήσεις του κάθε φεστιβάλ, αλλά στους ανθρώπους, με τους οποίους γνωριστήκαμε, συζητήσαμε και συνεχίζουμε να συνεργαζόμαστε εδώ και τόσα χρόνια. Τα παιχνίδια φαντασίας, όπως ξέρετε, είναι άρρηκτα συνδυασμένα με την «συγγραφή» σεναρίων. Οι αφηγητές-ανεξάρτητα από το είδος του παιχνιδιού-κατασκευάζουν, δικούς τους κόσμους, τους δίνουν ζωή, τους γεμίζουν με άλλους χαρακτήρες, κάποιοι ονοματίζουν ακόμη και το φυτικό βασίλειο, με το οποίο θα έρθουν σε επαφή οι παίκτες.

Μοιραία, η δημιουργική αυτή διαδικασία, τους φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στη συγγραφή των δικών τους ιστοριών. Στους διαδρόμους του φεστιβάλ, λοιπόν, γίνονται ασταμάτητα συζητήσεις για τις δημιουργίες του καθενός. Κατά καιρούς, έπεφταν στα χέρια μου ιστορίες, γραμμένες από ανθρώπους, που η Φαντασία, παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην καθημερινή τους ζωή. Τελικά, αποφασίσαμε να τους ζητήσουμε να γράψουν κάτι για έναν επετειακό τόμο του Φανταστικού.

Θα ήθελα να αναφερθώ σε κάθε έναν από τους συγγραφείς ξεχωριστά.

Η Χριστίνα Πεταλωτή, δέχτηκε να μας δώσει «Το Άδυτο», μια ιστορία τρόμου σχετικά με μια κοπέλα, η οποία καταλήγει σε ένα απομονωμένο χωριό και ζει μια απίστευτη περιπέτεια. Ομολογώ, πως το χωριό, μου θύμισε εντονότατα τα εγκαταλελειμμένα χωριά στα Ζαγοροχώρια. Δυο-τρεις γριές τα κατοικούσαν και θαρρείς πως ο υπόλοιπος κόσμος είχε εξαφανιστεί από κάποιο ξόρκι. Μου έφερε στο μυαλό και τα οικονομικώς κατεστραμμένα χωριά, τα τόσα πολλά, σπαρμένα σε ολόκληρη τη χώρα. Χωριά ξεχασμένα, όπου τα πάντα, μπορούν να συμβούν και σαν πυροτεχνήματα να σβήσουν τα ίχνη τους και αυτόματα να ξεχαστούν. Δώστε ιδιαίτερη σημασία, στον τρόπο, με τον οποίο περιγράφει τα συναισθήματα της ηρωίδας και τον τρόπο, με τον οποίο ο φόβος αναδύεται μέσα σε έναν άνθρωπο μεγαλωμένο σε αστικό περιβάλλον.

Ο Αλέκος Μυροφορίδης, σταθερός βοηθός της Ομάδας Φαντασίας, μας έδωσε το «Μπαστέτ», ένα αινιγματικό νέο-νουάρ τρόμου. Τις συγγραφικές δραστηριότητες του Αλέκου, τις παρακολουθούσα από κοντά και ως λάτρης του νουάρ, αισθάνθηκα μεγάλη ευχαρίστηση, που η συλλογή μας θα είχε και ένα κομμάτι του Σικάγο. Αίγυπτος και Νουάρ, πάνε χέρι-χέρι σε αυτήν την ιστορία, που χρησιμοποιεί και την τεχνική-ας μου επιτραπεί-του non finito. Προσέξτε, πώς οι μυστικιστικές λεπτομέρειες, εισέρχονται στον αληθινό πλανήτη. Χαρακτήρες, οι οποίοι μιλούν ανάλογα των ενδυμάτων τους και ένα διήγημα, με τζαζ μουσική υπόκρουση.

Ο Γιώργος Χατζηκυριάκος, παραχώρησε στη συλλογή, ένα διήγημα μυθοπλασίας, το «Η Νύχτα στον Παλιό Ελαιώνα». Ιστορία, προλήψεις, τελετουργίες και υπερφυσικό, συναντιούνται στη νυχτερινή αυτή αφήγηση. Με έμφαση στον αναδυόμενο φόβο, που προκαλεί το σκοτάδι, δημιουργεί ένα αίσθημα τρομακτικής απομόνωσης. Δώστε προσοχή στον δεύτερο χαρακτήρα του κειμένου, στις συμβουλές και τα διδάγματά του. Το διήγημα, περιέχει και μια εύστοχη κριτική στο χρήμα και την κατοχή του.

Ο Δημήτρης Λαγός, με το «Ατσάλι και Πάγος», έφερε στη συλλογή έναν ρετρό αέρα ηρωισμού! Όλοι όσοι λατρεύετε την ηρωική φαντασία, θα αντιμετωπίσετε ένα κείμενο λιτό, απέριττο, ταξιδιάρικο και ιδιαίτερα pulp. Βλοσυροί βάρβαροι, απροστάτευτες γυναίκες με καμπύλες Φραζεττικές και μάγοι διαβολικοί. Όσο το διάβαζα, ένιωθα ξανά, την ένοχη απόλαυση του δεκάχρονου αναγνώστη του Robert Howard.

Δύο νέα μέλη της ομάδας, αναφέρομαι στην ηλικία και όχι στις δραστηριότητες, η Μαρία-Ειρήνη Καραφύλλη και η Χριστίνα Κούρφαλη, μας έδωσαν το ιστορικό-επικό διήγημα «Μέσα στη Βροχή». Πρόκειται για ένα μικρό δοκίμιο πάνω στην ανδρεία, την αίσθηση του καθήκοντος και κυρίως τη φιλία. Λόγος, που ρέει άνετα και ακούραστα. Δύο συγγραφείς, οι οποίοι βρίσκονται ακόμη στην αρχή μιας υπέροχης πορείας και μια ιστορία, που ωθεί τον αναγνώστη να την σκεφτεί ξανά και ξανά.

Ο Μανώλης Ζαχαριάδης, μόνιμος συνοδοιπόρος στη φαντασία, με την ιστορία «Οι αδερφοί Παραμυθάδες», επέλεξε να κινηθεί στα πλαίσια του Νουάρ και να το φτάσει στα όρια, παίζοντας με όλα τα αγαπημένα στερεότυπα. Σκληροτράχηλος ντετέκτιβ, μια ομάδα αιμομικτών δολοφόνων, βροχή από σφαίρες, σπασμένα τζάμια, μαχαιρώματα, τραύματα, βρώμικη και κυνική γλώσσα, πολλοί νεκροί. Σαν κάμεραμαν, ακολουθεί τον ήρωα και γυρίζει τη σκηνή δράσης με μια αναπνοή.

Ο Κ.Ι.Ζαχόπουλος, παραχώρησε ένα χιουμοριστικό διήγημα φαντασίας, σχετικά με τις διαβολικές επιπτώσεις της συνεχούς επίλυσης σταυρολέξων στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.

Ο Τάσος Λαζαρίδης, με το διήγημα ηρωικής φαντασίας «Ο Θάνατος θα δυσκολευτεί πολύ να τους διεκδικήσει», αποφασίζει να ασχοληθεί με τον μικρόκοσμο ενός καπηλειού. Οι μαχαιροβγάλτες ήρωες πίνουν, μιλούν βρώμικα, απειλούν και κλείνουν μια δουλειά, που θα τους κάνει πλούσιους. Η αγάπη του συγγραφέα για τα γνωστότερα κόμικ της ηρωικής λογοτεχνίας δεν κρύβεται. Στο συγκεκριμένο διήγημα, μάλιστα, αποτίνει και φόρο τιμής στον μεγαλύτερο, ίσως, ήρωα του είδους.

Τέλος, ο έτερος συνοδοιπόρος στη φαντασία, Παναγιώτης Παναγιωτίδης, γράφει ένα μικρό διήγημα, εξαιρετικά εσωτερικό, σχετικά με την τελετουργική αυτοκτονία των Σαμουράι. Λόγος συναισθηματικός, τραγικός και εξαιρετικά λεπτός. Ένα διήγημα-ανάλυση, πάνω στο τελευταίο χαϊκού του αυτόχειρα. Προσέξτε ιδιαίτερα, τα ιστορικά στοιχεία, τα οποία κάνουν τον μονόλογο ακόμη πιο ζωντανό και πιστευτό.

Από την πλευρά μου θέλω να συγχαρώ τους συναδέλφους συγγραφείς και να ευχαριστήσω τα παιδιά της Ομάδας για την τόλμη και την προσφορά τους στο χώρο. Ιδιαίτερες ευχαριστείες στον παλιό, καλό μου φίλο Πάνο Παναγιωτίδη "Ginawa" (ο οποίος μάλιστα έχει σήμερα τα γενέθλεια του) που η μοίρα μας όρισε να συνταξιδέψουμε στην Κοζάνη -ως φοιτητές- στην Ξάνθη - ως φαντάροι- και σε μέρη μυστικά, μακριά από το Χώρο και το Χρόνο.
Να είστε όλοι καλά.

Μεθεόρτια μελαγχολία

2011-01-11T12:21:00.000-08:00

Πάνε τα Χριστούγεννα, πάνε κι οι γιορτές και να 'μαστε πάλι στα ίδια. Όχι δηλαδή πως καταλάβαμε και τίποτα το διαφορετικό (εγώ τουλάχιστον όχι) μιας και τα τελευταία χρόνια η διάθεση του κόσμου είναι τόσο πεσμένη ώστε το Δωδεκαήμερο να μοιάζει με αγγαρεία και να τελειώνει τόσο σύντομα, πριν καλά καλά αρχίσει. Προσωπικά, αν έχω κάτι να θυμάμαι από τα Χριστούγεννα του 2010 ήταν οι ατελείωτες ώρες στη δουλειά, μέρες δίχως ρεπό και ξεκούραση, πίεση, εκνευρισμό και βιασύνη. Κι όλα αυτά σε μια εταιρεία που οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε φαλιμέντο. Τρανή απόδειξη η μακρά καθυστέρηση της πληρωμής μας. Όχι πως έχουν σημασία τα λεφτά (συνηθισμένος καθώς είμαι στα χρέη), αλλά κάπως πρέπει να ξεπληρωθούν όλες εκείνες οι χαμένες στιγμές που θα μπορούσα να περάσω με την κόρη μου, τη γυναίκα, τους φίλους και όλα όσα ήθελα να κάνω τις περασμένες μέρες. Τα χρήματα κουτσά στραβά βρίσκονται, ο χαμένος χρόνος όχι.
Και να που μπήκαμε στη τροχιά του 2011. Η προηγούμενη χρονιά ήταν κατά κύριο λόγο μια κακή χρονιά για πολλούς. Αλλά πώς μας ήρθε η καινούργια; Με αυξήσεις τιμών, ακρίβεια, απεργίες Μ.Μ.Μ. και γενικά με μια μαζική απαισιοδοξία. Τι μέλλει γενέσθαι άραγε; Οι πρώτες κιόλας βδομάδες ξεκίνησαν δύσκολα. Μάλιστα κάπου διάβασα πως εντοπίσθηκαν εξωγήινα σκάφη που βρίσκονται καθοδόν για τη Γη με όχι τόσο φιλικές διαθέσεις. Λέτε να το δούμε κι αυτό; Ε ρε γλέντια!
Στην τελική άντε να δούμε τι μας περιμένει και φέτος...

8ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΘΕΡΜΗΣ 8 και 9 Ιανουαρίου 2011

2011-01-05T16:27:00.000-08:00

Πρωτοχρονιά

2011-01-01T13:32:00.000-08:00

Και να λοιπόν, έφτασε ο νέος χρόνος. Η αναμονή για την έλευση του καθώς και για τα δώρα που θα φέρει, τελείωσε. Ή μήπως τώρα ξεκινάει; Για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι πως αυτή η μέρα (η Πρωτοχρονιά) είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Ίσως να είναι λίγο πιο όμορφη και μαγική, αν σκεφτούμε πως σε μια εβδομάδα τα έλατα, τα φωτάκια και οτιδήποτε μας θυμίζει Χριστούγεννα, θα έχει κρυφτεί στα πατάρια και τις αποθήκες και οι πόλεις θα ξαναγίνουν μουντές και γκρίζες όπως πριν.
Για να πω την αλήθεια μου ποτέ δεν μου άρεσε αυτή η μέρα του χρόνου. Πάντα με μελαγχολούσε και τις περισσότερες φορές μου προκαλούσε μια φοβία για αυτό το νέο που πλησιάζει, αυτό που οι πάντες περιμένουν με αισιοδοξία και ανυπομονησία. Κάθε έτος που περνά και κάθε έτος που έρχεται όλο και κάτι μας παίρνει. Μάλλον όμως συμβαίνει και το αντίθετο. Μας δίνει και κάτι. Δίκαιη πράξη; Ακόμα δεν ξέρω, ακόμα προσπαθώ να μάθω. Υποθέτω πως κάθε χρόνο, αυτή η μέρα είναι γεμάτη από ευχές και υποσχέσεις.
Χαρακτηριστικό πάντως των ημερών είναι η αναμονή. Από την αρχή του δωδεκαήμερου έως το τέλος του, όλοι έχουν να περιμένουν κάτι να έρθει. Το Χριστό, τον Άγιο-Βασίλη, τα δώρα, τις άδειες, τους δικούς τους ανθρώπους που λείπουν, το νέο έτος, μια νέα αρχή, ένα νέο έρωτα και άλλες πολλές επιθυμίες. Ακόμα και όταν οι γιορτές φτάνουν στο τέλος τους, περιμένουν για τον επόμενο ερχομό τους. Πάντα θα έχουμε κάτι να περιμένουμε να έρθει και να φτάσει κοντά μας. Είθε λοιπόν, μαζί με το νέο χρόνο, να φτάσουν όλα όσα περιμένετε.

Καλή χρονιά σε όλους
Υγεία, Αγάπη, Ειρήνη
Κουράγιο
Και καλή τύχη!

Find Our Way Home

2010-12-31T11:28:00.000-08:00

He believed in the things
That he always thought he knew
And had done all the things
That he always wanted to do
Collecting
Each thing reflecting his worth
But now he pondered
How he had wandered this earth

For we all seem to give our lives away
Searching for things that we think we must own
Until on this evening
When the year is leaving
We all try to find our way home

He had time or at least then he
Always thought he did
And mistakes, well, he thought that time

Always would forgive
Each transgression
For his intention
Forgetting
Years he squandered
On things he now was regretting

For we all seem to give our lives away
Searching for things that we think we must own
Until on this evening
When the year is leaving
We all try to find our way home

For we all seem to give our lives away
Searching for things that we think we must own
But on this evening
When the year is leaving
I think I would be alright
If on this Christmas night
I could just find my way home

Trans Siberian Orchestra - Find Our Way Home

Χριστούγεννα

2010-12-25T13:49:00.001-08:00

Η πολλά υποσχόμενη νύχτα έφτασε. Ο Βασιλιάς γεννήθηκε και η ιστορία, εκείνη η ιστορία που λέγεται για 2010 χρόνια, για ακόμα μία φορά επαναλήφθηκε. Καλά Χριστούγεννα σε όλους.
Η ευχή που έχω να δώσω είναι να βρίσκεστε στο σπίτι σας και στους δικούς σας ανθρώπους. Ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο από όλα, ό,τι κι αν αποζητά ο καθένας μας από τα Χριστούγεννα: το να είμαστε μαζί με εκείνους που αγαπάμε. Διότι η απουσία και η απώλεια είναι τα πιο άσχημα από όλα τα δυσάρεστα που μπορούν να συμβούν, να το θυμάστε.
Και μιας που τα Χριστούγεννα είναι μια μέρα όπου μεταδίδονται μερικά σημαντικά μηνύματα για να καλυτερέψουμε κάπως τη ζωή μας, το μήνυμα που έχω να μεταδώσω είναι αυτό της Ελπίδας. Γνωρίζουμε πως διανύουμε μια πραγματικά δύσκολη περίοδο και όπως δείχνουν οι ενδείξεις, ακολουθούν ακόμα πιο δύσκολοι και σκοτεινοί καιροί. Δεν είναι πια περίεργο να απορείς γιατί ορισμένοι πιστεύουν πως το τέλος του κόσμου πλησιάζει. Τα πάντα βρίσκονται κάτω από κρίση και ποιος στα αλήθεια μπορεί να μας πει πότε και αν τελικά θα καταφέρουν να έρθουν στα συγκαλά τους;
Για αυτό, εκείνο που θέλω να σας πω είναι να μην χάνετε την Ελπίδα σας. Στους καιρούς που έρχονται θα έρθουμε αντιμέτωποι με απανωτές δυσκολίες. Μην χάσετε όμως την Ελπίδα σας. Θυμηθείτε πως αυτό είναι και το γενικό μήνημα των Χριστουγέννων, μήνυμα που προϋπήρχε της Γέννησης Του Χριστού και την επικράτηση του Χριστιανισμού, και εορταζόταν στις 25 του μήνα Δεκεμβρίου: η πάλη του μικρού Φωτός ενάντια στην πιο μεγάλη νύχτα, η προσπάθεια της Ελπίδας να παραμείνει ζωντανή μες στο βαθύ Σκοτάδι.
Για αυτό φίλοι μου, σας εύχομαι να κρατείστε το Φως να λάμπει δυνατό μέσα σας καθώς θα βαδίζετε στους σκοτεινούς και αφιλόξενους δρόμους που σας καλούν.

Καλά Χριστούγεννα
Γιώργος Χατζηκυριάκος

Κάρολος Ντίκενς - Ο Μάγος των Χριστουγέννων

2010-12-19T12:50:00.000-08:00

*στην εικόνα ο Κάρολος Ντίκενς σε νεαρή ηλικία, τότε που έγραψε το A Christmas Carol

Για όσους αποζητούν να συμβαδίσουν με το πνεύμα των ημερών διαβάζοντας κάτι αγνό και αθώο, μια φανταστική ιστορία που εκτός από διασκέδαση στο τέλος της θα μεταδώσει ένα μήνυμα χαράς και συγκίνησης χτυπώντας κατευθείαν στην καρδιά του αναγνώστη, υπάρχουν πέντε αθάνατες ιστορίες ενός μάγου που για χρόνια τώρα σκορπά τη μαγεία των Χριστουγέννων μέσα από τα βιβλία του. Ο λόγος για τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες του Κάρολου Ντίκενς, ενός αξέχαστου συγγραφέα που δεν δίστασε να προσφέρει λίγο από το ταλέντο και τη φαντασία του στο αληθινό μήνυμα των Χριστουγέννων. Και μιας που οι μέρες αυτές είναι εδώ, μέρες ανάμνησης και νοσταλγίας, εμείς ας θυμηθούμε έναν από τους πατέρες της φανταστικής λογοτεχνίας και ας ζήσουμε τη μαγεία των Χριστουγέννων μέσα από τα παραμύθια του.

Ένα φτωχό παιδί με πλούσια συναισθήματα και άπληστη φαντασία

Ποιος είναι Κάρολος Ντίκενς; Σίγουρα θα έχετε ακούσει λίγα πράγματα για εκείνον και όλο και κάποιο από τα έργα του θα έχετε στη βιβλιοθήκη σας. Είναι περισσότερο γνωστός για τις ιστορίες του Όλιβερ Τουίστ, Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, Νίκολας Νίκελμπι και τις Μεγάλες Προσδοκίες, καθώς και τον τσιγκούνη Εμπενίζερ Σκρουτζ από το Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία. Τα έργα του είναι πολλά και διαχρονικά και αρκετά από αυτά έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Η αντοχή τους στο χρόνο φανερώνει την αξία του Ντίκενς τόσο ως συγγραφέα όσο και ως άνθρωπο.

Γεννήθηκε περίπου δύο αιώνες πριν, το Φεβρουάριο του 1812, στο Λάντπορτ της Αγγλίας. Χάρη στα χρέη του πατέρα του, τα παιδικά του χρόνια πέρασαν μέσα από τη φτώχια, ένα κοινωνικό φαινόμενο της εποχής το οποίο σφυρηλάτησε την αγνή καρδιά και τη μυθοπλαστική ικανότητα του νεαρού Ντίκενς. Στα δεκαπέντε του αναγκάστηκε να διακόψει το σχολείο για να συντηρήσει την οικογένεια του και στα δεκαεφτά ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος. Μέχρι τα τριάντα είχε γίνει ένας από τους πιο δημοφιλής και πολυδιαβασμένους συγγραφείς της Βικτοριανής Εποχής. Διακρίθηκε για τη γλαφυρή γραφή του, το γοτθικό ρομαντισμό, τους εξιδανικευμένους χαρακτήρες και τους αξιομνημόνευτους ήρωες του, την εναρμόνιση του ρεαλιστικού με το φανταστικό, τα happy ends των ιστοριών του, καθώς και για την ευαισθησία, τον ανθρωπισμό, την υπεράσπιση των φτωχών και την αγάπη προς τα παιδιά και τα Χριστούγεννα. Έφυγε από τη ζωή τον Ιούνιο του 1870, έπειτα από σύντομη αρρώστια. Στον τάφο του αναγράφεται το εξής:

«Αγαπούσε τους φτωχούς, τους ταλαιπωρημένους και τους αδύναμους. Και με το θάνατο του, ένας από τους καλύτερους συγγραφείς της Αγγλίας, χάθηκε από τον κόσμο.»

Ο Κάρολος Ντίκενς υπήρξε πατέρας δέκα παιδιών και 30 βιβλίων, πέντε από τα οποία αποτελούν τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες του.

Ο Τσάρλι και τα Χριστούγεννα

Ξωτικά και νεράιδες, φαντάσματα που δικάζουν και πνεύματα που υπενθυμίζουν, μαζί με ανθρώπους που περνούν μέσα από μια ψυχική κόλαση ώσπου να βρουν τον παράδεισο τους, είναι η συνταγή του Ντίκενς στις πέντε ιστορίες του με θέμα τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Υπαρκτό και φανταστικό συναντιούνται ώστε μέσα από τις πέντε μικρές ιστορίες να μεταδώσουν στον αναγνώστη το αληθινό μήνυμα των εορτών και να υμνήσουν τις ανθρώπινες αρετές.

A Christmas Carol (Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία)

Είναι η πιο γνωστή από τις πέντε ιστορίες, με τη μαγεία της φαντασίας και το μυστήριο του υπερφυσικού να την κάνουν να ξεχωρίζει. Μιλά για τον Εμπενίζερ Σκρουτζ, έναν άνθρωπο που μισεί τα Χριστούγεννα και κάθε είδος χαράς, ενώ το μόνο που τον νοιάζει είναι τα πολύτιμα λεφτά του. Το βράδυ της Παραμονής τον επισκέπτεται το φάντασμα του συναδέλφου του, Τζέικομπ Μάρλει, ο οποίος του δίνει τη συμβουλή να πάψει να είναι φιλάργυρος και ματαιόδοξος και τον προειδοποιεί πως θα δεχτεί τρεις επισκέψεις. Οι επισκέπτες είναι τρία πνεύματα των Χριστουγέννων που έρχονται για μεταπείσουν τον Εμπενίζερ φανερώνοντας του τα όσα έχουν συμβεί στα παιδικά του χρόνια, τα όσα συμβαίνουν στον παρόν γύρω από τους γνωστούς του Εμπενίζερ και τα όσα πρόκειται να συμβούν στον ίδιο τα επόμενα Χριστούγεννα εάν δεν αρχίσει να ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους αντί για τα χρήματα. Μόλις οι επισκέψεις τελειώνουν και ειδικά έπειτα από το τελευταίο πνεύμα που του παρουσιάζει ένα μέλλον με άδοξο θάνατο, ο Εμπενίζερ νιώθει μέσα του την ανθρωπιά και τα συναισθήματα να φουντώνουν, από τσιγκούνης γίνεται γενναιόδωρος και γιορτάζει τα Χριστούγεννα με χαρά.

Η ιστορία αυτή του Ντίκενς θεωρείται μία από τις καλύτερες του δουλειές και μέχρι σήμερα χαρακτηρίζεται ως το πιο αγαπημένο παραμύθι των Χριστουγέννων μαζί με τον Καρυοθραύστη του Χόφμαν. Από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του τον Δεκέμβριο του 1943, το βιβλίο πούλησε έξι χιλιάδες αντίτυπα. Έχει γυριστεί στον κινηματογράφο πάρα πολλές φορές από το 1908 μέχρι το 2004, με πιο επιτυχημένη την ταινία του Μπραίν Χαρστ με τον Άλιστερ Σμιθ να πρωταγωνιστεί στο ρόλο του Σκρουτζ. Η ιστορία του Ντίκενς δεν ξέφυγε και από την εταιρία παραμυθιών Ντίσνει η οποία την απέδωσε ως ταινία κινουμένων σχεδίων με πρωταγωνιστή τον Σκρουτζ Μακντακ, μορφή επηρεασμένη από τον τσιγκούνη ήρωα. Αξίζει να σημειωθεί πως το ρόλο του Εμπενίζερ έχει υποδυθεί ο Πάτρικ Στιούαρτ, γνωστός για τη συμμετοχή του στη σειρά Startrek ως καπετάνιος Πίκαρντ αλλά και ως καθηγητής Ξαβιέ στην κινηματογραφική μεταφορά των X-men, όπως επίσης και ο Τζιμ Κάρει στη νέα ταινία της Ντίσνει, το βιβλίο της οποίας κυκλοφορεί φέτος από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

The Chimes (Οι Καμπάνες)

Η δεύτερη ιστορία του Ντίκενς, αυτή τη φορά όχι για τα Χριστούγεννα αλλά για την Πρωτοχρονιά. Ο Τρότι (ή Τόμπι, όπως τον αποκαλούν), είναι ένας φτωχός γεράκος καλοθελητής που εκτελεί καθήκοντα αγγελιοφόρου. Αγαπά τον ήχο από τις καμπάνες της εκκλησίας και κάθε που της ακούει πιστεύει πως του μιλούν. Η κόρη του, η Μεγκ, θέλει να παντρευτεί τον Ρίτσαρντ, έναν καλόκαρδο και ωραίο νεαρό σιδερά. Όμως, την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, καθώς οι τρεις τους γευματίζουν στο κατώφλι μιας πλούσιας οικογένειας, εμφανίζονται δύο κυβερνητικοί εκπρόσωποι, ο ένας εκ των οποίων λέει στους νεαρούς να μην παντρευτούν διότι οι φτωχοί είναι πλήγμα για την κοινωνία και δεν πρέπει να παντρεύονται ούτε και να κάνουν παιδιά. Ο ευκολόπιστος Τρότι δέχεται τα λόγια αυτά και το ζευγάρι αναβάλει το γάμο. Το βράδυ οι καμπάνες καλούν τον γερο-Τρότι κι όταν εκείνος ανεβαίνει στο καμπαναριό, πατώντας σε ένα σαπισμένο ξύλο, πέφτει και πεθαίνει. Τότε βλέπει γύρω του ξωτικά και καλικάντζαρους μαζί και τα Πνεύματα των Καμπάνων τα οποία τον ξεναγούν στο μέλλον της κόρης του, ένα μέλλον άχαρο και τραγικό. Στο τέλος όμως ο Τρότι συνειδητοποιεί πως ήταν ζωντανός και πως αυτό που είχε δει ήταν όνειρο που του έδειχνε τι θα συνέβαινε εάν άκουγε τα λόγια του πλουσίου. Η ιστορία τελειώνει αισίως με τον γερο-Τρότι, την Μεγκ, τον Ρίτσαρντ και όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες που συμμετέχουν στο παραμύθι, να υποδέχονται το νέο έτος με χαρά και ελπίδα.

The Cricket on the Hearth (Ο Γρύλος στο Τζάκι)

Η τρίτη χριστουγεννιάτικη ιστορία του Ντίκενς, την οποία έγραψε σε λιγότερο από δύο μήνες. Ένα ακόμη παραμύθι όπου το θαύμα των Χριστουγέννων διώχνει τη δυστυχία και τις κακές σκέψεις. Ο γερο-Τζον είναι παντρεμένος με την κατά πολύ νεότερη του, Ντοτ, και ζουν μαζί με το μωρό και την υπηρέτρια τους. Μια μέρα ο Τζον φιλοξενεί έναν νεαρό ξένο. Όσο ο ξένος παραμένει στο σπίτι, ο Τζον υποψιάζεται ότι η γυναίκα του αναπτύσσει ερωτική σχέση μαζί του. Από τότε ένας γρύλος μπαίνει στο σπίτι και στέκεται στο τζάκι, αναλαμβάνοντας το ρόλο του άγγελου-προστάτη της οικογένειας. Μιλά με ανθρώπινη φωνή και προσπαθεί να πείσει τον ανήσυχο Τζον ότι η υποψία του για την απάτη της Ντοτ είναι ψέμα. Εκείνος όμως δεν τον πιστεύει και αφήνει τη γυναίκα του να παντρευτεί το νέο της μνηστήρα. Εν τω μεταξύ ετοιμάζεται ο γάμος της καλύτερης φίλης της Ντοτ, Μέη, με τον κύριο Τάκλετον. Τότε ο αποκαλύπτεται η ταυτότητα του νεαρού ξένου, ο οποίος είναι ο Έντουαρτ, ο αδελφός της τυφλής Μαίρη, που είχε χαθεί για χρόνια στη Νότια Αμερική και τώρα επέστρεψε για να παντρευτεί την αγαπημένη του Μέη. Αυτό συγκινεί τον κύριο Τάκλετον και αντί να θυμώσει που χάνει τη Μέη, η καρδιά του γεμίζει με χαρά και γίνεται ένας εύθυμος γέρος όπως και ο Τζον που τελικά πείσθηκε πως τα περί απιστίας της συζύγου του ήταν μια ανόητη παρεξήγηση.

The Battle of Life (Μάχη για τη Ζωή)

Η τέταρτη ιστορία από τις χριστουγεννιάτικες. Είναι η λιγότερο γνωστή από τις πέντε καθώς επίσης η παρέμβαση του υπερφυσικού απουσιάζει παντελώς. Το μήνυμα δεν είναι ξεκάθαρο ενώ είναι αμφίβολο για το αν υπάρχει ευχάριστο τέλος. Εντυπωσιακή όμως είναι η εισαγωγή της ιστορίας όπου περιγράφεται μια μάχη στην οποία χιλιάδες στρατιώτες πεθαίνουν κι έπειτα τα λουλούδια ανθίζουν ξανά και όλα ξεχνιούνται. Η Γκρέις και η Μάρον είναι αδελφές και τρέφουν μεγάλη αγάπη η μία για την άλλη. Η μικρότερη, η Μάρον, αρραβωνιάζεται τον Άλφρεντ όμως εκείνος φεύγει για να αναζητήσει το πεπρωμένο του. Τρία χρόνια αργότερα, όταν φτάνει το γράμμα του Άλφρεντ, προμηνύοντας την επιστροφή του, η Μάρον το σκάει μαζί με έναν πλούσιο γαιοκτήμονα με κακή φήμη και λάγνα επιμονή για την ίδια. Τα χρόνια περνούν και πάλι, ο Άλφρεντ παντρεύεται την Γκρέις ενώ δεν σταμάτησε ποτέ να στεναχωριέται για τη Μάρον. Τελικά η Μάρον επιστρέφει στα γενέθλια της αδελφής της και εξηγεί πως έφυγε επειδή γνώριζε για τον κρυφό έρωτα της Γκρέις και του Άλφρεντ. Κι ενώ εκείνοι νόμιζαν πως το ριζικό της Μάρον ήταν κακό με τον γαιοκτήμονα, κάθε άλλο παρά κακό ήταν. Κι αυτό διότι ο γαιοκτήμονας, μέσα από την καλοσύνη της Μάρον, έγινε ενάρετος και άκακος σαν αρνάκι.

The Haunted Man (Το Φάντασμα)

Η τελευταία χριστουγεννιάτικη ιστορία του Ντίκενς, που γράφτηκε το 1848. Τα φαντάσματα και οι δύστυχοι θνητοί επιστρέφουν για να μεταδώσουν ένα σοφό και ξεχωριστό μήνυμα. Ο κύριος Ρέντλοου είναι άτομο μοναχικό και απομονωμένο. Παρά τις επαγγελματικές του ολοκληρώσεις ζει δυστυχισμένος και μισεί τους πάντες έπειτα από τότε που η γυναίκα του τον εγκατέλειψε για τον καλύτερο του φίλο. Μια νύχτα τον επισκέπτεται το φάντασμα του ίδιου του εαυτού και του προσφέρει μια λύση για την μελαγχολία του. Τον απαλλάσσει από τις κακές αναμνήσεις. Όμως καθώς το φάντασμα χάνεται του λέει το εξής: «το δώρο που σου έδωσα θα το μοιράζεις σε όποιον συναντάς». Όμως το δώρο του φαντάσματος δεν φέρνει τα ευχάριστα αποτελέσματα που ο Ρέντλοου περίμενε. Αντιθέτως προκαλεί την καταστροφή καθώς ο καθένας που έρχεται σε επαφή μαζί του, ξεχνά οτιδήποτε κακό με αποτέλεσμα να παύει να εκτιμά οτιδήποτε καλό. Ο Ρέντλοου αναζητά το φάντασμα και του ζητά να πάρει πίσω το δώρο. Το φάντασμα όμως εξηγεί ότι ο μόνος που μπορεί να σώσει την κατάσταση είναι η καλόκαρδη Μίλι, η σύζυγος του υπηρέτη του. Έπειτα από την παρέμβαση της και την συγχώρεση του Ρέντλοου προς τον άνθρωπο που κάποτε τον είχε βλάψει, όλα γίνονται όπως και πριν, με εξαίρεση τον ίδιο τον κύριο Ρέντλοου ο οποίος, ως άλλος Εμπενίζερ Σκρουτζ, βρίσκει τη χαρά και την αγάπη.

Ολοκληρώνοντας το αφιέρωμα για τον Μάγο των Χριστουγέννων, έναν άνθρωπο που ένιωσε τη μαγεία των εορτών ενάμισι αιώνα πριν, δίχως μεγαλεία, ρεβεγιόν, φωτάκια και αγιοβασίληδες, και τη μοίρασε με το δικό του τρόπο, παραθέτω τα λόγια του από τον πρόλογο του A Christmas Carol.

Προσπάθησα σε αυτό το μικρό βιβλίο φαντασμάτων να δώσω σάρκα και οστά σε μια Ιδέα χωρίς να χαλάσω τη διάθεση των αναγνωστών μου απέναντι στους φίλους τους, στον καιρό η σε εμένα. Εύχομαι το Πνεύμα του βιβλίου να στοιχειώνει ευχάριστα το σπιτικό τους και κανείς να μη νιώσει την επιθυμία να το πετάξει έξω με τις κλωτσιές!

Ο πιστός φίλος και υπηρέτης τους

Κάρολος Ντίκενς

Γιώργος Χατζηκυριάκος

Το παρών άρθρο δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2007 στο τρίτο τεύχος του περιοδικού 2010. Μέρος του αναδημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2009 στο τρίτο τεύχος του περιοδικού Bookmarks.

Η δικαίωση από τις εκδόσεις Πατάκη

2010-12-13T09:54:00.000-08:00

Θυμάμαι ένα φίλο μου να μου λέει πριν από πολύ καιρό: "Θα δεις, θα γυρίσει ο τροχός. Κι όταν γυρίσει, θα γυρίσει για τα καλά." Φυσικά εγώ ούτε το πρώτο πίστεψα ούτε και το δεύτερο. Κι όμως, ο φίλος μου είχε δίκιο (και πλέον περηφανεύεται πολύ για αυτό).
Στο τέλος του Ιούλη είχα τηλεφωνήσει στις Εκδόσεις Πατάκη για να ενημερωθώ σχετικά με την απάντηση για το βιβλίο (Το Τραγούδι του Χρόνου) που τους είχα στείλει το Μάιο. "Δυστυχώς η απάντηση είναι αρνητική" μου είχε πει στο τηλέφωνο ο υπεύθυνος του παιδικού τμήματος κι έτσι κατάλαβα πως δεν είχα κάτι πια να περιμένω από τον εν λόγω εκδοτικό και φυσικά δεν θα μάθαινα ποτέ το λόγο της απόρριψης, καθώς οι μεγάλοι εκδότες δεν συνηθίζουν να αποκαλύπτουν στους συγγραφείς τους λόγους της τελικής απόφασης. Το μόνο που ρώτησα πριν κλείσω το τηλέφωνο ήταν το πως θα ήταν δυνατόν να παραλάβω το χειρόγραφο. Ο υπεύθυνος μου είπε πως με ενημέρωνε κάποια στιγμή εκείνος. Ο καιρός περνούσε, το τηλέφωνο δεν χτύπησε κι έτσι σκέφτηκα πως το χειρόγραφο θα είχε χαθεί (δεν θα ήταν η πρώτη φορά) και πιθανόν να είχε καταλήξει στα σκουπίδια.
Δύο μήνες αργότερα το Τραγούδι του Χρόνου έγινε δεκτό από τις εκδόσεις Κέδρος. Τα λόγια του φίλου μου επιβεβαιώθηκαν. Ο τροχός είχε μόλις γυρίσει. Δεν πίστευα όμως πως θα γυρνούσε τόσο πολύ, όταν μια εβδομάδα μετά από τα χαρμόσυνα νέα, το πρωινό της Δευτέρας, ένας άγνωστος αριθμός με καλούσε στο κινητό. Ήταν ο υπεύθυνος του παιδικού τμήματος του Πατάκη.
"Καλημέρα σας!", μου λέει με έναν ευχάριστο τόνο. "Είχαμε μιλήσει το καλοκαίρι. Μας είχατε στείλει ένα χειρόγραφο, το Τραγούδι του Χρόνου."
"Ναι." απαντώ κι εγώ καχύποπτα. "Και λοιπόν;"
"Η απάντηση ήταν αρνητική, όπως σας είχα πει. Όμως μας άρεσε πολύ η γραφή σας και θα θέλαμε να διαβάσουμε και κάτι άλλο δικό σας."
Για λίγο νόμιζα ότι μου έκανε φάρσα. Δεν ήταν μόνο αυτά που μου έλεγε αλλά και ο τρόπος με τον οποίο τα έλεγε, που ουδεμία σχέση δεν είχε με το βαριεστημένο και τυπικό ύφος σαν την πρώτη φορά που μιλήσαμε. Πριν κλείσουμε, μου είπε που και πότε θα μπορούσα να τον βρω στα γραφεία τους για να περάσω και να αφήσω κάποια άλλη μου δουλειά προς υποβολή αλλά και να παραλάβω το χειρόγραφο.
Δεν το έκανα. Κατά πρώτον είχα πεισμώσει και κατά δεύτερον είχα λάβει την ικανοποίηση μου. Μπορεί να μην ήθελαν το Τραγούδι του Χρόνου στον Πατάκη, όμως, από ότι φάνηκε, δεν το απέρριψαν με αποστροφή και βρήκαν κάτι καλό στη γραφή μου. Τρίτον, ήμουν πολύ χαρούμενος από τα πρόσφατα νέα του Κέδρου, οπότε αποφάσισα να μην κάνω κάποια επιπλέον κίνηση. Όταν κάποτε θα έβρισκα λίγο χρόνο, θα πήγαινα από εκεί ώστε να πάρω το χειρόγραφο (το οποίο τελικά δεν είχε καταλήξει στα σκουπίδια όπως νόμιζα στην αρχή).
Πέρασε ο Σεπτέμβρης, πέρασε και ο Οκτώβρης. Κι εκεί, στις αρχές του Νοέμβρη κι ενώ βρίσκομαι στη δουλειά, κάποιος ζητάει να με δει. Ήταν η υπεύθυνη marketing του παιδικού τμήματος των εκδόσεων Πατάκη και είχε έρθει για να μας δειγματίσει τα νέα βιβλία fantasy της σαιζόν. Όταν η προϊσταμένη μου άκουσε για fantasy την έστειλε κατευθείαν σε εμένα, μιας και έχω πάρει κάτω από την ευθύνη μου τη λογοτεχνία του φανταστικού στο μαγαζί. Μέσα στα βιβλία που επρόκειτο να μου δείξει ήταν και το Κοράκι σε Άλικο Φόντο του φίλου μου Λευτέρη Κεραμίδα (που είναι κάτι παραπάνω από φίλος) και μάλιστα αυτό ήταν και το πρώτο πράγμα που τη ρώτησα:
"Ήρθες να μου δείξεις το Κοράκι σε Άλικο Φόντο;"
"Ναι! Πώς το ΄ξερες;"
"Από το καλοκαίρι το περιμένω!"
Μιλήσαμε, κουβεντιάσαμε, μου έκανε δώρο κι ένα βιβλίο. Μου είπε που μπορώ να την βρω σε περίπτωση που χρειαστώ κάτι. Όταν μου είπε για τα γραφεία του παιδικού, της είπα πως κάποια στιγμή θα πέρναγα για να παραλάβω εκείνο το άμοιρο χειρόγραφο που είχα παραγκωνίσει
"Έχεις στείλει κάτι σε εμάς;" με ρώτησε.
"Ναι, πριν κάμποσους μήνες."
Όταν της εξήγησα ποιο ήταν το δικό μου, με κοίταξε με έκπληξη. Μου είπε πως το ήξερε, το είχε διαβάσει και η ίδια και της άρεσε πολύ.
"Το θυμάμαι! Ήταν πολύ όμορφο. Στους περισσότερους από την επιτροπή που το διάβασαν, άρεσε."
Και τότε ακολούθησε η ρητορική ερώτηση.
"Μα αφού σας άρεσε βρε παιδιά, γιατί δεν το θέλατε;"
Και επιτέλους έμαθα το λόγο της απόρριψης. Σύμφωνα με τον αξιολογητή, το Τραγούδι του Χρόνου ήταν μια ωραία ιστορία που όμως έχει κάτι το επίφοβο: είναι χριστουγεννιάτικη οπότε δεν μπορεί να έχει μεγάλη βιωσιμότητα στην αγορά. Κι επειδή τα αντίστοιχα βιβλία των εκδόσεων δεν έχουν πάει πολύ καλά τα τελευταία χρόνια, φοβούνται να αναλάβουν το ρίσκο.
"Αν έβγαζες το χριστουγεννιάτικο στοιχείο, θα μπορούσαμε να το εκδώσουμε.", μου είπε. Δελεαστική πρόταση αλλά όχι, δεν πρόκειται να αλλάξω την ιστορία. Η Νοέλα θα παραμείνει Νοέλα. Μπορεί να μην συνεργαζόμουν τελικά με τις εκδόσεις Πατάκη, ήμουν χαρούμενος όμως επειδή πήρα μια ικανοποιητική απάντηση, μαθαίνοντας πως το βιβλίο μου δεν απορρίφθηκε με αποστροφή.
Και έχουμε και συνέχεια! Ένα μήνα αργότερα δέχτηκα και πάλι τηλεφώνημα από τον εκδοτικό. Ήταν η κοπέλα που είχαμε μιλήσει στη δουλειά. Μου ζήτησε να περάσω από τα γραφεία εντός των ημερών διότι ήθελε να με δει ο αξιολογητής και να μιλήσουμε για το βιβλίο.
Αυτή τη φορά πήγα. Είχα την τιμή να γνωρισθώ με τον αξιολογητή και συγγραφέα, κύριο Φίλιππο Μανδηλαρά, με τον οποίο περάσαμε ένα ευχάριστο απόγευμα συζητώντας για ποικίλα θέματα από το χώρο της λογοτεχνίας, του φανταστικού και όχι μόνο. Από τα λεγόμενα του για το βιβλίο μου, έμαθα πως όντως άρεσε στην αναγνωστική επιτροπή και πως το χριστουγεννιάτικο θέμα της ιστορίας στάθηκε το μοναδικό εμπόδιο για την έκδοση του. Μου είπε επίσης ότι με ξεχώρισε από τους συγγραφείς που έστειλαν κείμενα προς υποβολή και μου ζήτησε να του παρουσιάσω μερικές άλλες μου δουλειές, παλιότερες αλλά και νέες, διότι, όπως είπε χαρακτηριστικά, "φάνηκε πως από τη γραφή σου υπάρχει ψωμί και είναι κρίμα να χαθεί."
Γυρνώ το χρόνο λίγους μήνες πίσω. Τότε που δέχτηκα την απόρριψη από τις εκδόσεις Πατάκη μέσω τηλεφώνου, πιστεύοντας πως δεν υπήρχε καμιά ελπίδα για συνεργασία. Τώρα, πέντε μήνες μετά, ακόμα ακούω τον φίλο μου να λέει:
"Θα δεις, θα γυρίσει ο τροχός. Κι όταν γυρίσει, θα γυρίσει για τα καλά."
Ειρωνία...

ΥΓ: το χειρόγραφο γύρισε πίσω.

Πέρασμα για τη Νοέλα

2010-12-07T12:57:00.000-08:00

Το "Τραγούδι του Χρόνου" και η Νοέλα απέκτησαν το δικό τους blog. Αν και η σελίδα βρίσκεται ακόμα υπο κατασκευή, θα μπορείτε κατά διαστήματα να ενημερώνεστε για την πορεία του βιβλίου και να μάθετε μερικά πράγματα για τον κόσμο και την ιστορία. Εσείς απλώς δεν έχετε παρά να περάσετε μια βόλτα από το
http://noela-world.blogspot.com

Δεκέμβριος

2010-12-01T14:38:00.000-08:00

Από παιδί θυμάμαι να περιμένω τον ερχομό του Δεκέμβρη όσο τίποτε άλλο. Δεν θέλει και ιδιαίτερο ερώτημα για αυτό. Είναι γνωστό πόσο μαγικός είναι αυτός ο μήνας σε σχέση με τους υπόλοιπους έντεκα. Πάντοτε περίμενα τον Δεκέμβρη με προσμονή, πιστεύοντας πως κάτι θα άλλαζε με τον ερχομό του, κάτι... δεν ξέρω ακριβώς τι, ίσως ένα μεγάλο, μυστικό ταξίδι σε κάποιο μέρος από όπου δεν θα ήθελα να φύγω ποτέ. Ίσως για αυτό και να ξεκίνησα να γράφω το Τραγούδι του Χρόνου μεγαλώνοντας
Όμως τώρα δεν θα μιλήσω για τη Νοέλα. Θα μιλήσω για το Δεκέμβρη που μόλις σήμερα έκανε την είσοδο του στα ημερολόγια της φετινής, σακατεμένης χρονιάς. Ναι, καλά διαβάσατε. Το 2010 ήταν σακατεμένη χρονιά (για να μην την χαρακτηρίσω κάπως αλλιώς) και περιμένω πως και πως να φύγει και να πάει... ας πάει όπου θέλει. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα ως την υποδοχή του νέου έτους και εύχομαι το 2011 να είναι καλύτερο, αν και... δεν το βλέπω, γιατί όπως δείχνουν τα πράγματα κυρίως σε εθνικό επίπεδο, τα επόμενα χρόνια θα χειροτερεύουν αντί για να καλυτερεύουν
Ο Δεκέμβρης, εκτός του ότι έμοιαζε με καλοκαιρινό μήνα λόγω της ζέστης, μπήκε φουριόζος και γρουσούζης. Από το βράδυ κιόλας, η Ελεάννα, η κόρη μας, έπαθε μια "ωραία" ωτίτιδα που δεν την άφησε σε ησυχία μέχρι το πρωί και που συνεχίζει να την ταλαιπωρεί μέχρι τώρα. Ύπνο δεν κάναμε, εκτός από μία με μιάμιση ώρα το πρωί πριν τελικά σηκωθώ για να πάω στη δουλειά. Το λεωφορείο όπως πάντα γεμάτο, τα καθίσματα πιασμένα, η διαδρομή ατελείωτη. Όταν τελικά έφτασα στη δουλειά, με περίμενε ένας σωρός από παραλαβές νέων βιβλίων, επιστροφές παλαιότερων (μια διαδικασία που κρατά καιρό ειδικά από τότε που κάναμε τη μετακόμιση του βιβλιοπωλείου) και φυσικά οι στρατιωτικού τύπου αγγαρείες της (ας μην τη χαρακτηρίσω) προϊσταμένης που άλλη δουλειά δεν έχει από το να μοιράζει διαταγές και επιπλήξεις. Η δουλειά μου ως πωλητής έχει καταντήσει ένα συνεχόμενο χαμαλίκι που δεν έχω τελειωμό σε μια εταιρεία που κλείνει παραρτήματα το ένα μετά το άλλο και διώχνει υπαλλήλους (έξι άτομα έδιωξαν τη Δευτέρα) ώστε να προσλαμβάνει διευθυντές (μέχρι στιγμής πέντε, χωρίς το αφεντικό).
Αϋπνία, γκρίνια, εκνευρισμός, απελπισία... ναι, κάπως έτσι ήρθε ο Δεκέμβρης. Είναι από εκείνες τις μέρες που λαχταράς να πεις στους γύρω σου "καλό μήνα" μα δεν σου βγαίνει. Έτσι κι αλλιώς όμως, λίγοι ήταν αυτοί (από το δικό μου περιβάλλον έστω) που αντιλήφθηκαν πως άλλαξε ο μήνας. Οι δρόμοι γεμάτοι με σκουπίδια, ο καιρός ανώμαλος, οι ειδήσεις αποκαρδιωτικές, η διάθεση πεσμένη.
Παρ΄όλα αυτά, γυρνώντας σπίτι αργά το βράδυ, έχοντας ηρεμήσει λίγο από τη φόρτιση της μέρας, άρχισα να σκέφτομαι τα πράγματα αλλιώς. Περπατώντας στα στενά του Πειραιά, βλέποντας μπαλκόνια στολισμένα με φωτάκια, θυμήθηκα την προσμονή μου. Ο Δεκέμβρης ήρθε και πάλι και ξέρω πόσο ο κόσμος τον περιμένει. Ξέρω πως μοιραζόμαστε την ίδια ανάγκη, παρά τα χίλια δυο βάσανα που περνάει ο καθένας μας και τα άλλα τόσα που τον περιμένουν: είναι η ανάγκη να πιστέψουμε σε κάτι διαφορετικό, κάτι μαγικό, κάτι που ίσως μόνο τα παιδιά, με την ξεγνοιασιά και την αθωότητα τους μπορούν να νιώθουν. Ο Δεκέμβρης ήρθε, όσο περίεργος κι αν ήταν ο ερχομός του. Και μαζί του έρχονται τα Χριστούγεννα, τα οποία τι άλλο είναι για εμάς τους μεγάλους από μια ανάγκη γαλήνης και ηρεμίας;
Αυτή τη στιγμή η Ελεάννα κοιμάται ήσυχη. Καλωσόρισες Δεκέμβρη, αγαπημένε μου μήνα, κι ας ήταν επεισοδιακός ο ερχομός σου.

Dreams of Candlelight

2010-11-25T14:19:00.000-08:00

Ένα τραγούδι σε ανάμνηση ενός φιλιού
και μιας κοπέλας που έχει σήμερα τη γιορτή της.

DREAMS OF CANDLELIGHT

COULD THIS NIGHT IT LAST FOREVER
EVERY MOMENT HELD TOGETHER
AS IF IN A PERFECT TRANCE
AND SUCH A THING COULD BE

NO ONE ELSE WOULD UNDERSTAND IT
WE WOULD KNOW THE GODS HAD PLANNED IT
AND FOR SUCH A NIGHT AS THIS
THAT THEY GAVE MEMORY

AND WE WOULD LIVE INSIDE THIS NIGHT
WITHIN THE DREAMS OF CANDLELIGHT
IF YOU WOULD BRING THIS WISH TO LIFE
AND SPEND THIS NIGHT WITH ME

COULD THIS MOMENT LAST FOREVER
AND THIS DREAM OUR ONE ENDEAVOR
IF THE STARS WOULD JUST ENCHANT
AND TIME WOULD THEN AGREE

EVERY MOMENT OF TOMORROW
FROM THIS EVENING WE WOULD BORROW
IF THIS WISH THE STARS WOULD GRANT
AND GENTLY OVERSEE

AND WE WOULD LIVE INSIDE THIS NIGHT
WITHIN THE DREAMS OF CANDLELIGHT
IF YOU WOULD BRING THIS WISH TO LIFE
AND SPEND THIS NIGHT WITH ME

Trans Siberia Orchestra - Beethoven's Last Night

Οι Therion ζωντανά στην Αθήνα 20 / 11 / 2010

2010-11-19T11:54:00.000-08:00

Το Θηρίο του Symphonic Metal Christopher Johnson και η παρέα του έρχονται στην Αθήνα για μια απολυαστική και πολλά υποσχόμενη βραδιά αύριο 20 Νοεμβρίου στο Gagarin. Ο νέος του δίσκος (Sitra Ahra) ήταν μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες της φετεινής χρονιάς και ανυπομονώ να τον ακούσω ζωντανά μαζί με τα παλιά κι αγαπημένα τους τραγούδια.

40 μέρες για τα Χριστούγεννα!

2010-11-15T12:41:00.000-08:00

Σαράντα μέρες μας χωρίζουν από την Νύχτα των Χριστουγέννων. Οι βιτρίνες των καταστημάτων αρχίζουν να ντύνονται αναλόγως και μια υποψία μαγείας πλανιέται μυστικά στον αέρα της πόλης. Οι παππούδες, εκείνοι που γνωρίζουν καλύτερα από εμάς τους νέους, από σήμερα ξεκινούν νηστεία, αντίστοιχη με εκείνης του Πάσχα, που είναι περισσότερο διαδεδομένη (ή μάλλον λιγότερο ξεχασμένη) στη χώρα μας. Οι Ονειροπόλοι και αυτοί που παραμένουν Παιδιά ανυπομονούν για την άφιξη της ωραιότερης εποχής του χρόνου όπου η Γη μεταμορφώνεται σε ανάμνηση ενός χαμένου, αγγελικού κόσμου, σαν την Νοέλα.
Τι είναι η Νοέλα; Αυτό πιστεύω αξίζει να το μάθετε Μα ως τότε θα πρέπει να περιμένετε... παραπάνω από σαράντα μέρες!

Christmas
Lead and we'll follow
Hope and tomorrow
Magic and dreams

You are all this and more now
Childhood recalls how
You are
Visions and...

Christmas
We are your children
You take us back when
Ever we call
Each year we are here waiting
Anticipating
As the snow starts to fall...

Trans Siberian Orchestra - A Star to follow

Κοράκι σε Άλικο Φόντο - Οι Γιοι της Στάχτης Βιβλίο Πρώτο

2010-11-11T15:20:00.000-08:00

Βιβλιοπαρουσίαση για το βιβλίο του Ελεύθεριου Κεραμίδα

Το να εκδώσεις ένα βιβλίο fantasy στην Ελλάδα είναι πολύ πιο δύσκολο από το να το γράψεις. Οι λόγοι είναι πολλοί (ας μην μπούμε στη διαδικασία να τους αναλύσουμε) και η οικονομική κρίση, που σύμφωνα με τα λεγόμενα μαστίζει τη χώρα, είναι ένας λόγος παραπάνω. Βέβαια, αν έχεις λεφτά στην άκρη, μπορείς να το δεις να εκδίδεται από κάποιον εκδοτικό που αναλαμβάνει συνεκδόσεις, μιας και τα τελευταία χρόνια κάτι τέτοιες επιχειρήσεις αρχίζουν και πληθαίνουν. Εκτός βέβαια και αν αναλάβεις αποκλειστικά εσύ τα έξοδα της έκδοσης, οπότε μιλάμε για αυτοέκδοση ή τη δημιουργία ενός δικού σου εκδοτικού. Λύσεις υπάρχουν αν θέλεις να κυκλοφορήσει το πόνημα σου και από χειρόγραφο να μεταμορφωθεί σε βιβλίο.
Όμως το να εκδώσεις σε μεγάλο εκδοτικό, αυτό είναι άθλος. Κι έναν τέτοιο άθλο τον έχουν βγάλει εις πέρας λίγοι, μέχρι στιγμής, συγγραφείς. Στην ομάδα των αθλητών-συγγραφέων προστέθηκε ένας ακόμα πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας, ο Ελευθέριος Κεραμίδας, με το βιβλίο "Κοράκι σε Άλικο Φόντο" που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες από τις εκδόσεις Πατάκη. Όπως έχω αναφέρει σε παλαιότερο άρθρο, Το "Κοράκι σε Άλικο Φόντο" αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τετραλογίας high fantasy στην οποία κυριαρχεί το ελληνικό-βυζαντινό στοιχείο. Πρόκειται για μια συναρπαστική ιστορία, πλούσια σε πρόσωπα, τοποθεσίες, συγκρούσεις και μάχες σε έναν κόσμο όπου ιππότες και λόγιοι, αυτοκράτορες και ιερείς, αδελφότητες μάγων και ορδές βαρβάρων, δράκοντες και τέρατα, στήνονται στο ταμπλό για να χαρίσουν στους αναγνώστες ένα ταξίδι στο Θρύλο και το Φανταστικό. Προσπαθώντας να αποφύγει τα κλισέ του χώρου, δίχως όμως να τα αποκλείει εντελώς, ο νέος συγγραφέας υπόσχεται να προσφέρει μία ακόμα αξέχαστη σειρά στη φανταστική λογοτεχνία και να αποδείξει πως οι Έλληνες διατηρούμε μέχρι σήμερα την αρχαία μας ικανότητα να πλάθουμε σαγηνευτικούς μύθους, επηρεασμένοι από το παρόν και κυρίως από το παρελθόν και την Ιστορία μας.
Το "Κοράκι σε Άλικο Φόντο", το πρώτο βιβλίο της σειράς "Οι Γιοι της Στάχτης" είναι διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας και ήδη, λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του, απέκτησε θέση στις βιβλιοθήκες των αναγνωστών του Φανταστικού.

Ο Φρόντο ζει

2010-11-07T12:52:00.000-08:00

"Ο Φρόντο ζει". Αυτό ήταν το σύνθημα των Χίπηδων και άλλων φιλελεύθερων Αμερικάνων στη δεκαετία μεταξύ του '60 και του '70. Ναι, μπορεί το βιβλίο "ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών" να παρέμενε άγνωστο και άσιμο για τους Έλληνες ώσπου να μεταφερθεί στον κινηματογράφο από τον Τζάκσον το 2001, όπου και το έμαθαν οι πάντες, όμως η τριλογία του Τόλκιν ήταν κάτι παραπάνω από δημοφιλής στην Αμερική εκείνων των χρόνων. Ο νεαρός Χόμπιτ έγινε κάτι σαν σύμβολο ελευθερίας για εκείνους που ονειρεύονταν έναν ειρηνικό κόσμο και το όνομα του γραφόταν στους τοίχους και στα ρούχα, με τη φράση " Ο Φρόντο Ζει."
Αυτό ήταν και το μήνυμα που έστειλα σήμερα στους υποψήφιους πολιτικούς που μας κάλεσαν να εκλέξουμε τους νέους δημάρχους και περιφερειάρχες που θα κάτσουν από αύριο στα "δημοκρατικά" χρονιά τους. Από όλα τα ψηφοδέλτια, επέλεξα το λευκό. Μα πριν το βάλω στο φάκελο, έγραψα με μεγάλα γράμματα, "Ο Φρόντο ζει!". Λυπάμαι αν δυσαρέστησα τους συντοπίτες μου αλλά από όλους τους υποψήφιους, δεν θεωρώ κανέναν άξιο. Ειδικά στον Πειραιά, όπου μένω από τότε που γεννήθηκα, κάθε χρόνο βλέπω την πόλη μου να σαπίζει και να γίνεται όλο και πιο τριτοκοσμική από ότι την έχουν καταντήσει. Το ίδιο αισθάνομαι και για όλη την Αττική, μια περιοχή με τόση σημασία (κυρίως ιστορική) να ζει με το καρκίνωμα στην καρδιά της. Όχι, δεν τρώω το παραμύθι κανενός που λέει πως θα παλέψει για το καλό της πόλης και του νομού (τα έχω χορτάσει και σιχαθεί). Προτιμώ το παραμύθι του Τόλκιν. Περιμένω τη μέρα και ελπίζω σε αυτήν, τότε που ένας "μικρούλης" θα πραγματοποιήσει το μεγάλο του ταξίδι και θα στείλει τη διαφθορά εκεί όπου φτιάχτηκε, καταστρέφοντας την μια για πάντα. Κι ίσως η μέρα αυτή να αργήσει κι εγώ να μην υπάρχω για να τη ζήσω. Όμως θα έρθει όσο ο Φρόντο ζει.

Happy Halloween!

2010-10-31T15:33:00.000-07:00

...κι ας μην το γιορτάζουμε επισήμως στην Ελλάδα. Άλλωστε η Φαντασία και η Μαγεία δεν λογαριάζουν έθνη.

Autumn Promises

2010-10-19T05:26:00.000-07:00

Επερχόμενες Κυκλοφορίες της Ελληνικής Λογοτεχνίας του Φανταστικού

Και να που φτάσαμε στα μέσα του Οκτώβρη και συνάμα του Φθινοπώρου. Σε δύο μήνες και κάτι μέρες το 2010 θα μας αποχαιρετήσει, αφήνοντας πίσω του αναμνήσεις και υποσχέσεις για την επόμενη χρονιά, ίσως και για το μικρό περιθώριο που έχει αφήσει μέχρι το τέλος του ταξιδιού του.

Γεγονός είναι πως το 2010, σε σύγκριση με το δυναμικό 2009 που μας χάρισε κάποια σπουδαία δώρα, η Ελληνική Λογοτεχνία του Φανταστικού δεν έδωσε το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Πολύ λιγότεροι τίτλοι σε σχέση με πέρυσι, πολλές αυτοεκδόσεις-συνεκδόσεις (εκ των οποίων η μία ήταν επανέκδοση, όμως τουλάχιστον κρατήθηκε μια ισοροπία μεταξύ πρωτοεμφανίζομενων και ήδη γνωστών συγγραφέων του χώρου, κυρίως της Επιστημονικής Φαντασίας η οποία για φέτος υπερτερεί των άλλων ειδών του Φανταστικού. Όμως η χρονιά ακόμα δεν τελείωσε κι έτσι έχουμε να περιμένουμε μερικούς τίτλους επιπλέον.

Ο ένας από αυτούς, και μάλιστα ο πιο πολυαναμενόμενος, είναι το Κοράκι σε Άλικο Φόντο του Ελευθέριου Κεραμίδα. Πρόκειται για το ξεκίνημα μιας φάνταζι σειράς που φέρει τον γενικό τίτλο Οι Γιοι της Στάχτης που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Πατάκη. Εδώ έχουμε έναν συνδυσμό ποιοτικής γραφής και συναρπαστικής πλοκής, ότι πρέπει δηλαδή για ένα καλό βιβλίο φαντασίας, με επιρροές από την ιστορία και τους θρύλους του ελληνικού μεσαίωνα και όχι μόνο. Ο Λευτέρης θα περπατήσει στους δρόμους που έχουν ξεκινήσει να διαβαίνουν η Ανθίππη Φιαμού και ο Γιάννης Πλιώτας και είμαι βέβαιος πως με τους Γιους της Στάχτης, τα ίχνη του θα αποτυπωθούν για πολλά χρόνια σε αυτόν τον δρόμο. Και για όσους ενδιαφέρεστε, μπορείτε να διαβάσετε δωρεάν το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου στο αντίστοιχο blog του συγγραφέα http://sonsofash.blogspot.com όπου επίσης μπορείτε να βρείτε χάρτες και πληροφορίες για τους ήρωες και την ιστορία του κόσμου των Αιγλωέων.

Ο δεύτερος από τους αναμενόμενους τίτλους του Ελληνικού Φανταστικού έρχεται όχι από μεγάλο εκδοτικό οίκο αλλά από τις νεαρές εκδόσεις Ars Nocturna. Πρόκειται για την Ενυδρία της Βάγιας Ψευτάκη, γνωστής αρθρογράφου σε όσους παρακολουθούν το περιοδικό Mystery, μεταφράστριας και ερευνήτριας του μεταφυσικού. Η κυκλοφορία του βιβλίου έχει ήδη καθυστερήσει μιας και είχε προγραμματιστεί για τον Ιούνιο του '10, ευελπιστούμε όμως πως θα βρίσκεται στα ράφια πριν από τις γιορτές. Αν έπρεπε να πω μόνο δύο λέξεις για την ιστορία της Ενυδρίας, αυτές θα ήταν πρωτότυπη και γοητευτική και είμαι σίγουρος πως η Βάγια θα αποκτήσει πολλούς οπαδούς μέσα από αυτό της το έργο. Διηγήματα από τον κόσμο της Ενυδρίας μπορείτε να διαβάσετε στο εμπνευσμένο blog της συγγραφέα στο παρακάτω link http://enydria.blogspot.com

O τρίτος τίτλος που ακολουθεί είναι η συνέχεια της πολυσυζητημένης σειράς Ουροβόρος Κρίνος της Ελίζας Πολιτσοπούλου. Το δεύτερο βιβλίο της προκαθορισμένης εφταλογίας με ηρωίδα την Μόριγκαν Κρόοου θα κυκλοφορήσει τον Νοέμβρη από τις εκδόσεις Κέδρος και θα ονομάζεται Αμάρανθος, ο Θρύλος των Βρυκολάκων. Η (αναγεννημένη πια) Μόριγκαν εγκαταλείπει τη Σκωτια και την Αγγλία για να δώσει νέες μάχες αυτή τη φορά στη Γαλλία.

Τέλος, αναμένεται η συνέχεια μιας ακόμα φιλόδοξης σειράς, το πρώτο βιβλίο της οποίας έφερε ικανοποιητικά αποτελέσματα στο συγγραφέα και τις Εκδόσεις Μίνωας, έχοντας αποκτήσει ήδη αρκετούς νεαρούς οπαδούς. Ο λόγος για τη σειρά εφηβικής φαντασίας Τα Χρονικά της Αντάκρης του Κώστα Ζαφειρίου, γνωστού ως Menestrel De Miraval. Η ηρωίδα του βιβλίου Ευγενία Βασιλικού, έπειτα από την περιπέτεια που έζησε μαζί με τους φίλους της Τίμοθυ και Κίρσι στην Ονειρένια και το Μπιλθορ, θα κάνει και πάλι την εμφάνιση της στο δεύτερο τόμο της σειράς που θα φέρει τον τίτλο Οι Γιοι της Άριζαν. Άγνωστο ακόμα εάν το βιβλίο προλάβει να κυκλοφορήσει πριν το τέλος του χρόνου, πάντως μια προδημοσίευση του μπορείτε να διαβάσετε στο αντίστοιχο blog της Ονειρένια.

Προσωπικά θέλω να ευχηθώ καλή επιτυχία στους αναφερθέντες συγγραφείς καθώς επίσης να ευχηθώ καλή τύχη σε μερικούς ακόμη, συγκεκριμένα στους Ευθυμία Δεσποτάκη, Κωνσταντίνο Μίσσιο και Αντώνη Πάσχο, οι νέες δουλειές των οποίων βρίσκονται σε αναζήτηση εκδότη.

Και το όνομα αυτής, Ελεάννα.

2010-10-12T13:39:00.000-07:00

Η εβδομάδα που μας πέρασε, αν και ήταν μια εβδομάδα γεμάτη κόπο, τρέξιμο, άγχος και αγωνία, ήταν αφιερωμένη στη μικρή μας δράκαινα. Κι αυτό επειδή συνέβησαν δυο γεγονότα. Το πρώτο συνέβη στις 7 του Οκτώβρη όπου συμπληρώθηκε ένα έτος από την ημέρα της γέννησης της. Η μικρούλα δράκαινα με τα καστανόξανθα μαλλιά και τα γκριζοπράσινα μάτια, το βράδυ της Πέμπτης, αντίκρισε την πρώτη της τούρτα και προσπάθησε να σβήσει το πρώτο της κεράκι.
Δύο μέρες μετά τα πρώτα της γενέθλια, στις 9 του μήνα, συνέβη κάτι εξίσου σημαντικό για τη μικρή. Βαπτίστηκε και απέκτησε επίσημα το ονοματάκι της. Το μυστήριο έλαβε χώρο στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου στον Πειραιά, όπου τρεις νονοί (συμπεριλαμβανόμενης και μιας νεραιδονονάς ονόματι Ευθυμία)έβαλαν λάδι στο κορμάκι της, ανακοινώνοντας το όνομα της.
Και το όνομα αυτής, Ελένη-Άννα! Ελεάννα, λοιπόν, θα λένε από ΄δω και μπρος τη μικρή μας δράκαινα η οποία έλαβε δύο ονόματα που έχουν μεγάλη σημασία για εμάς καθώς άνηκαν σε δύο εξίσου σημαντικά πρόσωπα, τις προγιαγιάδες της, Άννα και Ελένη, που δεν βρίσκονται πια κοντά μας.
Θα ήθελα να γράψω πολλά για την υπέροχη εκείνη βραδιά και για τα όσα ακολούθησαν μέχρι το ξημέρωμα της επόμενης μέρας, όμως καλύτερα να τα αφήσουμε απλώς να μείνουν στη μνήμη όλων όσων βρέθηκαν εκεί. Ήταν μια πραγματικά αξέχαστη νύχτα και σε όλους εσάς που ήσασταν μαζί με την Ελεάννα και εμάς, εύχομαι να τη θυμάστε για πάντα.

Και επιτέλους χιόνισε!

2010-10-02T16:15:00.000-07:00

Αυτές τις μέρες, λόγο του μεγάλου φόρτου εργασίας, τα τρεξίματα για την επερχόμενη βάπτιση της μικρής και κάποια προβλήματα που μου παρουσίασε το ίντερνετ, καθυστέρησα να ανακοινώσω στο blog τα ευχάριστα από την πορεία της ιστορίας μου "Το Τραγούδι του Χρόνου". Κι έτσι, αφού κατάφερα να βρω λίγο χρόνο και ηρεμία, αλλά και με αφορμή τη σχετική ανακοίνωση του φίλου Γιάννη Πλιώτα στη σελίδα Το Βασίλειο της Αράχνης (Γιάννη σε ευχαριστώ πολύ ακόμα μια φορά), δημοσιεύω τα νέα όπως τα έγραψα στη σχετική σελίδα του sff με τίτλο Το Ταξίδι του Λουκά και της Φωτεινής.

Έπειτα από έξι μήνες αναμονής και αρκετές αναποδιές που έφερε μαζεμένες το Φθινόπωρο, έφτασε και το χαρμόσυνο νέο. Την Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου τηλεφώνησα στον Κέδρο ώστε να ενημερωθώ για την τελική απάντηση. Είχα τηλεφωνήσει και πάλι τον Ιούλιο, την ίδια μέρα που απορρίφθηκα από τον Πατάκη, και τότε μου είχαν πει να καλέσω ξανά στα μέσα του Σεπτέμβρη. Κι ενώ περίμενα πως θα λάβω την τρίτη απόρριψη, κάθε άλλο από αυτό συνέβη. Ζήτησα την υπεύθυνη του παιδικού βιβλίου και αφού της είπα το όνομα μου, εκείνη, με έναν ευχάριστο τόνο στη φωνή, μου είπε τον τίτλο του βιβλίου:
"Το Τραγούδι του Χρόνου! Και ότι ετοιμαζόμουν να σας πάρω τηλέφωνο! Μας άρεσε πάρα πολύ, και σε εμένα και στην επιτροπή."
Μου είπε κι άλλα πολλά καλά τα οποία εκείνη τη στιγμή δεν ήμουν σίγουρος εάν μου τα έλεγε στα αλήθεια ή αν ήταν ένας μεγάλος πρόλογος για κάποιο αρνητικό "αλλά" που ίσως να ακολουθούσε στη συνέχεια. Εν ολίγης μου είπε πως της άρεσε και πως θέλει να συμπεριλάβει στο εκδοτικό πρόγραμμα, με κάποιες παραλλαγές στο μέγεθος της ιστορίας . Ζήτησα να μιλήσουμε απο κοντά κι έτσι κλείσαμε ραντεβού για σήμερα, Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου, στα γραφεία του εκδοτικού.
Πήγα λοιπόν και γνωριστήκαμε από κοντά. Η υπεύθυνη ήταν μια ευγενέστατη και γλυκιά κοπέλα, με όρεξη για κουβέντα. Μου είπε και πάλι πόσο της άρεσε η ιστορία, ο κόσμος, οι χαρακτήρες και τα τεχνικά του βιβλίου (γραφή, αφήγηση, ροή) και μου ανακοίνωσε (εδώ επάθα την μεγαλύτερη πλάκα) πως, από όλα τα παιδικά χειρόγραφα που παρέλαβαν μες στο εξάμηνο, το Τραγούδι του Χρόνου ήταν το μόνο που επέλεξαν!
Μέχρι τώρα που γράφω αυτές τις αράδες, δυσκολεύομαι να πιστέψω πως η τύχη μου γύρισε και πως από σήμερα ξεκίνησα τη συνεργασία με έναν μεγάλο εκδοτικό. Η υπεύθυνη του τμήματος, αν και μου εξήγησε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν αυτούς τους καιρούς οι εκδότες, θέλει να στηρίξει το βιβλίο. Αυτό που πρέπει να κάνω τώρα είναι μερικές μετατροπές στην ιστορία ώστε να βγει ένα βιβλίο γύρω στις 200 σελίδες.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στα μέλη του sff.gr για τη θερμή υποστήριξη και ένα ακόμα μεγαλύτερο στην Αγγελική, ένα πραγματικό φως μες στο σκοτάδι.

Επιτέλους... λίγο χιόνι και για μας!

The Road goes on and on...

Believe - Το Τραγούδι, το Κορίτσι και ο Ποιητής

2010-08-11T14:26:00.000-07:00

Το παρακάτω διήγημα ξεκίνησε να γράφεται τον περσινό Αύγουστο και ολοκληρώθηκε το Σεπτέμβρη του 2009, κατά το διάστημα όπου η κόρη μας βρισκόταν ακόμα στην κοιλιά της Κατερίνας. Εξαρχής ήταν αφιερωμένο στον πατέρα μου, Πάρη Α. Χατζηκυριάκο, ο οποίος σαν σήμερα, 12 Αυγούστου του 1984, έφυγε για μια μακρινή χώρα, τη Χώρα Πάνω από τον Ουρανό.

Believe

Το Τραγούδι, το Κορίτσι και ο Ποιητής

…And for all the roads you followed

And for all you did not find

And for all the dreams

You have to leave behind…

Ο Κιθαριστής κάθεται σιωπηλός και μόνος. Έχει για συντροφιά ένα μοναχικό δέντρο με πλατιά φύλλα. Όλα γύρω του ήρεμα. Τα δάχτυλα του ακουμπούν στις χορδές και η φωνή του ξεχύνεται στον αέρα.

Το τραγούδι του ταξιδεύει με τον άνεμο. Σκορπίζεται στις άκρες του ορίζοντα αναζητώντας μοναχικούς ακροατές. Δύο διαβάτες το ακούν και ακολουθούν τη μελωδία. Ανταμώνουν στη γέφυρα πίσω από το δέντρο με τα πλατιά φύλλα.

Ο πρώτος, ένας άντρας γύρω στα σαράντα . Σκεφτικός, με ευγενικά χαρακτηριστικά και καταπράσινα μάτια. Έχει πίσω του τον ήλιο που δύει σε έναν κατακόκκινο ουρανό με μαβιά σύννεφα.

Ο δεύτερος, ένα κορίτσι μικρό, πολύ μικρό για να περπατάει μόνο. Στο πρόσωπο του υπάρχει ο ενθουσιασμός μα και η ελαφριά φοβία του άγνωστου δρόμου. Πίσω του ο ήλιος ανατέλει πάνω από μια ρόδινη κορυφογραμμή.

Βρίσκονται αντιμέτωποι. Ο άντρας και το κορίτσι. Όχι πολύ μακριά τους βρίσκεται ο Κιθαριστής, κάτω από τη σκιά του δέντρου, χαμένος στη μουσική του. Το θλιμμένο του τραγούδι τους έχει καλέσει κοντά.

Ο άντρας παύει να είναι σκεφτικός. Κοιτάζει το κορίτσι και χαμογελά.

-Γεια σου, του λέει.

-Γεια σου κι εσένα, του απαντάει εκείνο ευγενικά.

-Τι κάνεις εδώ μοναχή σου;

-Ακολούθησα το τραγούδι. Το έχω ακούσει πολλές φορές όμως πρώτη φορά βρίσκω την πηγή του.

-Παρομοίως. Έρχομαι συχνά εδώ μα εσένα πρώτη φορά σε βλέπω. Αλήθεια, πώς σε λένε;

Το κορίτσι δεν απαντά.

-Έχεις όνομα; ρωτάει ο άντρας.

-Όχι. Εκεί από όπου έρχομαι κανείς δεν έχει όνομα.

-Τότε μπορώ να σε λέω Ελένη;

-Ελένη; Μου αρέσει. Όμως γιατί Ελένη;

-Μου θυμίζεις κάποια που είδα κάποτε, σε έναν άλλο τόπο ίσως. Έχεις τη λάμψη της στο πρόσωπο σου.

-Και που είναι τώρα εκείνη;

-Την αναζητώ. Τελευταία φορά την είδα σε ένα λιβάδι γεμάτο που ήταν με κατακόκκινες παπαρούνες. Εσύ; Που πηγαίνεις;

-Πηγαίνω να συναντήσω τους γονείς μου.

-Και πού είναι οι γονείς σου;

-Στη χώρα Κάτω από τον Ουρανό. Μήπως γνωρίζεις το δρόμο για εκεί;

-Ναι, τον γνωρίζω. Έμενα κι εγώ σε εκείνη τη χώρα κάποτε.

-Αλήθεια; Πώς είναι;

-Έχει την ομορφιά που θα της δώσεις. Αλλιώς είναι ένας κόσμος άσχημος και φοβερός. Για αυτό όταν πας εκεί, στόλισε την με χαμόγελα και αγάπη.

-Μήπως μπορείς να με οδηγήσεις ως εκεί;

-Βεβαίως. Έλα μαζί μου.

Ο άντρας γυρνάει προς τον ήλιο που δύει και με το χέρι του αγγίζει ένα από τα μαβιά σύννεφα. Το σύννεφο σχηματίσει ένα άλογο το οποίο κατεβαίνει από τον ουρανό και έρχεται κοντά τους.

-Λοιπόν φεύγουμε;

-Ναι, πάμε.

Ο Κιθαριστής παίζει ακόμα το τραγούδι του όσο ο άντρας και το κορίτσι ιππεύουν για τη χώρα κάτω από τον Ουρανό. Οι ήλιοι συναντιόνται πάνω από το δέντρο και σχηματίζουν το πιο λαμπρό αστέρι. Κανείς δεν βρίσκεται πια στη γέφυρα. Ο Κιθαριστής είναι και πάλι μόνος.

…And for all the years you borrowed

And for all the tears you hide

And for all the fears

You have to keep inside...

Καθώς ιππεύουν, το κορίτσι ρωτά τον άντρα.

-Μπορείς να μου πεις για εκείνο το τραγούδι που ακούγαμε πριν;

-Τι θα ήθελες να μάθεις;

-Για τι μιλάει; Δεν μπορώ να καταλάβω τα λόγια του. Δεν γνωρίζω εκείνη τη γλώσσα.

-Κι εγώ νομίζω πως την έχω ξεχάσει. Όμως κάτι θυμάμαι. Λοιπόν το τραγούδι αυτό μιλάει για ένα πεφταστέρι. Είναι ένας θρήνος για μια ψυχή που χάθηκε.

-Τι είναι η ψυχή;

-Το σπουδαιότερο δώρο που μας έδωσε ο Δημιουργός μας. Για αυτό, όταν φτάσεις στη χώρα Κάτω από τον Ουρανό, να το φυλάς όσο πιο καλά μπορείς.

Είναι όμως κι άλλα. Είναι πολλά που θέλει να πει στο κορίτσι για το τραγούδι. Ποιος το έγραψε και σε ποιον είναι αφιερωμένο. Θέλει να της πει για έναν αδελφό που χάθηκε, όπως και ο δικός του. Θέλει να της πει για κάποιον που έφυγε, όπως κι εκείνος. Θέλει να της πει για κάποιους που έμειναν πίσω, στη Χώρα κάτω από τον Ουρανό. Θέλει να της πει για τον Θάνατο. Όμως όχι. Δεν πρέπει. Ιππεύει σιωπηλός, προσπαθώντας να ξεχάσει όλα όσα του θυμίζει το τραγούδι.

Ένα δάκρυ γεννιέται στο μάτι του. Η ορμή του ανέμου το παρασέρνει. Θα έφευγε μακριά και θα χανόταν, όμως το κορίτσι πρόλαβε και το έπιασε.

-Σου έφυγε αυτό. είπε κρατώντας το στο χέρι της.

-Ω, σε ευχαριστώ. Μπορείς να το κρατήσεις.

-Μου το χαρίζεις δηλαδή;

-Ναι, κράτησε το. Έχω αρκετά από δαύτα.

Το κορίτσι κοιτάζει το δάκρυ. Μια λαμπερή σφαίρα μέσα από την οποία αναδύεται μια εικόνα. Ένας άντρας που βαστά στην αγκαλιά του ένα μωρό. Δίπλα του μια γυναίκα. Δείχνουν ευτυχισμένοι.

Κοιτάζει καλύτερα την εικόνα. Ο άντρας είναι ο ίδιος με αυτόν που τη συνοδεύει.

-Εσύ είσαι αυτός! λέει με θαυμασμό. Άρα ετούτοι είναι η οικογένεια σου. Που είναι τώρα;

-Εκεί που θα πας. Θα τους συναντήσεις μια μέρα. Ίσως να έχουν αλλάξει ίσως και να έχουν μείνει ίδιοι. Θα καταλάβεις με τον καιρό.

-Τι θα καταλάβω;

-Ότι τίποτα δεν μπορεί να μένει ίδιο για πάντα. Ότι όλα αλλάζουν και ίσως εμείς να μη συνεχίσουμε να υπάρχουμε μετά από αυτές τις αλλαγές. Θα υπάρχουμε όμως μέσα σε δάκρυα μα και σε χαμόγελα. Σε λέξεις και σε στίχους. Θα υπάρχουμε στα μικρά αστέρια της νύχτας.

Το κορίτσι δεν κατανοεί τα λόγια του. Την ανησυχούν και τη φοβίζουν. Δεν ξέρει που πηγαίνει και αν είναι καλά εκεί όπου την περιμένουν οι γονείς της.

Ο άντρας την καθησυχάζει.

-Μη στεναχωριέσαι όμως. Να θυμάσαι το τραγούδι. Τους στίχους, τη μελωδία, το μήνυμα και το όνομα του.

-Όνομα; Έχουν και τα τραγούδια ονόματα;

-Ναι, και τα τραγούδια έχουν.

-Και ποιο είναι το όνομα του τραγουδιού εκείνου;

-Πίστεψε.

-Τι σημαίνει αυτό;

-Σημαίνει να βλέπεις. Να βλέπεις και να θυμάσαι. Να θυμάσαι και να ελπίζεις. Να ελπίζεις και να αγαπάς. Σημαίνει να συγκρατήσεις αυτό το μέρος στη μνήμη σου και στην καρδιά σου για να επιστρέψεις και πάλι. Να αντικρίζεις ένα μικρό φως μες στο βαθύ σκοτάδι και να γνωρίζεις πως εκεί υπάρχουν όλα όσα χάθηκαν και όσα βρέθηκαν. Να κρατάς ζωντανό κάθε τι που σε συντροφεύει στις λύπες και στις χαρές, όπως τώρα, αυτό μας το ταξίδι.

Το κορίτσι αποκοιμιέται. Τα γλυκιά λόγια του άντρα μαζί με τη μελωδία του Κιθαριστή που δεν λέει να τους εγκαταλείψει, τη νανουρίζουν. Κοιμάται επάνω στο νεφελένιο άλογο και ονειρεύεται. Και τα όνειρα της γίνονται σπουργίτια, μικρά ατίθασα σπουργίτια που θα κυνηγά στη Χώρα κάτω από τον Ουρανό, εκεί όπου την οδηγεί ο ποιητής.

…I never wanted to know

Never wanted to see

I wasted my time

till time wasted me

I never wanted to go

I always wanted to stay

'Cause the persons I am

Are the parts that I play

So I plot and I plan

And I hope and I scheme

To the lure of a night

Filled with unfinished dreams

And I'm holding on tight

To a world gone astray

As they charge me for years

I can't pay…

Μόλις ξυπνά, το κορίτσι αντικρίζει έναν ψηλό καταρράχτη. Παρά την ομορφιά του, το βουητό την τρομάζει. Αναζητά τον συνοδό της και τον βρίσκει παραδίπλα να κοιτάζει τον καταρράχτη μαγεμένος, συνεπαρμένος μα και ταυτόχρονα μελαγχολικός.

- Τι είναι εδώ; ρωτάει το κορίτσι.

- Φτάσαμε. Εδώ είναι το πέρασμα για τον προορισμό σου. Μόλις περάσεις τον υδάτινο αυτό τοίχο θα βρεθείς στο νέο σου σπίτι. Οι γονείς σου σε περιμένουν στην άλλη μεριά.

Η Ελένη κοιτάζει πίσω από τον καταρράχτη. Βλέπει μια σειρά από έγχρωμες εικόνες να διαδέχονται η μία την άλλη με βιασύνη. Στον κόσμο εκείνον που ξανοίγεται μπροστά της, περιμένοντας να την υποδεχτεί, τα χρώματα φαίνονται πολύ λιγότερα από όσα έχει δει ως τότε. Και τα ήδη υπάρχοντα χρώματα δείχνουν ξεθωριασμένα. Οι άνθρωποι κινούνται γρήγορα. Ότι κάνουν φαίνεται να το κάνουν τόσο μα τόσο γρήγορα, σαν να βιάζονται να φύγουν, να πάνε κάπου αλλού, να γυρίσουν πίσω.

-Γιατί όλα συμβαίνουν τόσο γρήγορα εκεί; ρωτάει τον οδηγό της.

-Επειδή τα πάντα σε εκείνον τον κόσμο διαρκούν για λίγο. Είναι τόσο σύντομα και επίκαιρα που οι άνθρωποι δεν προλαβαίνουν να τα εκτιμήσουν. Για αυτό, όταν βρεθείς εκεί, φρόντισε να γευτείς την ουσία μέσα στο οτιδήποτε. Όλα θα τελειώσουν τόσο απότομα μια μέρα, οπότε ζήσε, ζήσε με όλη σου την καρδιά, με όλη σου τη δύναμη, με όλο σου το θάρρος.

Το κορίτσι κοιτάζει γύρω του. Πολλά παιδιά καταφθάνουν μπροστά από τον μεγάλο καταρράχτη. Αγόρια και κορίτσια, όλα τους οδηγημένα από μεγαλύτερους συνοδούς. Άλλα φτάνουν καβάλα σε άλογα, άλλα σε κύκνους και άλλα σε βάρκες.

-Ήρθε η στιγμή; ρωτάει το συνοδό της

-Ναι. Βρήκες το δρόμο. Τώρα μένει να βρεις τους γονείς σου.

-Μπορείς να έρθεις κι εσύ μαζί μου;

-Όχι. Δεν μπορώ να περάσω για δεύτερη φορά από εδώ, όμως θα το ήθελα πολύ να πηγαίναμε παρέα. Ήταν όμορφη η συντροφιά σου.

-Και η δική σου. Κρίμα που δεν μπορείς να έρθεις μαζί μου.

-Θα είμαι κοντά σου όμως. Θα με βλέπεις που και που.

-Που θα μπορώ να σε βρίσκω;

Ο άντρας χαμογέλασε στοργικά και επανέλαβε τα λόγια που της είπε πριν ξεκινήσουν το ταξίδι.

- Σε χαμόγελα και σε δάκρυα. Σε λέξεις και σε στίχους. Στα μικρά αστέρια της νύχτας.

-Θα σε βρίσκω εκεί λοιπόν. Έχε γεια και σε ευχαριστώ.

-Καλό σου ταξίδι Ελένη.

Ο άντρας καβαλά το άλογο του και ιππεύει προς τον ήλιο που δύει. Το κορίτσι οδεύει με βήματα αργά στον καταρράχτη, μαζί με τα άλλα παιδιά που κατευθύνονται στο ίδιο μέρος. Μα πριν μπει, γυρνάει πίσω και φωνάζει στο συνοδό της:

-Περίμενε! Μου είπες τόσα πολλά μα δεν μου είπες το όνομα σου!

Όμως είναι αργά. Ο άντρας βρίσκεται ήδη πολύ μακριά.

…Be right there,

I ll never leave,

All I ask of you,

Believe

Αργά το τραγούδι παύει. Ο Κιθαριστής αφήνει την κιθάρα του. Κοιτάζει τα λαμπρά αστέρια που τον περιβάλουν και σκύβει μελαγχολικά. Πίσω του αρκετοί διαβάτες έχουν σταματήσει και τον χαζεύουν. Κάποιοι από αυτούς θυμούνται αγαπημένα πρόσωπα, ακούγοντας το τραγούδι. Κάποιοι άλλοι αναρωτιούνται πώς θα είναι η ζωή στη χώρα Κάτω από τον Ουρανό, εκεί όπου πήγαινε η Ελένη για να βρει τους γονείς της δίχως να γνωρίζει πως κι εκείνοι, όσο την περίμεναν, άκουγαν το τραγούδι του Κιθαριστή.

So after all, this one night stands

You ‘ve ended up with hearth in hand

A child alone, on your own, retreating…

-Γιατί το έβαλες από την αρχή;

-Μου αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι. Μήπως θέλεις να το αλλάξω;

-Όχι. Απλώς...όποτε το ακούω, μου θυμίζει εκείνον.

Το ζευγάρι κοίταξε το μικρό κάδρο στον τοίχο. Έμειναν για λίγο σιωπηλοί.

-Είναι κρίμα που δεν θα γνωρίσει τον παππού της.

-Θα τον γνωρίσει με άλλον τρόπο. Τα ποιήματα του, τα βιβλία του, τα τραγούδια του...

-Πώς θα σου φαινόταν εάν την λέγαμε Ελένη;

-Ελένη; Θα μου άρεσε. Αλλά γιατί Ελένη;

-Ήταν η μούσα του. Δεν ξέρω αν ήταν πρόσωπο υπαρκτό ή φανταστικό, όμως είχε ξεκινήσει να γράφει ένα μεγάλο ποίημα, την Ελένη των Ρόδων. Δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει.

-Θα ήταν όμορφο εάν τη λέγαμε Ελένη.

Λίγο πριν τελειώσει το σύντομο τραγούδι, ο πατέρας έγειρε και ακούμπησε απαλά στην κοιλιά της μητέρας. Λίγες βδομάδες έμεναν μέχρι να γεννηθεί η κόρη τους. Για λίγο η σκέψη του πήγε κάπου αλλού, σε έναν κόσμο όπου δυο διαβάτες, ένας άντρας κι ένα κορίτσι, ο πατέρας και η κόρη του, δύο πρόσωπα που δεν θα γνωριστούν ποτέ, συναντήθηκαν κάτω από τη μελωδία κάποιου μουσικού. Και καθώς το τραγούδι έφτανε στο τέλος του, συνόδευσε με τη φωνή του.

I am the way, I am the light

I am the dark inside the night

I hear you hopes, I feel your dreams

And in the dark, I hear your screams

Be right there,

I ll never leave,

All I ask of you,

Believe

Γιώργος Χατζηκυριάκος

Σεπτέμβριος 2009

*Οι στίχοι, όπως και το όνομα της ιστορίας, είναι από το τραγούδι Believe των Savatage. Μεγάλο μέρος του τραγουδιού βρίσκεται στο τραγούδι Alone You Breath, το οποίο γράφτηκε από τον συνθέτη Jon Oliva για τον κιθαριστή αδελφό του, Criss, ο οποίος, όπως και τόσοι άνθρωποι, έφυγε μια νύχτα στα κλεφτά.

The day that never comes

2010-08-07T15:53:00.000-07:00

Τελευταία οι απορρίψεις έχουν αρχίσει να πέφτουν βροχή. Μίλησα με έναν φίλο μου συγγραφέα, τον Φ, που προσπαθεί εδώ και κάτι μήνες να βρει εκδότη για το τρίτο του βιβλίο και μου είπε πως μέχρι στιγμής έχει δεχτεί τρεις απορρίψεις. Παρόμοια ήταν τα νέα από έναν άλλο φίλο, τον Π, του οποίου το νέο μυθιστόρημα απορρίφθηκε από δύο εκδοτικούς, όπως και από άλλη μια φίλη, τη Γ που ενώ το βιβλίο της άρεσε στους αναγνώστες του εκδοτικού που το είχε στείλει (και μάλιστα συστημένη), της έκλεισαν ευγενικά την πόρτα με τη δικαιολογία ότι δεν ήξεραν σε ποια κατηγορία να το εντάξουν (μεγάλο πρόβλημα βρε αδελφέ...). Δεν παρέλειψαν βέβαια να της υπενθυμίσουν την οικονομική κρίση, το μεγάλο αυτό κακό που θέλει τους εκδοτικούς να προσέχουν πολύ τις επενδύσεις τους.
Εντάξει, την τελευταία περίπτωση εκ των τριών, ας τη δεχτούμε χωρίς να λάβουμε στα σοβαρά την ηλίθια δικαιολογία της απόρριψης της (ήταν πάντως τυχερή που της αιτιολόγησαν την απόφαση τους διότι σπάνια συμβαίνει αυτό). Η Γ δεν έχει εκδώσει τίποτα ποτέ της οπότε αποτελεί ρίσκο για κάθε εκδοτικό όπως συμβαίνει με κάθε νέο συγγραφέα. Οι άλλοι δύο όμως που αναφέρθηκαν έχουν κάνει προ πολλού τα πρώτα τους βήματα στο χώρο. Ο Π έχει βγάλει το πρώτο του βιβλίο από μικρό εκδοτικό και μάλιστα, από όσο ξέρω, πηγαίνει καλά ενώ ο Φ έχει δύο βιβλία στο ενεργητικό του, απο μεγάλους εκδοτικούς και τα δύο. Το να αναφέρω πως και οι δυο τους είναι καλοί συγγραφείς, υποθέτω πως δεν έχει σημασία. Για τους εκδοτικούς πάντως δεν είχε.
Τι να πεις; Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες. Ποιους πρίγκηπες δηλαδή, για όλους μας δύσκολοι είναι και θα ακολουθήσουν και δυσκολότεροι. Τουλάχιστον η Γ έμαθε το λόγο για τον οποίο απορρίφθηκε το βιβλίο της, γιατί θα πρέπει να γνωρίζετε ότι στις μέρες μας σπάνια μαθαίνετε την αιτία που το πόνημα σας δεν γίνεται δεκτό. Και μετά κάθεστε και σπάτε το κεφάλι σας με ένα σωρό υποθέσεις γύρω από το έργο σας.
Όσο για μένα, βρίσκομαι κι εγώ στον πάγκο μαζί με τους υπόλοιπους. Το Τραγούδι του Χρόνου έλαβε την δεύτερη του απόρριψη μία βδομάδα πριν. Καθώς το διάστημα των τριών μηνών από την ημέρα της αποστολής είχε πια περάσει, ακολουθώντας το τυπικό που ορίζουν οι εκδόσεις Πατάκη στην ιστοσελίδα τους, τηλεφώνησα ώστε να ενημερωθώ για το αποτέλεσμα. Μίλησα με τον υπεύθυνο και εκείνος μου ζήτησε το όνομα μου. Έπειτα μου ζήτησε να περιμένω λίγο ώστε να ψάξει στο αρχείο. Περίμενα μερικά λεπτά, τα οποία ένιωσα πως περνούσαν βασανιστικά αργά, αν και τι είναι λίγα λεπτά μπροστά στην αγωνία τριών μηνών; Τίποτα. Όπως και το αποτέλεσμα.
- Το Τραγούδι του Χρόνου;
- Μάλιστα...
- Εμ...δυστυχώς η απάντηση είναι αρνητική.

Κι έτσι έλαβα την δεύτερη απόρριψη στο Τραγούδι του Χρόνου. Όλοι γνωρίζουμε πως οι εκδόσεις Πατάκη έχουν κυκλοφορήσει μια μεγάλη, σχεδόν αναρίθμητη σειρά παιδικών και νεανικών βιβλίων, την οποία και συνεχίζουν. Το Ταξίδι του Λουκά και της Φωτεινής δεν θα είναι κάποιο από αυτά τα βιβλία.

Μα το Ταξίδι συνεχίζεται..

When you open your eyes
When you gaze at the sky
When you look to the stars
as they shut down the night
you know
the story ain' t over

Avantasia -The Story ain't over

Θαμπό φως στο σκοτεινό ορίζοντα

2010-07-21T16:08:00.000-07:00

Μετά από την συνεχόμενη ομίχλη των τελευταίων ημερών, ένα πουλάκι μου είπε κάτι που μου αναπτέρωσε το ηθικό σχετικά με το Τραγούδι του Χρόνου και την πορεία του Λουκά και της Φωτεινής. Το βιβλίο έφυγε από τα χέρια της αναγνώστριας που ανέλαβε την ανάγνωση του και πρόκειται να περάσει από κάποια επιτροπή. Απάντηση, λέει, θα λάβω το Σεπτέμβρη και υπάρχει κάποια πιθανότητα να είναι θετική. Αυτά βέβαια στον έναν από τους δύο εκδοτικούς, ενώ από τον δεύτερο δεν έχω ακόμη κανένα νέο.
Νιώθω ένα αρκετά πρωτόγνωρο συναίσθημα αν και η αγωνία μεγαλώνει. Θα έχω πάντως έναν καλό λόγο να περιμένω το Φθινόπωρο. Ως τότε όμως, ας έχουμε όλοι μας ένα καλό κι ονειρεμένο Καλοκαίρι.

...In a world of broken dreams
Depressed and haunting me
No way out
So many times it's hopeless dark and gray
No way out
And other times it's hope that saves the day...

Demons & Wizards - Path of Glory

No sign of the morning coming

2010-07-07T14:19:00.000-07:00

Έχουν περάσει δύο μήνες και δέκα μέρες από τότε που έστειλα το Τραγούδι του Χρόνου στους τρεις επιλεγμένους εκδοτικούς οίκους. Ο πρώτος μου έδωσε την απάντηση γρήγορα, πολύ πιο γρήγορα από ότι θα περίμενε κανείς. Όσο για τους άλλους δύο, κανένα σημάδι ακόμα, ενώ σύμφωνα με τις δηλώσεις τους, έπρεπε να έχουν απαντήσει εντός αυτού του χρονικού διαστήματος. Η μόνη ενημέρωση που είχα ήταν από τον έναν εκ των δύο, κι αυτό μια εβδομάδα πριν, ρωτώντας και μαθαίνοντας πως ακόμα δεν το έχουν διαβάσει.
Ίσως θα πρέπει να περιμένω για πολύ ακόμα. Η αναμονή ώρες-ώρες γίνεται βασανιστική, ειδικά όταν μπλέκονται οι αρνητικές σκέψεις που κατέχουν το μεγαλύτερο ποσοστό. Όμως το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω...
Και να περιμένω...
και να περιμένω...

Το δρακοδόντι!

2010-06-26T13:01:00.000-07:00

Μην αναρωτιέστε τι ψαχουλεύει! Η μικρή μας δράκαινα, σήμερα, 26 Ιουνίου, εμφάνισε το πρώτο της δοντάκι!

Todd McFarlane

2010-06-16T04:55:00.000-07:00

Δημιούργημα του ένας από τους δημοφιλέστερους χαρακτήρες στο χώρο των comic και ίσως ο μεγαλύτερος αντί-ήρωας της ενήλικης μυθοπλασίας. Το χέρι του έχει δώσει νέα μορφή σε αγαπητούς ήρωες της Marvel και έφερε νέους στο προσκήνιο που απέκτησαν αντάξια φήμη των προγενέστερων. Η τέχνη του υπάρχει αποτυπωμένη ακόμα και στον κινηματογράφο, τα βίντεο-παιχνίδια, τη μουσική, τη διακόσμηση αλλά και τον αθλητισμό. Ο λόγος για τον παγκοσμίας φήμης καλλιτέχνη Todd McFarlane, γνωστού και ως πατέρα του κολασμένου ήρωα Spawn.

Η αρχή ενός θαύματος

Ο McFarlane γεννήθηκε το 1961 στον Καναδά, στο Κάλγκαρι της Αλμπέρτα. Από μικρός αγαπούσε τα comic. Οι αγαπημένοι του καλλιτέχνες του χώρου ήταν οι Frank Miller, John Byrne και οι Michael Golden και Art Adams. Ο ίδιος όμως ήθελε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το baseball. Όταν φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Ουάσινγκτον όμως, κι ενώ όλα έδειχναν πως σύντομα θα γινόταν επαγγελματίας παίχτης του baseball, ένα ατύχημα στο πόδι του στέρησε για πάντα την ευκαιρία για το παιδικό του όνειρο. Έτσι ο Todd αποχαιρέτησε τον αθλητισμό για να γίνει αργότερα ένας από τους μεγαλύτερους κομίστες και μυθοπλάστες της εποχής μας.

Εκείνον τον καιρό εργαζόταν σε ένα κατάστημα με comics. Το ταλέντο του αναγνωρίστηκε σύντομα μέσα από σκίτσα ηρώων της Marvel και Dc τα οποία είχαν ζήτηση στα τοπικά καταστήματα. Μετά από αυτό το στάδιο κι έπειτα από μια ιστορία του που εκδόθηκε στο Epic Comic’s Coyote, δεν άργησε να συνεργαστεί με τις εταιρίες-κολοσσούς Marvel και DC. Επί τέσσερα χρόνια απασχολούνταν με την εικονογράφηση στις σειρές Incredible Hulk και Incredible Ιnc καθώς και μερικά τεύχη του Batman, έως το 1988 όπου ανέλαβε την εικονογράφηση του Spider-man.

McFarlane και Spider-Man

Τόσο ο καλλιτέχνης όσο και ο ήρωας επηρεάστηκαν μοιραία ο ένας από τον άλλον. Μέσα από το χέρι του McFarlane o Spider-man απέκτησε νέο αέρα, σύμφωνα με τον οποίο κινήθηκαν όλοι οι μετέπειτα κομίστες που ανέλαβαν την εικονογράφηση του. Ο Spider-man απέκτησε αραχνοειδή χάρη, έγινε πιο ευέλικτος, τα μάτια της στολής του έγιναν μεγάλα και ανοιχτά καθώς και οι κινήσεις του περισσότερο ακροβατικές. Άλλαξε επίσης ο ιστός του, ο οποίος απέκτησε λεπτομέρεια και ζωντάνια, όπως ακριβώς αργότερα η μπέρτα και οι αλυσίδες του Spawn. Εκτός της σχεδιαστικής προσφοράς ο McFarlane επηρέασε τον αραχνο-ήρωα και σεναριακά, καθώς βοήθησε στη δημιουργία ενός χαρακτήρα που κέρδισε εξίσου εκατοντάδες οπαδούς και προκάλεσε την αρχή για πολλούς ακόμα «μπελάδες» στον Spider-Man, επιφέροντας όλο και περισσότερα κέρδη στη Marvel. O χαρακτήρας αυτός είναι ο αντί-ήρωας Venom.

Με τη σειρά του ο Spider-man επηρέασε ανάλογα τον McFarlane. Του χάρισε τεράστια φήμη και τον καθιέρωσε αστέρα στη βιομηχανία των comics. Το 1990, δηλώνοντας κουρασμένος να εικονογραφεί τις ιστορίες των άλλων, ζήτησε από τον εκδότη Jim Salicrup να του παραχωρήσει μία δική του σειρά. Έτσι δημιούργησε τη σειρά με τον απλό τίτλο Spider-Man (μέχρι τότε εργαζόταν πάνω στη σειρά Amazing), της οποίας το πρώτο τεύχος πούλησε δυόμισι εκατομμύρια αντίτυπα. Η σειρά αυτή χαρακτηρίστηκε τόσο για το δυναμισμό στο σενάριο όσο και για τα συλλεκτικά εξώφυλλα. Έπειτα όμως από το δέκατο έκτο τεύχος, εξαιτίας αλλαγής στην ηγεσία της επιχείρησης, ο McFarlane εγκατέλειψε τη σειρά καθώς και την ίδια τη Marvel.

Spawn. Το Σκοτεινό Έπος

Μαζί με τον McFarlane εγκαταλείπουν τη Marvel ακόμη πέντε κορυφαίοι καλλιτέχνες. Οι έξι τους δημιούργησαν την Image Comics, μια εταιρία-ομπρέλα, στην οποία μέσα κάθε ένας από αυτούς είχε δικό του εκδοτικό οίκο. Ο Todd επιτέλους απέκτησε την ευκαιρία να δημιουργήσει το δικό του ήρωα, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον περίφημο Spawn. Το πρώτο κιόλας τεύχος πούλησε περίπου ενάμισι εκατομμύρια αντίτυπα, φανερώνοντας έτσι στο δημιουργό του ότι ο νέος comic ήρωας θα μπορούσε να πατήσει σταθερά στο χώρο.

Ο Spawn θεωρείται το καλύτερο έργο του McFarlane. Ξεχώρισε τόσο για το εντυπωσιακό σχεδιασμό όσο και για το πρωτότυπο σενάριο και το περιβάλλον στο οποίο εξελίσσονται οι καταστάσεις (ο ήρωας μπλέκεται σε περιπέτειες που ξεφεύγουν από τη σημερινή Γη, με έντονη την ανάμειξη της κόλασης και του παραδείσου). H ιστορία του μισθοφόρου πράκτορα της CIA ο οποίος δολοφονείται από το διεφθαρμένο αφεντικό του και επιστρέφει στη ζωή σαν γόνος της κόλασης ως αντάλλαγμα για να ξαναδεί τη γυναίκα του, απέκτησε χιλιάδες φανατικούς οπαδούς και δημιούργησε νέο ρεύμα χαρακτήρων και σεναρίων στο χώρο των comics. Η μορφή μάλιστα ξεπέρασε το σύμπαν των εικονογραφημένων σελίδων και βρέθηκε, εκτός από τον κινηματογράφο ως ομώνυμη ταινία, στα βίντεο- παιχνίδια(Spawn the Eternal, In the Demon’ s Hand, Armageddon και Soul Calibur ως κρυφός χαρακτήρας) καθώς και στη μουσική (The Dark Saga των Iced Earth το οποίο είναι αφιερωμένο καθεαυτού στον Spawn και μερικούς άλλους χαρακτήρες της σειράς). Η απήχηση του κολασμένου αντί-ήρωα στο αναγνωστικό κοινό έφερε στη συνέχεια παραπάνω τίτλους και σειρές στο χώρο των comic, όπως τα Curse of Spawn, Angela, Sam and Twitch. O Spawn απέκτησε κίνηση στην οθόνη ως ιαπωνική σειρά Manga με το όνομα Shadows of Spawn, ενώ το 1997 γυρίστηκε κινηματογραφική ταινία και σειρά κινουμένων σχεδίων που κράτησε έως το 1999. Το σχεδιασμό του Spawn ανέλαβαν έπειτα από τον McFarlane οι Angel Medina, Phillip Tan και Greg Capullo ενώ στο σενάριο βοήθησε ο Brian Holguin και ο David Hine, καθώς και δύο εξίσου φημισμένοι καλλιτέχνες όπως ο Alan Moore και ο Neil Gaiman. Με τον τελευταίο, τον εμπνευστή του ονειρικού Sandman (έργο αντάξιας φήμης του Spawn) ο McFarlane οδηγήθηκε στα δικαστήρια για μια έντονη διαφωνία σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα ορισμένων χαρακτήρων που εμφανίστηκαν στη βασική σειρά Spawn και διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην πορεία της ιστορίας(Cogliostro, Angela, Medieval Spawn).

Τα ιδιαίτερα παιχνίδια του Todd

Το 1994, όταν ο Spawn είναι πια πρώτο όνομα, ιδρύεται η McFarlane Toys. Πρόκειται για μία εταιρία παιχνιδιών (action-figures) απευθυνόμενη περισσότερο σε ενήλικο κοινό και οπαδούς χώρων που οι κατασκευαστές παιχνιδιών δεν είχαν ασχοληθεί νωρίτερα, όπως με τους μουσικούς. Ξεκινώντας με αγαλματίδια των ηρώων από τη σειρά του διάσημου Spawn, οι κατασκευές της εταιρίας βασίστηκαν έπειτα σε κινηματογραφικά θέματα και χαρακτήρες, αθλητές, μουσικά σχήματα, καρτούν και πλάσματα φαντασίας και θεματολογίας τρόμου. Έτσι, μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει εννέα σειρές σχετικές με τους χαρακτήρες από το comic Spawn( περίπου εκατόν πενήντα action figures), είκοσι μία σειρές με κινηματογραφικούς ήρωες(Terminator, Friday 13, Nightmare on Elm Street, Alien, Predator, Robocop, Halloween, Scream, The Texas Chainsaw Massacre, Psycho, Child’ s Play, Godzilla, Wishmaster, Candyman The Crow, The Thing, The Blair Witch Project, Army of Darkness, King Kong, Jaws), τρεις σειρές με την περίφημη καρτούν οικογένεια, Simpsons, καθώς επίσης με τους χαρακτήρες της τηλεοπτικής σειράς 24 και Lost. Από το χώρο της μουσικής δεν ξέφυγαν από την τέχνη του Todd οι Beatles, οι Jimmy Hendrix, Elvis Presley, Freddy Mercury, Slash, Alice Cooper και Ozzy Osborne (εκπληκτική η φιγούρα του rock star ως λυκανθρώπου), οι Kiss, οι Motley Crue, οι Metallica και η θρυλική μασκότ των Iron Maiden, Eddie. Υπάρχουν επίσης σειρές με φιγούρες από μονάδες του Αμερικάνικου στρατού, γνωστούς αθλητές από τους χώρους των πέντε δημοφιλέστερων αθλημάτων της Αμερικής (αθλητές του χόκεϊ, ράγκμπι, μπέιζμπολ, ράλι και μπάσκετ), έξι σειρές με δράκους (McFarlane Dragons) και άλλες τέσσερις που απευθύνονται καθαρά σε ενήλικους καθώς χαρακτηρίζονται για τη διαστροφική απόδοση ιστορικών και φανταστικών προσώπων(McFarlane Monsters, Twisted Land of Oz, 6 faces of Madness και Twisted Fairy Tales). Υπάρχει ακόμα και μία πιο πρόσφατη με πέντε φιγούρες από χριστουγεννιάτικη θεματολογία εξίσου διαστροφική. Η σειρά που ετοιμάζει τώρα η McFarlane Toys είναι σχετική με το video-game Halo σε συνεργασία με τη Microsoft.

Έχοντας χτίσει την κολοσσιαία αυτοκρατορία του ο Todd πλέον ζει στην Αριζόνα μαζί με τη σύζυγο και τα τρία τους παιδιά. Έχει δηλώσει πως ζει ευτυχισμένα ισορροπώντας άριστα μεταξύ της οικογένειας και των ενδιαφερόντων του στα αθλήματα, τα comics, τις ταινίες και τα παιχνίδια. Όσο για το μέλλον, είναι σίγουρο πως ο εμπνευστής των σκοτεινού Spawn, ο πολυτάλαντος και πολυάσχολος καλλιτέχνης McFarlane, έχει πολλά ακόμα να δημιουργήσει πριν φύγει για να γνωρίσει τους κολασμένους τους ήρωες. Εσείς, εάν ακόμα δεν έχετε συστηθεί με αυτή τη σπουδαία μορφή του φανταστικού, δεν έχετε απλά να μπείτε σε ένα εξειδικευμένο βιβλιοπωλείο και να ρίξετε μια ματιά στα comics και τα action figures. Εμείς σας προτείνουμε να διαβάσατε τα εξής:

Spawn
Spawn: Godslayer
Spawn: Architects of Fear
Adventures of Spawn
Shadows of Spawn
Spawn: the Dark Ages
Spawn/Batman
Spawn the Eternal
HellSpawn

Γιώργος Χατζηκυριάκος

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο δεύτερο τεύχος του περιοδικού 2012 των εκδόσεων Ανατολικός για λογαριασμό του βιβλιοπωλείου Cube το καλοκαίρι του 2007

Η Τελευταία Πυρκαγιά

2010-06-09T15:42:00.000-07:00

Η Τελευταία Πυρκαγιά

Μην προσπαθείτε να κρυφτείτε από την αλήθεια
Τα λόγια μου θεωρούσατε για χρόνια παραμύθια
Τώρα πια το έλεος είναι άγνωστη λέξη
Οι φόβοι σας ζωντάνεψαν κι εγώ το είχα προβλέψει

Ήμουν γιος της Ισορροπίας
Ήμουν ο φύλακας της τελευταίας προφητείας
Τώρα πια είναι αργά
Να σωθείτε από τη Φωτιά

Ήμουν το βλέμμα των θεών
Ο υμνωδός των αστεριών
Πάλεψα να σώσω τα παιδιά
Από την τελευταία Πυρκαγιά

Αδιάφοροι άρχοντες της Γης
Ποιος να συγχωρέσει την αλαζονεία σας;
Τα λόγια μου είναι πλέον περιττά
Έπειτα από την τελευταία Πυρκαγιά

Φονεύσατε το μέλλον σαν το παρελθόν σας
Φτύσατε τα δώρα των δημιουργών σας
Κλέψατε τα όνειρα από τα παιδιά σας
Τώρα νιώστε πόνο για την απονιά σας

Ήμουν αφέντης στους εφτά γαλαξίες
Ήμουν ο ήρωας στις χίλιες αποικίες
Ταξίδεψα στη Γη από μακριά
Να προειδοποιήσω για τη Φωτιά

Ήμουν αστέρι των σκιών
Προσκυνητής των αξιών
Μαζί με στίχους και σπαθιά
Χάθηκα κι εγώ μες στη Φωτιά

Μαύροι απόγονοι της Γης
Καταραμένη να είναι η αδιαφορία σας
Τα έπη θα σβηστούν παντοτινά
Έπειτα από την τελευταία Πυρκαγιά

Γιώργος Χατζηκυριάκος
Καλοκαίρι 2007

Ιστορίες Μυστηρίου και Υπερφυσικού από την Ars Nocturna

2010-05-31T14:36:00.000-07:00

Ιστορίες Μυστηρίου και Υπερφυσικού από την Ars Nocturna

Την Πέμπτη 3 Ιουνίου στο βιβλιοκαφέ Έναστρον και ώρα 7.30 μμ οι εκδόσεις Ars Nocturna παρουσιάζουν την ανθολογία Γοτθικές Ιστορίες από Βικτοριανές Συγγραφείς και τη συλλογή διηγημάτων Ιστορίες Φαντασμάτων ενός Αρχαιοδίφη του M.R. James.

Θα μιλήσουν η Ευαγγελία Κουλιζάκη, κριτικογράφος-μεταφράστρια και ο Διονύσης Παπαδόπουλος, συγγραφέας του φανταστικού-ψυχίατρος.

H συζήτηση θα πλαισιωθεί με προβολή του puppet movie "The Phantom Coach" του Richard Mansfield και το "Whistle and I'll Come to You" του Jonathan Miller.

Η Πρώτη Πόρτα - Αλλαγή Πορείας

2010-05-28T05:24:00.000-07:00

Σήμερα, ένα μήνα και μία μέρα από τότε που ταχυδρόμησα τα χειρόγραφα, έλαβα ένα ταχυδρομικό φάκελο από τον έναν εκ των τριών εκδοτικών. Δεν χρειάστηκε να τον ανοίξω για να καταλάβω εάν η απάντηση ήταν θετική ή αρνητική. Ο φάκελος είχε το ίδιο μέγεθος με εκείνον που τους είχα στείλει και ζυγίζοντας τον με το μάτι κατάλαβα πως περιείχε μέσα το χειρόγραφο.
Όντως, μέσα στο φάκελο υπήρχε το χειρόγραφο, άθικτο, ατσαλάκωτο και χωρίς σημειώσεις. Μαζί βρισκόταν κι ένα σύντομο σημείωμα που έγραφε:

26-5-2010
Αγαπητέ κύριε
ευχαριστούμε που προτιμήσατε τον εκδοτικό μας οίκο για να την υποβολή του έργου σας. Δυστυχώς όμως δεν μπορούμε να το συμπεριλάβουμε στο εκδοτικό μας πρόγραμμα.

Αυτή ήταν η πρώτη απόρριψη για το Τραγούδι του Χρόνου. Ένα αναμενόμενο εμπόδιο για το Ταξίδι του Λουκά και της Φωτεινής.
Αν ένιωσα άσχημα; Δεν θα το ΄λεγα. Έχω πάρει το βάπτισμα του πυρός από παλιά και όπως λέει η παροιμία, μαθημένο το βουνό από τα χιόνια. Πέρα από αυτό γνώριζα εξαρχής τις δυσκολίες που έχει ένα τέτοιο φιλόδοξο έργο για εκδωθεί. Για αυτό και δεν πρόκειται να το αφήσω αλλά θα το παλέψω μέχρι εκεί που μπορώ.
Και βέβαια, να μην ξεχνάμε το πιο βασικό από όλα. Για να εκδωθεί ένα βιβλίο (εκτός από "κοκαλάκι νυχτερίδας")χρειάζεται τύχη. Κι από τύχη δεν πάμε και τόσο καλά.
Αν ήταν κάτι που με πήρε απο κάτω με τη σημερινή απόρριψη ήταν η προτίμηση που είχα για τον συγκεκριμένο εκδοτικό. Τα Ελληνικά Γράμματα έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά, ίσως την καλύτερη στο χώρο του νεανικού βιβλίου, από θέμα έκδοσης, ειδικά στα μετεφρασμένα και μάλιστα με προσιτές τιμές. Οπότε εκείνο το αφελές όνειρο πως το Τραγούδι του Χρόνου θα βρισκόταν πλάι στις σειρές Septymus Heap, Lemoni Snicket και Sebastian Dark, δεν βγήκε και ούτε θα βγει αληθινό.
Oh well

Και το Ταξίδι στην Άναστρη Νύχτα συνεχίζεται...

...You’re chasing twilight and you know
You will be on your own...

Blind Guardian - Sacred

A Rainbow in the Dark

2010-05-17T14:04:00.000-07:00

...I see a rainbow rising
look there on the horizon
And I'm coming home
Coming home
I'm coming home...

Rainbow-Stargazer

Killing the Dragon...

Έφυγε εχθές, 16 Μαίου 2010, ένας από τους μεγαλύτερους και πιο αγαπημένους τραγουδιστές της ροκ και μέταλ μουσικής, συγκλονίζοντας μυριάδες ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη. Έπειτα από αρκετούς μήνες μάχης με τον καρκίνο, ο Ronnie James Dio, εγκατέλειψε τα εγκόσμια για να βρει τη δική του θέση στην Αιωνιότητα, μια θέση που είχε κερδίσει ήδη από πολύ παλιά, έχοντας χαρίσει τη φωνή του σε μπάντες-μεγαθήρια όπως οι Rainbow και οι Black Sabbath. Αξεπέραστος Τραγουδιστής και δυναμικός frontman επί σκηνής, παρά το ύψος του ο κοντός "θεός" (όπως σημαίνει Dio στα ιταλικά)στάθηκε για χρόνια πελώριος σαν γίγαντας, τραγουδώντας άσματα όπως τα Holly Diver, Last In Line, Man on the Silver Mountain, Stargazer, Kill the King, Children of the Sea, Rainbow in the Dark, Temple of the King, και πολλά άλλα τραγούδια που απέκτησαν ψυχή από τη δική του λαλιά και που από εδώ και στο εξής θα μας συγκινούν για πάντα.
Αποχαιρετώ, τουλάχιστον για απόψε, τον Ronnie με ένα χαρακτηριστικό του τραγούδι, αφιερωμένο στον ίδιο, τη φωνή και την κληρονομιά του. Μαζί με την Κατερίνα, τη γυναίκα μου (που είναι οπαδός του σχεδόν από κοριτσάκι λόγω του ροκά πατέρα της) ευχόμαστε καλό ταξίδι και τον ευχαριστούμε για όλα αυτά τα χρόνια που με τη φωνή του μας θύμιζε αλλά και που θα μας θυμίζει,πως οι θεοί δεν εγκατέλειψαν τη Γη.

Rainbow in the Dark - DIO

When there's lightning - it always bring me down
Cause it's free and I see that it's me
Who's lost and never found
I cry for magic - I feel it dancing in the light
But it was cold - I lost my hold
To the shadows of the night

There's no sign of the morning coming
You've been left on your own
Like a Rainbow in the Dark

Do your demons - do they ever let you go
When you've tried - do they hide -deep inside
Is it someone that you know
You're a picture - just an image caught in time
We're a lie - you and I
We're words without a rhyme

There's no sign of the morning coming
You've been left on your own
Like a Rainbow in the Dark

When there's lightning - it always brings me down
Cause it's free and I see that it's me
Who's lost and never found
Feel the magic -feel it dancing in the air
But it's fear - and you'll hear
It calling you beware

There's no sign of the morning coming
There's no sight of the day
You've been left on your own
Like a Rainbow in the Dark

Στο καλό για απόψε. Θα είσαι πάντα εδώ. Ελπίζω κάποια στιγμή να λάβω υπόψη τη συμβουλή σου και να πάψω να μιλάω σε αγνώστους...

Το Ταξίδι του Λουκά και της Φωτεινής

2010-04-26T13:08:00.000-07:00

Γράφτηκε, ολοκληρώθηκε, διορθώθηκε, εκτυπώθηκε και σήμερα απεστάλη προς ορισμένους εκδοτικούς οίκους. Έπειτα από δύο περίπου χρόνια δουλειάς, το πρώτο βιβλίο από τη σειρά Το Τραγούδι του Χρόνου, όπως και οι δυο μικροί πρωταγωνιστές του, μόλις που ξεκίνησε το δικό του ταξίδι.
Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για ένα (φαινομενικά) νεανικό μυθιστόρημα φαντασίας που εξιστορεί τις περιπέτειες του Λουκά και της Φωτεινής σε έναν Αλλόκοσμο που ονομάζεται Νοέλα και απειλείται από το αρχαίο κακό του οποίου η αφύπνιση συμπίπτει με τον ερχομό των παιδιών. Το κακό αυτό δεν είναι άλλο από τον ίδιο τον Χρόνο, μαζί με τους ακόλουθους του, που ως σκοπό έχει να αφανίσει κάθε χάρη και αρετή της Νοέλα, μαζί και όλη της τη μαγεία.
Είναι σίγουρο πως το ταξίδι του βιβλίου, όπως αντίστοιχα και των ηρώων του, θα είναι δύσκολο και σχεδόν αβέβαιο το αν θα φτάσει τελικά στον επιθυμητό προορισμό του, καθώς τα εμπόδια είναι πολλά και οι συγκυρίες όχι τόσο ευνοϊκές Όμως ελπίζω πως η ιστορία αυτή θα καταφέρει να μιλήσει στο παιδί που πιθανώς να ζει ακόμα στην καρδιά κάποιου αναγνώστη ώστε να βοηθήσει τα αδέλφια να μοιραστούν τις εμπειρίες τους μαζί με άλλους, μικρούς και μεγάλους. Στο κάτω κάτω, όπως έχω μάθει καλά ως τώρα, τίποτα δεν είναι εύκολο και κάθε όνειρο είναι κι αυτό από μόνο του ένα μακρινό ταξίδι.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους φίλους-συγγραφείς, Παναγιώτη Κροκίδα, Γιάννη Πλιώτα, Αντώνη Πάσχο και Ευθυμία Δεσποτάκη, που βοήθησαν ο κάθε ένας με το δικό του ξεχωριστό τρόπο το βιβλίο να ξεκινήσει την αναζήτηση του. Ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη οφείλω στον καλό μου φίλο Λευτέρη Κεραμίδα, για τις αλλεπάλληλες αναγνώσεις, την επιμέλεια και πιο πολύ για το ενδιαφέρον που έδειξε από την αρχή έως σήμερα.
Και βέβαια ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στην Κατερίνα που φυλάει τη Νοέλα στην καρδιά της.

Λοιπόν...καλό ταξίδι.

Far away in space
I ride on,
Time is chasing us all,
It's not quite how it seems
It's just a dream

Rise up my sister,
Let's cross the border

Blind Guardian -This Will Never End

Μέσα από το Γυαλί της Ευθυμίας Δεσποτάκη

2010-03-22T14:19:00.000-07:00

Το παρακάτω κείμενο το έγραψα όταν μου ζητήθηκε από την ίδια τη συγγραφέα (και προσωπικής μου φίλης) για την παρουσίαση του βιβλίου της που έλαβε χώρο στο βιβλιοπωλείο Cube τον Απρίλιο του 2008, τότε που το Cube βρισκόταν ακόμα στην Εμ. Μπενάκη, προφέροντας χώρο για εκδηλώσεις στο φημισμένο πια πατάρι του. Η παρουσίαση αυτή είναι μάλλον κάτι ασυνήθιστο μιας και έχει τη μορφή μιας φανταστικής ιστορίας. Ήταν όμως ιδιαίτερα απολαυστική, τόσο για εμένα όταν την έγραφα όσο και για το κοινό που την άκουσε, όπως αντίστοιχα απολαυστικές είναι οι δέκα ιστορίες που περιέχονται στο μικρό αυτό βιβλιαράκι της Ευθυμίας. Μέχρι και σήμερα θεωρώ το Μέσα από το Γυαλί ένα από τα ιδιαίτερα βιβλία του Φανταστικού (όχι μόνο του Ελληνικού) και πιστεύω πως για ένα τέτοιο "νεραιδοβιβλίο" ετούτη η "παραμυθένια" ιστορία που έγραψα για να το παρουσιάσω, του ταιριάζει απόλυτα.
Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο κατατοπιστική είναι μια τέτοια παρουσίαση για τους ενδιαφερόμενους αναγνώστες, σίγουρα πάντως έγραψα πολύ λίγα για ένα τόσο όμορφο έργο. Προτίνω πάντως στους φίλους του Φανταστικού (αλλά και σε εκείνους που δεν είναι τόσο εξικοιωμένοι, όπου τύχει να συναντήσουν το βιβλίο της Ευθυμίας, να το πάρουν και να το διαβάσουν. Οι ονειροπόλοι σίγουρα θα το λατρέψουν.

Μέσα από το Γυαλί
Βιβλιοπαρουσίαση σαν παραμύθι...!

Πριν ξεκινήσω την παρουσίαση του βιβλίου της Ευθυμίας, θα σας αναφέρω ένα γεγονός που μου συνέβη εχθές σε ένα στενάχωρο βιβλιοπωλείο του Πειραιά. Όπως χάζευα τα βιβλία ακούω από δίπλα μου τη φωνή ενός άντρα, κουστουμαρισμένου με τη γραβατούλα του να συζητά με τη γυναίκα του σχετικά με το τι βιβλίο θα έπαιρναν σε κάποιο του συγγενικό πρόσωπο, λογικά σε κάποιο παιδί.
«Σιγά μην του πάρω παραμύθι.», είπε ο κουστουμαρισμένος άντρας. «Δεν θέλω να τον αποβλακώσω, θέλω να του πάρω κάτι να τον κάνει σπίρτο.»
Για άλλη μια φορά λοιπόν βρέθηκα αντιμέτωπος με τη σκληρότητα των ανθρώπων απέναντι στη λογοτεχνία του φανταστικού και στον υποβιβασμό της στο υπέρλαμπρο κρατίδιο που ζούμε. Σύμφωνα με τη θεωρία του «ανοιχτόμυαλου» πατέρα, θείου, νονού, όπως και πολλών άλλων σαν και αυτόν, τα παραμύθια και το φανταστικό γενικά, υπάρχουν για να αποβλακώνουν τα παιδιά μας, άρα είναι επικίνδυνο για αυτά να τα διαβάζουν…
Ευτυχώς όμως κάποιοι άνθρωποι δεν λογαριάζουν τέτοιου είδους ανοησίες και ούτε σκοπεύουν να γαλουχήσουν γενιές σύμφωνα με τις δικές τους αντιλήψεις. Κρατούν ακόμα τον ρομαντισμό, την ευαισθησία και το μεγαλύτερο όπλο που είχαμε όλοι από παιδιά, ασχέτως αν κάποιοι από εμάς το έχασαν στην μετέπειτα μάχη της ζωής: τη Φαντασία. Και ένας από τους ανθρώπους αυτούς, είναι η Ευθυμία Δεσποτάκη που μας δήλωσε το συγγραφικό παρόν της με το πρώτο της βιβλίο Μέσα Από το Γυαλί.
Τι είναι το Γυαλί; Σίγουρα όχι αυτό που βλέπουν όλοι μέρα νύχτα σπίτι τους, εννοώ την τηλεόραση. Είναι ένα γυαλί διαφορετικό, ένας κρύσταλλος με δύναμη μοναδική να σε παρασέρνει και να σε μεταφέρει σε έναν άλλο κόσμο, περασμένο όμως όχι ξεχασμένο. Κι εκεί μπορείς να δεις πλάσματα μυθικά και όμορφα και να ακούσεις ιστορίες σαν εκείνες που λέγαμε παλιά, προτού κατοικήσουμε σε τσιμεντένιους πύργους κάτω από το μολυσμένο αέρα. Ιστορίες για στοιχειά, μάγισσες, νεράιδες, ξωθιές, λαμπρά βασίλεια και σκοτεινά μέρη, μαγικά βοτάνια, ανολοκλήρωτες αγάπες, ερωτευμένους κρυφούς εραστές και φθονερούς αντίζηλους.
Τώρα εσείς που με ακούτε θα λέτε από μέσα σας: τι λέει ο παλαβός; Μήπως είχε δίκιο τελικά εκείνος ο κουστουμαρισμένος κύριος; Αν όμως ανοίξετε κι εσείς το βιβλίο της Ευθυμίας και διαβάσετε σκόρπια ότι πετύχετε μέσα από ένα σύντομο ξεφύλλισμα, θα καταλάβετε.

Ακούστε τώρα την ιστορία μου.

Η λογοτεχνία του φανταστικού είναι ένα μια τεράστια πεδιάδα με απλωμένα καραβάνια και μικρές φωτιές σύναξης. Εγώ ταξιδεύω συχνά εκεί, συντροφιά με τον αντιδραστικό δίδυμο εαυτό μου που του αρέσει να σατιρίζει. Εκεί βρίσκουμε πάντα κάποιον αφηγητή να μας καλεί να ακούσουμε τις ιστορίες του. Οι πιο πολλοί έχουν να πουν για μοναχικούς ήρωες, συντροφιές, μακρινά ταξίδια, μαγικά αντικείμενα, επικές μάχες και σκοτεινούς άρχοντες. Όποτε πλησιάζω κάποιον γέρο (τις πιο πολλές φορές)-αφηγητή ξέρω πως θα καθίσω εκεί για μέρες ίσως κα ι μήνες μέχρι τα όσα έχει να μου πει να φτάσουν στο τέλος του. Είναι εκεί όπου ο αντιδραστικός μου δίδυμος βγάζει την ταμπέλα που γράφει τριλογία και με σκουντάει να φύγουμε. Εγώ όμως μένω.
Να όμως που πρόσφατα, ταξιδεύοντας και πάλι στο ατελείωτο καραβάνι του φανταστικού, γνώρισα κάτι νέο. Κάτι νέο που όμως έδειχνε τόσο παλιό, αρχαίο και αγαπητό, σαν νοσταλγία των γλυκών περασμένων. Μία νεράιδα στάθηκε μπροστά μου, ντυμένη με φύλλα, περίεργα μαλλιά και δυο μεγάλα κατάμαυρα μάτια πάνω και με ένα ζωηρό χαμόγελο και μου έγνεψε να την ακολουθήσω. Ένας αέρας ελληνικός τη φύσαγε και ένα άρωμα Ανατολής με τύλιξε όσο ήμουν κοντά της. Την ακολούθησα για να δω τι πλάσμα ήταν εκείνο και για να βρω ποιος αφηγητής την είχε στείλει
Δεν ήταν αφηγητής. Αφηγήτρια ήταν. Δεν μπορούσα να τη δω καλά διότι ένας φωτεινός κρύσταλλος την έκρυβε και ήταν κόσμος μαζεμένος εκεί που την περίμενε να πει ένα παραμύθι. Ο αντιδραστικός μου δίδυμος τότε ξίνισε και μου είπε:
«Ωχ, γυναίκα είναι! Πάμε να φύγουμε γιατί δεν έχω όρεξη να ακούω για χαμένες αγάπες και απατημένες συζύγους…»
Κι όμως ήταν κάτι που με έκανε να μην ακούσω το σύντροφο μου. Τα εισαγωγικά λόγια της αφηγήτριας και ο τρόπος με τον οποίο τα μιλούσε. Είχε φωνή νεαρή, δροσερή και ζωηρή όμως το ύφος της θύμιζε γιαγιά σοφή, από εκείνες που σου εξιστορούν τα παραμύθια από το χωριό και δεν θέλεις να τελειώσουν. Τέτοια τέχνη κατείχε.
«Καλώς τους!» μας είπε. «Δέκα ιστορίες μικρές έχω να σας πω, μα εσείς ακούστε μόνο μία.
«Ας είναι…» λέω στο δίδυμο μου, «ας ακούσουμε τη μία».
Έλα όμως που ήταν δύσκολο να αρκεστώ στο πρώτο παραμύθι. Η ιστορία με το νησί Γγιν και τις δύο κοπέλες, την Αγίντ και την Κρέγκαβον με δένει και με προκαλεί να ακούσω ένα ακόμη παραμύθι. Η αφηγήτρια συνεχίζει και μου λέει για τα κατάμαυρα νερά της Καστροπηγάδας και για τα Υπόλοιπα της Ευτυχίας. Για πονεμένες γυναίκες, όμορφες σαν θέαινες και σαγηνευτικές σαν νύμφες που όσο η ιστορία συνεχίζεται νιώθω να μου καταλαμβάνουν τη σκέψη και τη μνήμη.
«Άντε!» μου φώναξε ο δίδυμος. «Μία ιστορία, είπαμε, δεν θα κάτσουμε να τις ακούσουμε και όλες». Όμως κάτι μου είχε κάνει αυτή τη πλανεύτρα παραμυθατζού πίσω από τον Κρύσταλλο και θέλησα να ακούσω άλλο ένα.
Και ανταμείφθηκα για την υπομονή μου. Το Μαρμαρένιο Κατώφλι ήταν ένα από τα καλύτερα παραμύθια που έμαθα τα τελευταία χρόνια. Είχε μέσα του μαγεία λαϊκή και δύναμη διαχρονική σαν μύθος. Μα ποια είναι αυτή η αφηγήτρια πια και από πότε υπάρχει, αναρωτήθηκα. Έπειτα από το Μαρμαρένιο Κατώφλι πως θα μπορούσα να φύγω από κοντά της;
«Άλλο ένα, άλλο ένα και φεύγουμε!», είπα στο δίδυμο και αυτός γκρίνιαξε. Και η αφηγήτρια μετά χαράς συνέχισε. Μας είπε για τον Εραστή στη Στάχτη, την γλυκόπικρη ιστορία του Ασγκιέρη και της Αλάι, μια τραγωδία που δύσκολα μπορεί να ξεχάσει κανείς πόσο μάλλον όταν έχει μεγαλώσει με αρχαίους μύθους Ελλήνων τραγωδών. Τι κόσμος, τι ατμόσφαιρα, τι συναίσθημα ήταν αυτό που με κέντρισε όταν άκουγα το παραμύθι! Θεώρησα πια πως ήμουν καλυμμένος και ότι μπορούσα να φύγω.
«Εντάξει.» είπα στον αντιδραστικό μου σύντροφο. «Μπορούμε πια να φύγουμε.»
«Από τώρα; Κάτσε βρε, τώρα αρχίζει το καλό!» μου απάντησε. Τότε ήταν που πείστηκα ότι η αφηγήτρια είχε μια τρομερή δύναμη να παρασέρνει στα μαγικά της δίχτυα ακόμα και τους πιο διστακτικούς!
Και έτσι μείναμε και ακούσαμε όλα της τα παραμύθια ως το τέλος. Ακούσαμε για το Κορίτσι στο Μιναρέ, για το Δώρο των Θεών και τα Φυτά του Κάτω Κόσμου. Για τις γυναίκες της Σακχάης που περπατούν λικνιστά και μαγεύουν χωριά και πόλεις στο πέρασμα τους, για την ηλιόλουστη χώρα του Μοντλίβολιτς που μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια και την προσμονή του καλοκαιριού. Μας είπε και για την Νοτάλα, την Άμμος, τον Νίρντε και την Μέμνεγια μέσα από τις Ιστορίες των Νεφών και των Ανέμων, ένα άριστο φινάλε που αντάμειψε την προσμονή μας εκεί, μπροστά από τον κρύσταλλο.
«Τι; Μόνο αυτά;», ρώτησε ο αντιδραστικός μου δίδυμος.
«Αυτά για την ώρα.», απάντησε η αφηγήτρια. «Δέκα ιστορίες έχω να σας πω, μα να ξέρετε πως κάποτε θα έχω περισσότερες.»
Φεύγοντας, εγκαταλείποντας λίγο-λίγο εκείνο το μυστήριο γυαλί, τη νεραίδα που με οδήγησε εκεί και την αφηγήτρια, την άλλοτε ρομαντική, άλλοτε εύθυμη, άλλοτε άπονη και άλλοτε ευαίσθητη που με πλάνεψε με τόση μαστοριά, συνειδητοποίησα πως είχα κερδίσει κάτι. Κάτι διαφορετικό από εκείνο που περίμενα στην αρχή, κάτι αλλιώτικο από αυτό που με έκανε να διστάζω να πλησιάσω. Όμως τη στιγμή που έφευγα άκουσα την ξωθιά εκείνη αφηγήτρια να μου λέει:
«Θα είμαι εδώ αν ποτέ περάσεις ξανά από το καραβάνι. Εγώ και οι ιστορίες μου θα σε περιμένουμε.»
Αυτή ήταν λοιπόν η εμπειρία μου με την Ευθυμία γνωστή και ως Ναρουάλις. Ότι και να πω επιπλέον είτε θα είναι λίγο είτε θα είναι πολύ και δεν θέλω να σας το χαλάσω. Αφήστε τη νεραιδούλα να σας οδηγήσει κοντά στο Γυαλί και θα πείτε εσείς τα όσα δεν σας μαρτυρώ εγώ απόψε.

Γιώργος Χατζηκυριάκος
διαβάστηκε στις 10 Απριλίου 2008
στο βιβλιοπωλείο Cube
στο διήμερο Φαντασίας
για λογαριασμό των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές

Έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο της Ευθυμίας. Από τότε έχει γράψει τρία μυθιστορήματα επικού φάνταζι με προτότυπες ιδέες (ειδικά το τελευταίο της), έχοντας αντλήσει ιδέες από την ελληνική μυθολογία, ιστορία και παράδοση. Δυστυχώς, στην προσπάθεια της να εκδώσει κάποιο από αυτά, παρά το το μεγάλο συγγραφικό ταλέντο της, κανένας εκδότης δεν της έδωσε την ευκαιρία να πει μια ακόμα ιστορία στο ευρύ κοινό. Ελπίζω μια μέρα κάποιος εκδοτικός δίχως προσβλήματα στην ανάγνωση ή στα μάτια να εκτιμήσει τα έργα και την αγάπη της για τη λογοτεχνία και το φανταστικό.

The Keeper's Trilogy

2010-03-13T03:26:00.000-08:00

Πριν από λίγο καιρό οι Helloween για να γιορτάσουν τα 25 χρόνια που βρίσκονται στο χώρο της μουσικής αποτελώντας μία από τις πιο αγαπημένες μπάντες της μεταλ, αποφάσισαν να κυκλοφορίσουν ένα δίσκο...όχι και τόσο συνιθισμένο. Το Unarmed, από τη μία αποτελεί συλλογή κάποιων απο τα χαρακτηριστικά τοςυ τραγούδια, απο την άλλη, τα τραγούδια αυτά είναι διασκευασμένα πέρα για πέρα αναπάντεχα. Ξεχάστε τις ηλεκτρικές κιθάρες και ότι θυμίζει βαρύ μέταλλο, τα αγαπημένα μας τραγούδια της μπαντας που περιέχονται στο Unarmed έχουν εντελώς διαφορετική αισθητική, κάτι από απαλό ροκ, τζαζ, ελαφρύ ποπ, και κλασσική μουσική.
Αν και αρκετοί οπαδοί δυσαρεστήθηκαν από την νέα αυτή κυκλοφορία των Helloween (πόσο μάλλον επειδή ήταν επετειακή)που "πειραξαν" για τα καλά τα αγαπημένα τους τραγούδια, εμένα προσωπικά το Unarmed μου άρεσε περισσότερο από ότι περίμενα εξαρχής. Και πιο πολύ από όλα ξεχώρισα το 17 λεπτών κομμάτι The Keeper's Trilogy, ένα πραγματικό έπος στιχουργικά και μουσικά, αποτελούμενο από τρία τραγούδια, το Halloween, το οσόσημο Keeper of the Seven Keys και το King for a Thousant Years. Ένα εκπληκτικό τραγούδι για όσους σας αρέσουν επικές μελωδίες και fantasy στίχοι.

The Keeper's Trilogy

Masquerade masquerade grab your mask and don't be late
Get out get out well disguised heat and fever in the air tonight
Meet the others at the store knock on other people's door
Trick or treat they have to choice little ghosts are makin' lots a noise
But watch out beware listen take care
In the streets on Halloween there's something going on
No way to escape the power unknown
In the streets on Halloween the spirits will arise
Make your choice it's hell or paradise
Aah it's Halloween
oh tonight
I am the one doom's in my hand
Now make your choice redeemed or enslaved
I'll show you passion and glory he is the snake
I'll give you power and abundance he's the corrupter of man
Save me from the evil one give me strength to carry on
I will fight for all mankind's deliverance and peace of mind
Aah it's Halloween
oh tonight

Make the people hold each other's hands and fill their hearts with truth
You made up your mind so do as divined oh oh
Put on your armour ragged after fights
Hold up your sword you're leaving the light
And make yourself ready for the lords of the dark
They'll watch your way so be cautious quiet and hark
You hear them whispering in the crowns of the trees
You're whirling 'round but your eyes don't agree
Will o the wisps misguiding your path
You can't throw a curse without takin' their wrath
Watch out for the seas of hatred and sin
Or all us people forget what we've been
Our only hope's your victory kill that Satan who won't let us be
Our only hope's your victory kill that Satan who won't let us be kill
You're the keeper of the seven keys that lock up the seven seas
And the seer of visions said before he went blind
Hide them from demons and rescue mankind
Or the world we're all in will soon be sold
To the throne of the evil payed with Lucifer's gold
To the throne of the evil payed with Lucifer's gold
You can feel cold sweat runnin' down your neck
And the dwarfs of falseness throw mud at your back
Guided by spells from the old seer's hands
You're suffering pain only steel can stand
Stay well on your way and follow the sign
Fulfill your own promise and do what's divined
The seven seas are far away placed in the valley of dust heat and sway
The seven seas are far away placed in the valley of dust heat and sway
You're the keeper of the seven keys that lock up the seven seas
And the seer of visions said before he went blind
Hide them from demons and rescue mankind
Or the world we're all in will soon be sold
To the throne of the evil payed with Lucifer's gold
To the throne of the evil payed with Lucifer's gold
You're the keeper of the seven keys that lock up the seven seas
And the seer of visions said before he went blind
Hide them from demons and rescue mankind
Or the world we're all in will soon be sold
To the throne of the evil payed with Lucifer's gold
To the throne of the evil payed with Lucifer's gold

Wouldn't it be nice to plunder with your eyes
Whatever there's for you to see is yours to be
Let me be there just tell me you don't care
Just say you pay me after life however high the price
I know your secrets I know it all
I know your secrets I see them hidden without light
I am your sickness biting you right behind your lies
Don't try to kill me I cannot die I guess you know
You and I will be heaven above and hell below brother release me
Father conceive me brother believe me perceive me
Time will be a turnin' wheel we show or retard
Time will be a joy time we will enjoy
Say you want to live forever mindless one day say you will obey
And I I will show I will show I will show your Reich of gold
And I will show I will show I will show you friend and foe
Wouldn't it be nice to reign and to decide
Whatever there's attracting you will give its due to you
Let me be there just say you want to share
A power no one will withstand just be my human hand
I know your secrets I know it all
I will show I will show I will show your Reich of gold
And I will show I will show I will show you friend and foe

Don't believe us or deceive us no illusions executions
Alienation elimination chaos no exoneration
No believers all deceivers no illusions executions
Alienation elimination chaos no exoneration
No believers all deceivers no illusions executions
We are king for a thousand years we are king of a million tears
We're the ones who bring desire binding their greed and fears
We are king of fallen men we are keepers of the damned
Turning hope into obsession we are the king
We are the king for a thousand years

Εκριζωτής του Gerald Brom

2010-03-06T05:53:00.000-08:00

Μαθαίνοντας πρόσφατα πως ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία Φαντασίας πρόκειται να μεταφερθεί στον Κινηματογράφο, βρήκα την αντίστοιχη βιβλιοπαρουσίαση που είχα κάνει πριν απο χρόνια στο πρώτο τεύχος του περιοδικού 2012. Ο λόγος για τον Εκριζωτή (The Plucker) του Gerald Brom που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Jemma Press. Το αρθράκι έχει σταλθεί και στο περιοδικό Bookmarks αναμένοντας τη δεύτερη του δημοσίευση.

Εκριζωτής
Τζέραλντ Μπρομ
Εκδόσεις Jemma Press

Τι θα πιστεύατε αν κάποιος σας έλεγε πως τα παιχνίδια που σας κρατούσαν συντροφιά στην παιδική σας ηλικία είχαν ανθρώπινα αισθήματα και καταδικάστηκαν σε ένα ζοφερό κόσμο όταν εσείς τα παραμελήσατε μεγαλώνοντας; Ο Τζέραλντ Μπρομ, ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους στο χώρο του Φανταστικού ήρθε να μας διηγηθεί μια τέτοια ιστορία μέσα από το πρώτο του εικονογραφημένο μυθιστόρημα με τον τίτλο «Εκριζωτής».
Στην Νότια Καρολίνα του 1942, ένα παιδί, ο Τόμας, περνάει την παιδική του ηλικία στο πατρικό του μαζί με Μέιμπελ, την υπηρέτρια της οικογένειας και τα παιχνίδια του. Διαθέτει μία τεράστια συλλογή παιχνιδιών μα όσο το παιδί μεγαλώνει καταδικάζει μερικά από τα παιχνίδια του να μείνουν ξεχασμένα κάτω από το κρεβάτι, δίχως να γνωρίζει ότι εκείνα έχουν ανθρώπινα συναισθήματα και εξαρτώνται από τον ίδιο μέσα από ένα δεσμό αγάπης. Ένα από αυτά είναι και ο ευαίσθητος Τζακ, ο γελωτοποιός. Όπως και τα περισσότερα παιχνίδια του Τόμας έτσι και ο Τζακ φοβάται τον Κόσμο Κάτω από το Κρεβάτι και τη λησμονιά στη Σοφίτα. Όμως κάτι ξαφνικό συμβαίνει για να αποδείξει στον Τζακ ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα για ένα παιχνίδι από την εγκατάλειψη. Καθώς ο πατέρας του Τόμας επιστρέφει από ένα ταξίδι θα φέρει μία περίεργη κούκλα για τη συλλογή του γιου του. Μόλις η τρομαχτική φιγούρα θα βρει κατοικία στο δωμάτιο του παιδιού, ο Εκριζωτής, το κακό πνεύμα που είναι φυλακισμένο στην κούκλα θα ελευθερωθεί με σκοπό να κατακτήσει την ψυχή του ανυποψίαστου Τόμας. Ο Τζακ και όσα ακόμα παιχνίδια παραμείνουν ζωντανά από τα πλάσματα του Εκριζωτή, θα ζήσουν μία τρομαχτική περιπέτεια με απώτερο σκοπό να σώσουν το παιδί που αγαπούν.
Ο Εκριζωτής είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Τζέραλντ Μπρομ. Η ασυναγώνιστη τέχνη του διάσημου ζωγράφου επικής και σκοτεινής φαντασίας καθώς και οι εμμονές της παιδικής του ηλικίας, μαζί με τα «δαιμόνια» που τριγυρίζουν στο μυαλό του, τον οδήγησαν στη συγγραφή ενός εικονογραφημένου βιβλίου όπου η ροή της ιστορίας ζωντανεύει μέσα από μια τεράστια γκάμα καθηλωτικών εικόνων. Επηρεασμένος από τα παιδικά παραμύθια, το σκοτάδι και τους λαϊκούς θρύλους της Αμερικής, δημιούργησε ένα σύμπαν όπου τα παιχνίδια έχουν ζωή και καλόβουλα αισθήματα, ενώ υπάρχουν σατανικά πνεύματα που επιδιώκουν το κακό των μικρών παιδιών.
Το μυθιστόρημα του Μπρομ είναι μία άριστη μίξη υπερφυσικού τρόμου, παιδικού παραμυθιού και ηρωικής φαντασίας. Τόσο οι παραστατικότατες περιγραφές όσο και οι ποικίλες εικόνες του βιβλίου εντάσσουν τον αναγνώστη στον αγώνα του Τζακ να πολεμήσει τον Εκριζωτή και να σώσει τους φίλους του και τον Τόμας. Μέσα από 160 σελίδες δράσης και πάνω από 100 εντυπωσιακές ζωγραφιές ο Εκριζωτής υπόσχεται μία αξέχαστη εμπειρία στο χώρο του φανταστικού και να χαρίσει μία εναλλακτική γοητεία στον κόσμο των παραμυθιών. Η ιστορία του Τζακ εγγυείται να υπενθυμίσει σε όλους την αγνότητα της παιδικής ψυχής και πώς αυτή προσπαθεί να αντισταθεί στην επιβολή των κακών πράξεων που επέρχονται με την ενηλικίωση. Μα ακόμα κι αν δεν σας αρέσει η ιστορία, η εικονογράφηση θα σας συναρπάσει.

Γιώργος Χατζηκυριάκος
δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού 2012 τον Μάιο του 2007

Δουλειά δεν είχε ο διάολος...

2009-12-04T11:11:00.001-08:00

Καιρό έχω να μπω στο blog και όπως θυμάμαι το είχα αφήσει στην επερχόμενη παρουσίαση για τον William Morris, όσο ήμουν ακόμα με τη ΦΛΕΦΑΛΟ. Η παρουσιάση έγινε και τις μέρες που ακολούθησαν συνέβησαν πολλά και διάφορα. Ένα από αυτά ήταν και η παραίτηση μου από τη λέσχη. Η παραίτηση έγινε μέσω email (ζήτημα κι αν το διάβασε κανείς εκτός από τον αρχηγό της λέσχης ενώ είχα ζητήσει να διαβαστεί από όλους ή έστω από τους περισσότερους.)Στην τελευταία παράγραφο του κειμένου, έγραφα τα εξής και τα ποστάρω όπως τα έστειλα:

Έπειτα από όλα αυτά λοιπόν, έχοντας θεωρηθεί ένοχος για πράγματα που έκανα ή και που δεν έκανα, διανύοντας τις τελευταίες βδομάδες μια περίοδο παρεξηγήσεων, επεξηγήσων και εξεγήσων, έχοντας θεωρηθεί από άτομα της λέσχης (και φίλους της) ως εχθρός ή ανισόροπος ανάμεσα σε δυο στρατόπεδα, υποβάλλω την παραίτηση μου από τη ΦΛΕΦΑΛΟ. Όχι, δεν επέλεξα να κάνω την παρουσίαση του Ζερβού, αντιθέτως δεν θα λάβω μέρος όπως είπα εξαρχής. Όχι, δεν αλλάζω στρατόπεδο και φυσικά δεν τάσσομαι υπερ του Σωτήρχου (ο Σταμάτης και άλλα μέλη γνωρίζουν τους λόγους) και των όποιων εχθρών, αν όντως υπάρχουν. Δεν έχω τίποτα προσωπικό με κανένα μέλος της ΦΛΕΦΑΛΟ, αντιθέτως έχω πολύ καλές σχέσεις με τους πιο πολλούς από εσάς και πάνω από όλους με το Σταμάτη, άσχετα αν τις τελευταίες μέρες υπήρξε μεταξύ μιας κάποια ένταση. Αναγνωρίζω το έργο και την προσπάθεια της λέσχης αλλά μετά από όλα όσα συνέβησαν και στα οποία πρωταγωνιστούσα, έχοντας προκαλέση σύγχηση και αντιδράσεις, προτιμώ πια να απέχω. Τουλάχιστον να είμαι αποκλειστικά υπεύθυνος για τις όποιες μου πράξεις και όχι να εκθέτω τη λέσχη. Δεν ξέρω αν προσέφερα αρκετά στη ΦΛΕΦΑΛΟ και τα μέλη της, σίγουρα πάντως δημιούργησα μια ένταση στο τέλος.
Ελπίζω να σεβαστείτε την απόφαση μου. Ευχαριστώ για τη συνεργασία και όσα ζήσαμε μέχρι στιγμής μαζί ως λέσχη και ως παρέα. Εύχομαι να συνεχίσετε την προσπάθεια σας για την ανάδειξη της Λογοτεχνίας του Φανταστικού.

Με σεβασμό προς όλα τα μέλη της ΦΛΕΦΑΛΟ
Γιώργος Χατζηκυριάκος
πρώην επιτιμο μέλος ΦΛΕΦΑΛΟ

Αν και πέρασαν μήνες από τότε, φαίνεται πως σε μερικούς όχι απλά δεν άρεσε η παραίτηση μου αλλά προτίμησαν να την δουν μέσα από τα δικά τους μάτια. Κι έτσι, μετά από τόσο διάστημα, ο παλιόφιλος Σταμάτης και η παρέα, επέστρεψαν με ειρωνίες, μπιχτές και προσβολές όπως φαίνεται στη σελίδα της λέσχης http://flefalo.blogspot.com/ με αφορμή το κείμενο του Nihilio που είχε ανεβάσει μήνες νωρίτερα στη δική του σελίδα. Το συνετό θα ήταν να μην ασχοληθώ,όπως έκανα τόσον καιρό έχοντας με σπουδαιότερα πράγματα να ασχολούμαι και που δεν άφηναν περιθώριο για ελεύθερο χρόνο-όπως διαθέτουν μερικοί αργόσχολοι. Όμως οι προσβολές συνεχίστηκαν και αυτή τη φορά ονομαστικά"" Και επειδή δεν έχουν να κάνουν με κάποιον δειλό, όπως τους αρέσει να πιστεύουν, ορίστε η απάντηση τους για να την διαβάζουν όποτε θέλουν χωρίς να περιμένουν από κάποιον να τους την αφηγηθεί:

Αν και αρχικά πίστευα πως μετά την αποχώρηση μου από τη λέσχη ο καθένας θα συνέχιζε το δρόμο του, βλέπω πως ο κύριος Μαμούτος (ο παλιός μου φίλος Σταμάτης) αρέσκεται στο να προκαλεί μπελάδες, με ειρωνείες και προσβολές και φυσικά με βρώμες στις οποίες αναζητά ακροατήρια. Τουλάχιστον εκείνος, ας το παραδεχτούμε, το κάνει με έναν πιο κόσμιο τρόπο σε αντίθεση με άλλους (επίσης παλιόφιλους) που βρίζοντας ευθέως και πλαγίως, φανερώνουν το πραγματικό πρόσωπο της ΦΛΕΦΑΛΟ, το οποίο και παρουσιάζουν πολύ διαφορετικό από όσο κάποια άλλα μέλη προβάλουν μέσα από τα έργα τους(και αναφέρομαι ονομαστικά σε μερικούς όπως στον Γιάννη-ιδρυτή της Λέσχης, τον Χάρη, τον Κώστα-Eddie, τον Γιώργο, τους Δημήτρηδες-Αργασταρά και Σιάββα) για τα οποία δεν υπάρχει αμφιβολία για την αγάπη τους προς το Φανταστικό και τη Λογοτεχνία και τη σωστή έννοια της λέσχης που κάποτε, με μεγάλη μου χαρά, αποτελούσα κομμάτι.
Όλον αυτόν τον καιρό έπειτα από την αποχώρηση, ο κύριος Μαμούτος θεωρούσε πως κρυβόμουν στο βούρκο μου και δείλιαζα να εμφανιστώ. Ενημερώνω τον κύριο παλιόφιλο ότι δεν βρισκόμουν σε κανέναν βούρκο διότι η δική μου ζωή (όπως θα θυμάσαι) δεν γυρνάει μονίμως γύρω από ένα όραμα – που πλησιάζει την παράνοια όπως συμβαίνει στη δική σου περίπτωση – ούτε είμαι από εκείνους που ζυγίζουν τους ανθρώπους με το αν εξυπηρετούν τα συμφέροντά μου ή όχι. Κι αυτό επειδή τους αντιμετωπίζω ως ανθρώπους, ως φίλους (όπως κι εσένα μέχρι που με τοποθέτησες στη μαύρη λίστα) και όχι ως συμπολεμιστές σε έναν πόλεμο που κατασκευάζουμε από μόνοι. Διότι καλός ο σκοπός αλλά μην φτάνουμε και στα όρια της τρέλας βλέποντας τους πάντες γύρω μας ως σύμμαχους ή ως εχθρούς.
Και βέβαια, δεν κρυβόμουν απλώς δεν ασχολούμουν μαζί με κάτι το οποίο ακολουθεί το δικό του δρόμο όπως εσύ και η λέσχη. Κι ο λόγος που εμφανίζομαι τώρα είναι οι προσβολές στο όνομα και το χαρακτήρα μου.
Να σου θυμίσω λοιπόν (και να το μάθουν και τα υπόλοιπα μέλη διότι μάλλον σε κανέναν δεν το έδειξες αλλά τους τα είπες όπως σε βόλευε) πως στο κείμενο της παραίτησης μου από τη λέσχη, δήλωσα πως δεν είχε κανένα πρόβλημα με κανένα μέλος της ΦΛΕΦΑΛΟ, τονίζοντας τις μέχρι τότε άριστες σχέσεις που είχαμε ως συνεργάτες και ως παρέα. Ούτε προσέβαλα κανέναν από εσάς ούτε και σας έθιξα. Οπότε ποιος ο λόγος για προσβολές από τη μεριά σας και μάλιστα με τόσο πάθος (για να μην πως με κάλο στον εγκέφαλο) όπως αυτή του Skull; Και όλο αυτό περι προδοσίας; Τι ακριβώς πρόδωσα; Τις αρχές της λέσχης ή τον στόχο της; Το Φανταστικό ή τη Λογοτεχνία; Μήπως κάποια ιερή σταυροφορία ή απλώς έναν άνθρωπο που δεν ήξερε πώς να συμπεριφερθεί έχοντας τυφλωθεί από την οργή που του προκαλούσε ο οποιοσδήποτε δεν συμφωνούσε μαζί του; Εκτός κι αν η ΦΛΕΦΑΛΟ δεν είναι λέσχη ρομαντικών και φοιτητών αλλά καμιά σέκτα ή θρησκευτική αίρεση.
Αν θέλουν λοιπόν τα μέλη της λέσχης (που θίχτηκαν τόσο πολύ από την «προδοσία» για να με βρίζουν) να μάθουν γιατί αποχώρισα, ας μάθουν το εξής: μία παρεξήγηση μεταξύ του Σταμάτη κι εμένα, ο Στάμος την μετέτρεψε από τρίχα σε τριχιά, μου μίλησε με άσχημο τόνο και για να με αφήσει να του εξηγήσω έπρεπε να παραστώ σε δίκη μπροστά από τα μέλη της λέσχης. Μάγκες, χίλια συγνώμη, αλλά δεν ανέχομαι κανέναν, ούτε φίλο, ούτε συνεργάτη ούτε κανέναν, να μου μιλά σαν να είμαι το σκυλί ή ο υπηρέτης του, και φυσικά δεν επρόκειτο να παραστήσω μέσα στην παρέα τον κατηγορούμενο με δικαστές και όλα τα συναφή που μοιάζουν με γελοιότητες. Πιστεύω πως κάθε νοήμων άνθρωπος το ίδιο θα έκανε στη θέση μου. Διότι εγώ ήξερα τη Φλεφαλο ως λογοτεχνική Λέσχη και όχι ως Τάγμα όπως μάλλον την θεωρούσαν κάποιοι εξ αρχής.
Για αυτό και επαναλαμβάνω πως δεν είχα τίποτα άσχημο ούτε με τη λέσχη ούτε και με τα μέλη της. Αλλά μάλλον ο αρχηγός σας θα σας τα μετέφερε αλλιώς οπότε κι εσείς βγάλατε τα συμπεράσματα σας και να που επιδοθήκατε σε μια σειρά από ανωριμότητες και προσβολές. Εάν αυτό γουστάρετε, με υγειά σας. Εσείς γνωρίζετε καλύτερα να παριστάνετε τους διανοούμενους (απευθύνομαι σε αυτούς που με προσέβαλαν και όχι σε κανέναν άλλο). Και αν δεν μπορείτε να σεβαστείτε την απόφαση ενός ανθρώπου –οποιουδήποτε ανθρώπου – δεν είστε άξιοι ούτε για λέσχες, ούτε για τη λογοτεχνία ούτε για τίποτα άλλο εκτός από τον φανταστικό σας κόσμο.
Σταμάτη, δεν είχα την απαίτηση να με κορνιζάρεις στο blog της λέσχης ούτε και να με αναφέρεις πουθενά (αν και γνωρίζω πως το κάνεις κάθε μέρα), αλλά μη μιλάς για αχαριστία όταν ο ίδιος επιδίδεσαι σε γραφικότητες όπως το να κόβεις φωτογραφίες και να κάνεις κηρύγματα για φιλίες. Δεν παραπονέθηκα στον Νιχίλιο για αυτές σου τις πράξεις, έγιναν όμως ένα πολύ ωραίο ανέκδοτο που κυκλοφορεί στην ελληνική κοινότητα του Φανταστικού . Κανείς δεν κλάφτηκε σε κανέναν, αντιθέτως το διασκεδάσαμε με πολύ γέλιο! Ο Νιχίλιο το ξεκαθάρισε από την αρχή στο κείμενο του ότι δεν μιλάει (μόνο) για σένα, αλλά αφού σου αρέσει να τρώγεσαι (όπως έκανες μετά την παρουσίαση στον Ιανό), καλοφάγωτα.
Παναγιώτη-Voodoo, δεν σου ζήτησα ποτέ να με ψηφίσεις διότι πολύ απλά δεν θυμάμαι να οργανώθηκε κάποια ψηφοφορία. Σου ζήτησα να δεις ξεκάθαρα κάποια πράγματα και ως φιλελεύθερο άτομο, να τα κρίνεις με πιο ορθά κριτήρια αντί να παπαγαλίζεις. Από ότι φάνηκε στην πορεία όμως, έγινες κι εσύ ένα πάρα πολύ πιστό Ουρουκ-Χάι.
@Infinitus (όποιος κι αν είσαι), πιάσαμε το νόημα του κειμένου σου, μόνο μάθε κάποια στιγμή να γράφεις. Θέλεις πολύ ακόμα…
@Skull (όποιος κι αν είσαι), πάρε ένα ηρεμιστικό να χαλαρώσεις και μην κάνεις σαν παρατημένη γκόμενα. Αν ήξερα πόσο πολύ θα έτσουζε τον κώλο σου η παραίτηση μου, δεν θα το έκανα, συγγνώμη. Επίσης, κάποια στιγμή να καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε Λέσχη Ανάγνωσης και Φίλων του Φανταστικού (αν τα λέω καλά κύριοι)και όχι σε λέσχη Φιλάθλων Ποδοσφαίρου.
Τέλος, αν θέλετε μια γνώμη, ως λέσχη κοιτάξτε να ενώσετε το Φανταστικό και όχι να το κάνετε ένα ακόμα τσιφλίκι που θα υποδιαιρεθεί άλλα μικρότερα κτήματα. Άλλοι ήταν οι ενάντιοι μας εξαρχής, αλλά εσείς οδηγήσατε τον πόλεμο ανάμεσα μας. Έτσι δεν πάει μπροστά το πράγμα και ο σκοπός της λέσχης (αν είναι ο αγνός σκοπός που θυμάμαι κάποτε) θα πάει στράφι και θα χειροτερέψει την κατάσταση. Επίσης, για εσάς τους λίγους ή τους πολλούς (αναλόγως πόσοι αισθάνεστε να βρίσκεστε σε αυτήν την κατηγορία), που σας αρέσει να επιδεικνύεστε, να καταδικάζετε, να βρίζετε και να δυσφημίζετε, να καταλάβετε πως έχετε να κάνετε με ελεύθερους ανθρώπους που αγαπούν εξίσου αυτά που αγαπάτε κι εσείς(αν όντως τα αγαπάτε), σεβόμενοι τις γνώμες και τις απόψεις των άλλων και πάνω από όλα την αξιοπρέπεια τους.
Σταμάτη, σε είχα κι εγώ σε περισσότερη εκτίμηση. Καλό δρόμο.

""είναι ομολογουμένως διασκεδαστικές μιας και θυμίζουν ποδοσφαιρικό αγώνα. Φαίνεται πως κάποια (και δυστυχώς από τα ηγετικά) μέλη της λέσχης έχουν μπερδέψει την Μπάλα με τη Λογοτεχνία και άλλα πολλα...

Παρουσίαση στον Ιανό για τον William Morris

2009-05-06T03:28:00.000-07:00

Και να η ανακοίνωση από τον Δημήτρη Αργασταρά για την αποψινή παρουσίαση στο βιβλιοπωλείο Ιανός. Σας περιμένουμε εκεί.

Το ΜΑΓΙΚΟ ΚΟΥΤΙ και η ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ σας προσκαλούν σε μια ατμοσφαιρική βραδιά αφιερωμένη στον Pομαντισμό, μέσα από πίνακες ζωγραφικής,ιστορικά στοιχεία, πορτρέτα συγγραφέων και ξεναγήσεις σε κόσμους της φαντασίας,

την Τετάρτη 6 ΜΑΪΟΥ και ώρα 22.00 στον χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου Ιανός (Σταδίου 24).

Θα μιλήσουν ο συγγραφέας ΝΙΚΟΣ ΒΛΑΝΤΗΣ από τις εκδόσεις ΜΑΓΙΚΟ ΚΟΥΤΙ και οι συγγραφείς ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΑΜΟΥΤOΣ και ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΟΣ από την Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας.

- Ο κ. Νίκος Βλαντής εκ μέρους των εκδόσεων ΜΑΓΙΚΟ ΚΟΥΤΙ θα μας μιλήσει κυρίως για την μεγαλεπήβολη έκδοση του έργου του William Morris ''Το πηγάδι στο Τέλος του Κόσμου''.

- Ο Σταμάτης Μαμούτος, συγγραφέας και πρόεδρος της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ., θα μας κάνει μια σύντομη αλλά ουσιαστική περιήγηση στο ρεύμα του Ρομαντισμού, για το πώς επηρρέασε την λογοτεχνία της εποχής και καθόρισε την Φανταστική Λογοτεχνία του μέλλοντος. Πώς η λογοτεχνία του φανταστικού «αναστήθηκε» μέσα από το πνεύμα του Ρομαντισμού, ποιός ήταν ο ρόλος που έπαιξαν οι προ-Ραφαηλίτες, και το πώς έφτασε στο σημείο ο Ρομαντισμός να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος εντός των πλαισίων μιας πολιτισμικής αντεπίθεσης προς την κυριαρχία του Διαφωτισμού και του μηχανιστού Ορθού Λόγου.

- και φυσικά (νταμ-ταραντάμ-ταραντάμ) ο ομιλητής Γιώργος -Παρατηρητής- Χατζηκυριάκος θα μας ταξιδέψει στον κόσμο του William Morris και της Φανταστικής Λογοτεχνίας όπως μόνο εκείνος γνωρίζει. Για μια πρώτη γεύση, διαβάστε το αρθράκι που έχει ήδη αναρτήση στο blog tales of a broken sword.

Για να ενημερωθούμε και να συζητήσουμε

για τον ”χαμένο παράδεισο” του Ρομαντισμού και την ”πτώση” του ανθρώπου από αυτόν
για την κρίση του κόσμου της νεωτερικότητας
και την δυναμική σχέση της Φανταστικής Λογοτεχνίας με όλα αυτά.

Σας περιμένουμε όλους σε μια ζεστή και φιλόξενη βραδιά

Ο Ταξιδιώτης

2009-05-01T02:18:00.000-07:00

Ένα υποτιθέμενο ποίημα που έγραψα το 2006, λίγο πριν ταξιδέψω βόρεια για μια υποχρέωση.

Ο Ταξιδιώτης

Είναι γραφτό μια εικόνα να παραμένει

Σε ενός γδαρμένου τόπου μία περιοχή ευλογημένη

Σαν αστέρια που ξέχασαν να κοιμηθούν στης αυγής τον ερχομό.

Είναι αυτό που συγκρατώ, είναι αυτό που δεν ξεχνώ

Όταν ο ήλιος το δέρμα μου καίει

Και στην ψυχή μου λέει

Πίστεψε στον εαυτό σου

και συνέχισε τον προορισμό σου

Που είναι το σπίτι μου;

Ποιος είναι ο γυρισμός;

Ένα μικρό όνειρο που το μεγάλωσε ο καιρός

Και ένα παιδί που παραγκώνισε ο ουρανός

Ένα μοναχά μέρος για να αναπαυτείς

Όταν ταξιδιώτης θα γενείς

Όσα αγαπώ πίσω έμειναν

Με χαμόγελα με αποχαιρέτησαν

Επαναστάτες του χρόνου, νικητές της ζωής

Όμως είμαι εκεί, ποτέ δεν έφυγα

Με κάθε μου στάση κοντά τους γυρνώ

Και σε ένα τζάκι καθιστός

Τα όσα ζήσαμε εξιστορώ

Που είναι το σπίτι μου;

Ποιος είναι ο γυρισμός;

Ένα μικρό όνειρο που το μεγάλωσε ο καιρός

Κι ένα παιδί που παραγκώνισε ο ουρανός

Όταν ταξιδιώτης θα γενείς

Και στους δρόμους θα χαθείς

Μία ιστορία θα εξιστορείς

Για το γέλιο της ζωής

Που έτυχε να βρεις

Εκεί που δεν στο έδινε κανείς

Ώσπου να σκεφτείς

Πως κανένας τόπος που θα ονειρευτείς

Δεν μοιάζει με τον τόπο της εκκίνησης

Και την υπόσχεση της επιστροφής

Δεν ζήτησα ανέμους, δεν ζήτησα φτερά

Δεν ζήτησα να βρω που αναπαύεται ο ήλιος όταν φεύγει μακριά

Δεν ζήτησα να φύγω, ζήτησα να μείνω παντοτινά

Στη δική σου αγκαλιά

Για αυτό συνεχίζω να βαδίζω σιωπηλά

Στο δρόμο του βορρά

Με την ευχή πως θα με οδηγήσει ξανά

Στα λιμάνια του νοτιά

Και με ένα τραγούδι ενός αγέραστου λόφου

Που τραγουδώ ψιθυριστά

Για να το ακούσουν τα αστέρια

Και να στο τραγουδήσουν φωναχτά

Και στο σπίτι θα επιστρέψω ξανά

Ίσως όχι σήμερα, ίσως κάποια άλλη φορά

Φτάνει εσύ να είσαι εκεί

Να με υποδεχτείς χαμογελαστά…

Γιώργος Χατζηκυριάκος

Απρίλιος 2006

Βαδίζοντας 26 χρόνια

2009-04-25T06:10:00.000-07:00

Πέρασαν 26 χρόνια από εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό που ήρθα στη ζωή. 26 έτη από τότε που γεννήθηκα. Και μαζί μου γεννήθηκαν ο Κόνικλον και ο Αγκρίκολας. Ο Καλλίεργος κι ο Χρυσαίτης. Η Σκάντια και η Ελπιχόη. Ο Φλογομάτης και ο Θούλης. Ο Γιόρκουν και ο Τροτ. Ο Λουκάς και η Φωτεινή, ο Τόμας και ο Γουίλιαμ. Μια πληθώρα ηρώων και κόσμων, ιστοριών και παραμυθιών με τα οποία συνυπάρχω και συμπορεύομαι Ονόματα που ίσως δεν έχουν καμία σημασία, όπως η αντίστοιχη γέννηση μου. Ή μήπως έχουν; Αυτό μάλλον δεν θα το μάθω ποτέ.

Εύχομαι τα αστέρια που φώτιζαν και που φωτίζουν τα 26 αυτά χρόνια που βαδίζω στη Γη, να συνεχίζουν να λάμπουν και να γίνονται όλο και πιο φωτεινά μέχρι το τέλος της διαδρομής και ακόμα παραπέρα. Και το σπαθί να βρίσκεται πάντα στο θυκάρι μου, ακόμα και σπασμένο γιατί...έχω ξεχάσει να παλεύω με τα χέρια.

I walk the earth

another day...

Στη Μνήμη του Αγίου Γεωργίου

2009-04-23T07:41:00.000-07:00

Ένα αφιέρωμα στο πρόσωπο του οποίου το όνομα τιμάται σήμερα. 23 Απριλίου

Έχοντας τιμήσει ανθρώπους μέσα από μικρά άρθρα και αφιερώματα, καιρός να κάνω κι ένα μικρό αφιέρωμα για τον άνθρωπο εκείνο του οποίου το όνομα φέρω. Τον Γεώργιο της Καππαδοκίας, τον περίφημο Άγιο Γεώργιο ή Αη Γιώργη, μορφή αντιπροσωπευτική του Χριστιανισμού, του Συμβολισμού αλλά και του Φανταστικού. Με αφορμή τη σημερινή μέρα 23 Απριλίου όπου τιμάται το όνομα του, θα μιλήσω για τη ζωή και το θάνατο του.

Καταρχάς το όνομα Γεώργιος βγαίνει από τη λέξη γεωργός, δηλαδή αυτός που οργώνει τη γη και σημαίνει Αυτός που Πράτει Καλά Έργα. Ένα όνομα ειρηνικό, ελληνικό και καλό είναι να το γνωρίζουμε γιατί αν ρωτήσετε αρκετούς Γιώργηδες και Γιωργίες από που βγαίνει το όνομα τους, θα σας απαντήσουν (αόριστα τις περισσότερες φορές) ότι είναι από εκείνον τον άγιο που σκοτώνει το δράκο. Το όνομα Γεώργιος λοιπόν είναι αρχαίο, το έφεραν ήδη αρκετοί πριν από τον Άγιο, όμως έπειτα από το μαρτυρικό του θάνατο και την αιώνια προσφορά του, πολλοί άνθρωποι θέλησαν να τον τιμήσουν δίνοντας το όνομα του στους απογόνους τους.

Ποιος ήταν λοιπόν ο Άγιος Γεώργιος; Γιατί θεωρείται ένας από τους πιο αγαπητούς Αγίους της Εκκλησίας; Γιατί τυχαίνει να είναι ο μόνος Άγιος που τιμάται και από τους Καθολικούς αλλά και από τους Μουσουλμάνους; Και γιατί τον βλέπουμε στις εικόνες να σκοτώνει ένα δράκο έφιππος σε λευκό άλογο;

Ανεξαρτήτως το που πιστεύει ο καθένας ή αν δεν πιστεύει, ο Γεώργιος της Καππαδοκίας ως ιστορικό πρόσωπο έγραψε τη δική του ηρωική ιστορία, όπως τόσοι πριν αλλά και μετά από εκείνον, για αυτό και αναγνωρίστηκε και αγαπήθηκε από τα χρόνια εκείνα ως σήμερα. Πολέμησε για τα ιδανικά του και πέθανε για αυτά. Όπως και στις μέρες (και ίσως για πάντα στους αιώνες) οι άνθρωποι αντιδρούν στην εξουσία και την εκμετάλλευση, υπερασπίζοντας την ελευθερία και την ισότητα, έτσι και εκείνος αντιστάθηκε στους τότε εξουσιαστικούς φορείς για τα δικαιώματα των απλών ανθρώπων. Διότι μπορεί σήμερα να μοιάζει ωραίο σε μερικούς να θεωρούν τον Χριστιανισμό κάτι το καταστροφικό και βλαβερό, ξεχνούν όμως (ή ίσως δεν έμαθαν ποτέ) ότι κάποτε όσοι ασπάζονταν αυτή τη θρησκεία κατέληγαν στα λιοντάρια και άλλου είδους φριχτά βασανιστήρια. Ας μην ξεχνάμε ότι τους μεγάλους αλλά και μικρούς υποστηρικτές της ελευθερίας (οποιασδήποτε μορφής), τους καταδίκαζαν στο θάνατο, τη σιωπή και την ανυπαρξία.

Ο Γεώργιος έζησε στα χρόνια της παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, λίγα χρόνια πριν το διάταγμα των Μεδιολάνων, γνωστό και ως διάταγμα της Ανεξιθρησκίας που υπέγραψε ο Μέγας Κωνσταντίνος (ο επίσης γνωστός Άγιος που τιμάται μαζί με τη μητέρα του Ελένη στις 21 Μαίου). Γεννήθηκε στην περιοχή της Καππαδοκίας τα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Ο πατέρας του Γερόντιος ήταν στρατηλάτης, για αυτό και ο Γεώργιος ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Η μητέρα του Πολυχρονία καταγόταν από τη Διάσπολη -Λύδδα της Παλαιστίνης, όπου και ο Γεώργιος πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια λόγω το θάνατο του πατέρα του.

Μένοντας ορφανός από πατέρα, ανέλαβε να τον μεγαλώσει η μητέρα του. Η Πολυχρονία ήταν χριστιανή και έτσι ο Γεώργιος ωρίμασε με τις διδαχές του Χριστού. Αργότερα ο Γεώργιος κατατάχτηκε στον ρωμαϊκό στρατό όπου και ξεχώρισε για τις αρετές του. Η τόλμη και ο ηρωισμός του στη μάχη τον βοήθησαν να κερδίσει αξιώματα ώσπου να γίνει Τριβούνος (ανώτερο αξίωμα του ρωμαϊκού στρατού της εποχής). Έπειτα, έχοντας ανέβει στα μάτια του αυτοκράτορα έγινε Δούκας (διοικητής των Ανικιώρων της αυτοκρατορικής φρουράς) και Κόμης της Καππαδοκίας.

Ο Διοκλητιανός τον είχε σε μεγάλη συμπάθεια Τα πράγματα όμως άλλαξαν όταν ξεκίνησαν οι διωγμοί κατά των χριστιανών. Ο Διοκλητιανός διέταξε τους στρατηγούς του να συλλάβουν οποιονδήποτε ασπαζόταν το Χριστιανισμό για να βασανιστεί και να πεθάνει. Προς μεγάλη του έκπληξη όμως βρήκε τον Γεώργιο ενάντιο του και όχι μόνο. Σαν να μην έφτανε η άρνηση της διαταγής, ο Γεώργιος του ομολόγησε ότι ήταν κι εκείνος χριστιανός, για αυτό και δεν θα τηρούσε την εντολή.

Ο Διοκλητιανός προσπάθησε να τον μεταπείσει. Ο Γεώργιος όμως παρέμεινε πιστός στη θρησκεία του και δήλωσε ότι προτιμούσε να πεθάνει μαζί με τους άλλους χριστιανούς παρά να μετέχει στο φονικό τους. Ετσι κι έγινε. Ο Διοκλητιανός τον καθαίρεσε από τα αξιώματα του και έβγαλε ένταλμα σύλληψης του. Πριν να συμβεί αυτό, γνωρίζοντας ο Γεώργιος για την κατάληξη του, μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και τους πολίτες της περιοχής του.

Τα βασανιστήρια που υπέστη στη φυλακή ο Γεώργιος ήταν πολλά και σκληρά. Εκτός από μαστιγώματα και λογχισμούς, τον έβαλαν να περπατήσει φορώντας υποδήματα από πυρακτωμένο σίδηρο, τον έριξαν σε λάκκο με βραστό ασβέστη ενώ από τα βασανιστήρια του δεν έλειψε ο περίφημος τροχός. Σύμφωνα με τις βιογραφίες του Αγίου Αντρέα, ο Γεώργιος άντεξε μέσα από όλα εκείνα τα δεινά με τη βοήθεια του Θεού. Σύμφωνα με τον Άγιο΄, τα τραύματα του Γεώργιου επουλώνονταν τα βράδια, προκαλώντας εντύπωση στους βασανιστές του, αρκετοί εκ των οποίων βαπτίστηκαν μαζί του χριστιανοί. Δεν ξέρουμε αν όντως έτσι έγιναν τα πράγματα, το σίγουρο πάντως είναι ότι ο Γεώργιος βασανίστηκε σκληρά και ότι πολλοί εκχριστιανίστηκαν και θανατώθηκαν μαζί του. Μία από αυτούς ήταν και η σύζηγος του Διοκλητιανού, η βασίλισσα Αλεξάνδρα της οποίας η μνήμη τιμάται στις 24 του Απρίλη, μαζί με τη μητέρα του Γεώργιου Πολυχρονία.

Τα βασανιστήρια τελείωσαν τα ξημερώματα της 23 του Απριλίου όταν ο Διοκλητιανός αποφάσισε να θανατώσει τον Γεώργιο με αποκεφαλισμό. Το πρωί εκείνης της ανοιξιάτικης μέρας, μαζί με αρκετούς άλλους μάρτυρες, ο Γεώργιος άφησε την τελευταία του πνοή πριν η λεπίδα ακουμπήσει το λαιμό του.

Μπορεί η ζωή του να έφυγε αλλά το όνομα και η φήμη του έμειναν ζωντανά και εξαπλώθηκαν από άκρη σε άκρη του κόσμου. Ο Γεώργιος αποτέλεσε σύμβολο ηρωισμού και εκτός από Άγιος χρίστηκε προστάτης πόλεων ακόμα και χωρών. Η ζωή του συνδέθηκε με μια πληθώρα μύθων και θρύλων, με πιο γνωστή την αναμέτρηση του με το δράκοντα, μια ιστορία που έμελλε να γίνει σημείο αναγνώρισης του. Για αυτήν την ιστορία με το δράκο βέβαια πιστεύεται ότι είναι συμβολική, και ότι έχει να κάνει με την πάλη του Χριστιανισμού και τη νίκη του επί της ειδωλολατρίας

Αυτά τα λίγα γνωρίζουμε για το ιστορικό πρόσωπο του Γεωργίου. Άγιος, Τροπαιοφόρος, Δρακοκτόνος, όπως κι αν τον θεωρούν, αναμφίβολα ήταν ένας ήρωας που πέθανε για τα ελεύθερα ιδανικά και πέρασε στις καρδιές των ανθρώπων ως μία αγνή και συνάμα δυναμική προσωπικότητα, ένας αγέρωχος καβαλάρης, αληθινός πολεμιστής.

So when you think of me
do so with pride
Honour and bravery
rode by my side
And in your memory
I will remain
I will forever be
within the flame

Blackmore's Night -The Old Village Lantern

Γιώργος Χατζηκυριάκος
Απρίλιος 2009

The Last Supper

2009-04-18T01:30:00.000-07:00

Tο 2005 οι Grave Digger κυκλοφόρησαν ένα album-concept αφιερωμένο στις τελευταίες ώρες του Ιησού. Ο δίσκος φέρει το όνομα Last Supper. Το ομόνυμο τραγούδι αναφέρεται στο Μυστικό Δείπνο, την προδοσία του Ιούδα και τα τελευταία λόγια του Χριστού προς τους τους μαθητές του.
Αν και μου αρέσουν πιο πολύ τα παλιότερα τραγούδια των Grave Digger, πριν να αποχωρίσει ο Lulis ο βασικός κιθαρίστας, ο δίσκος αξίζει σαν άκουσμα. Πόσο μάλλον τις μέρες του Πάσχα, όπως τώρα.

The Last Supper
από τον ομόνυμο δίσκο των Grave Digger

Well done my friend, thanks for the offer
We'll catch himat night to end this game
Take these thirty dimes in a coffer
Meet us at midnight, please hold the flame

Believe my days are counted
I feel the evil breath
The liar sits right by my side
His eyes are full of fear and pride

It's my last supper
After this I will die
It's my last supper
My own sacrifice

Welcome my friends, come celebrate with me
You are invited to take a place
Feast and drink as much as you will
Before they start the race of death

Believe my days are counted
I feel the evil breath
The liar sits right by my side
His eyes are full of fear and pride

It's my last supper
After this I will die
It's my last supper
My own sacrifice

My end is near
Come pray with me
My fortune is over
But love can be

Whenever I die
Please let me fly
Remember me
And love can be

2009, η Χρονιά του Ελληνικού Φανταστικού

2009-04-14T06:15:00.000-07:00

Ένα σύντομο άρθρο για την παραγωγή του Φανταστικού από Έλληνες μυθοπλάστες στο διάστημα 2008-2009

Από ότι φαίνεται οι Έλληνες συγγραφείς του Φανταστικού έχουν φέτος την τιμητική τους. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι πρωτοεμφανιζόμενοι και νέοι σε ηλικία. Πριν από καιρό γκρινιάζαμε για τους εκδότες που δεν εμπιστεύονταν τις φάνταζι ιστορίες των Ελλήνων συγγραφέων όμως σιγά σιγά ή μάλλον γρήγορα γρήγορα, ελληνικά μυθιστορήματα άρχισαν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Όλα ξεκίνησαν από το 2008, την περσινή χρονιά και μάλιστα μήνα Απρίλιο σαν τώρα όταν, προς μεγάλη μας έκπληξη ο εκδοτικός οίκος Λιβάνης έκδωσε μαζί (με λίγες βδομάδες διαφορά) τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ του Γιάννη Πλιώτα. Μεγάλος εκδοτικός να εμπιστευτεί πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα με μια τετραλογία στα σκαριά και μάλιστα να του εκδίδει μαζί τα δύο πρώτα; Έμοιαζε με θαύμα.

Λίγο αργότερα ο Λιβάνης εκδίδει άλλους δύο πρωτοεμφανιζόμενους και νέους ηλικιακά συγγραφείς (πώς γίνεται και οι τρεις συγγραφείς του Λιβάνη να είναι γεννημένοι το 1981;), τους γιατρούς Σάββα Γρηγοριάδη και Κωνσταντίνου Παπαχρήστου με τα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας ΟΝΕΙΡΟΨΙΘΥΡΙΣΤΕΣ και Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ αντίστοιχα. Και αφού παθαίνουμε το πρώτο σοκ από τον Λιβάνη, στο προσκήνιο ξεπετάγεται ένα ακόμα μυθ. Επιστημονικής Φαντασίας, αυτή τη φορά από άλλο μεγάλο εκδοτικό, συγκεκριμένα από τα Ελληνικά Γράμματα. Πρόκειται για το ΡΕΙΒΕΝ ΣΙΤΥ του Χάρη Χρηστοφορίδη. Πριν το τέλος του 2008 οι εκδόσεις Αρς Νοκτούρνα βγάζουν το δεύτερο βιβλίο της Χρύσας Μπαχα ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ και το τέταρτο του Περικλή Μποζινάκη ΑΠΟΚΡΗΜΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ενώ οι εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές αποχαιρέτησαν το έτος με το τέταρτο βιβλίο της Ανθίππης Φιαμού ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΤΙΜΗ (το πρώτο μέρος της τριλογίας) και την ανθολογία ΟΝΕΙΡΩΝ ΣΚΙΕΣ με ιστορίες που αναρτήθηκαν ανά καιρούς στη διαδικτυακή κοινότητα του http://www.sff.gr/ .
Η μεγαλύτερη όμως έκπληξη ήρθε από εκεί που δεν το περιμέναμε. Τους Μοντέρνους Καιρούς. Εκεί που τους είχαμε συνηθίσει να εκδίδουν βιβλία της Καρατζά, της Κοντέα, του Στυλιανού και άλλων, ξαφνικά εμφανίζεται ένα ηρωικό μυθιστόρημα 700 σελίδων με τίτλο Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΕΡΕΒΟΥΣ ενός ακόμα πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, του Στυλιανού Μαυράκη. Μαζί με αυτό κυκλοφόρισε ένα ακόμα φάνταζι έργο, στο στιλ της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, το πολύ σοφό ΜΑΓΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ της Γιώτας Νάτσιου.
Έτσι μας αποχαιρέτησε το 2008. Τα βιβλία που μας έφερε έμοιαζαν πολλά για τα δεδομένα αυτής της χώρας που για χρόνια τώρα βλέπει τους νέους συγγραφείς του Φανταστικού με κακό μάτι. Κι όμως το 2009 ήρθε εξίσου δυναμικά. Διανύουμε ακόμα τον τέταρτο μήνα του έτους και ήδη μετράμε πέντε νέες κυκλοφορίες. Οι εκδόσεις Τρίτων έβγαλαν το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας ΣΧΕΔΙΟ ΦΡΑΚΤΑΛ του Κώστα Χαρίτου. Οι εκδόσεις Πλατύπους, παρά την τρομερή εμπορική επιτυχία που έκανε το Λυκόφως και τα μέχρι στιγμής τρία του μέρη, δεν δίστασε να κοιτάξει λίγο Ελλάδα και να βγάλει το ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ του Αντώνη Κρύσιλα, που αποτελεί συλλογή διηγημάτων τρόμου. Οι εκδόσεις Διόπτρα, έπειτα από την επιτυχία που τους έφερε η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΛΕΥΚΗΣ ΠΑΠΑΡΟΥΝΑΣ του Κωνσταντίνου Μίσσιου, έκδοσαν το δέυτερο του, αυτή τη φορά όχι τρόμου αλλά επικού φανταστικού. Ο λόγος για το Ο ΛΕΚΓΟΥΕΛ ΚΑΙ ΟΙ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ ΘΕΟΙ. Εντύπωση και πάλι προκάλεσαν οι Μοντέρνοι Καιροί με το δεύτερο βιβλίο του Μάριου Κουτσούκου ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΣΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ και του πρωτοεμαφανιζόμενου αλλά και νεώτερου σε ηλικία Βασίλη Δημητρίου Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ. Τέλος, κυκλοφόρησε το τρίτο και τελευταίο μέρος της Τριλογίας των Λαξευτών Ο ΛΑΞΕΥΤΗΣ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ της Βασώς Χρήστου ενώ αναμένεται από τις Συμπαντικές Διαδρομές το καινούργιο βιβλίο του Διαμαντή Φλωράκη και του πρωτοεμφανιζόμενου Αντώνη Πάσχου. Φυσικά περιμένουμε από τις εκδόσεις Λιβάνη το τρίτο μέρος από το Βασίλειο της Αράχνης του Γιάννη Πλιώτα.
Ανεξάρτητα ποια είναι η ποιότητα των βιβλίων και τα κριτήρια έκδοσης τους, η πείρα και η ηλικία των συγγραφέων, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι οι δύο αυτές χρονιές ήταν σημαδιακές για το Φανταστικό και όχι μόνο στη χώρα μας. Καλή επιτυχία στους συγγραφείς και είθε πάντα να βρίσκουν πόρτες ανοιχτές για να διαβαίνουν προσφέροντας σε εμάς μικρές πτυχές του εσωτερικού τους κόσμου.

The Kinslayer

2009-04-11T13:54:00.000-07:00

Ένα τραγούδι με αφορμή το τραγικό περιστατικό που συνέβη εχθές, ημέρα Παρασκευή 10 Απριλίου του 2009 όπου ένας φοιτητής, ο Δημήτρης, μπαίνοντας ένοπλος στη σχολή του με πρόθεση να σκοτώσει, τραυμάτισε τρεις και έπειτα έδωσε τέλος στη ζωή του. Λένε πως από θαύμα σώθηκαν οι συμφοιτητές του που γλίτωσαν απο το μακελειό. Στα κανάλια βέβαια είπαν τα χειρότερα για τον Δημήτρη. Τι τους νοιάζει γιατί ένας νέος άνθρωπος φτάνει σε ένα τέτοιο σημείο; Τι τους νοιάζει γενικά εκτός από τους εαυτούς τους και τα δικά τους παιδιά; Το παρακάτω τραγούδι των Nightwish γράφτηκε για ένα ανάλογο περιστατικό που συνέβη το 1999 σε ένα σχολείο στην Αμερική, όταν δύο μαθητές σκότωσαν 12 συμμαθητές και έναν καθηγητή πριν τελικά να αυτοκτονήσουν.
Μου προκαλεί μια ελαφριά ανατριχίλα όταν συνηδητοποιώ ότι το μακελειό στην Αμερική συνέβη πριν από 10 χρόνια, μήνα και πάλι Απρίλιο με διαφορά 10 μέρες...

Είθε ο Θεός να συγχωρέσει τα θύματα Είθε ο Θεός να συγχωρέσει τους φονιάδες

The Kinslayer

Nightwish
από το δίσκο Wishmaster

For whom the gun tolls
For whom the prey weeps
Bow before a war
Call it religion

Some wounds never heal
Some tears never will
Dry for the unkind
Cry for mankind

Even the dead cry
- Their only comfort
Kill your friend, I don`t care
Orchid kids, blinded stare

Need to understand
No need to forgive
No truth no sense left to be followed

"Facing this unbearable fear like meeting an old friend"
"Time to die, poor mates, You made me what I am!"

"In this world of a million religions everyone prays the same way"
"Your praying is in vain It`ll all be over soon"
"Father help me, save me a place by your side!"
"There is no god Our creed is but for ourselves"

"Not a hero unless you die Our species eat the wounded ones"

"Drunk with the blood of your victims
I do feel your pity-wanting pain,
Lust for fame, a deadly game"

"Run away with your impeccable kin!"

"- Good wombs hath borne bad sons..."
Cursing, God, why?
Falling for every lie
Survivors` guilt
In us forevermore

15 candles
Redeemers of this world
Dwell in hypocrisy:
"How were we supposed to know?"

4 pink ones
9 blue ones
2 black ones

- In memory of the Redeemers 20.4.1999

Σχετικά με τον William Morris

2009-04-10T10:29:00.000-07:00

Σαν κάτι να ήξερα όταν βάφτισα William έναν από τους βασικούς ήρωες του παραμυθιού της Νοέλα. Ο γέρο-Γουίλιαμ, όπως τον φωνάζουν οι φίλοι, του έχει πολλά κοινά με τον συγγραφέα που φέρει το επίθετο Μόρις. Ένα από αυτά είναι η έντονη ανησυχία του για τον κόσμο που οδηγείται προς το χάος και την καταστροφή. Η διαφορά όμως του γερο-Γουίλιαμ με τον Μόρις είναι ότι ο πρώτος αποσύρθηκε για να βυθιστεί στη θλίψη του ενώ ο δεύτερος δραστηριοποιήθηκε. Επαναστάτης της εποχής του και φύλακας των αξιών υπερασπίστηκε το Ρομαντισμό με τα ποιήματα και τα πεζά του και χάρη σε εκείνον η σημερινή Λογοτεχνία του Φανταστικού ζει και βασιλεύει. Γιατί ποιος ξέρει πόσα θα στερούνταν η μυθοπλασία του Τολκιν αν πριν από αυτόν δεν υπήρχε μια από τις κύριες εμπνεύσεις του, ο William Morris.
Είχα διαβάσει ορισμένα για τον Μόρις, τα έργα και την προσφορά του αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε κάποιο βιβλίο του διαθέσιμο στα ελληνικά για να τον διαβάσω. Ευτυχώς που ιδρύθηκε ο εκδοτικός οίκος Μαγικό Κουτί το 2007 από τον Νίκο Βλαντή που μετέφρασε ένα από τα διασημότερα έργα του: Το Πηγάδι στο Τέλος του Κόσμου, την τετραλογία που επιρέασε τον Τόλκιν, τον Λιούις, τον Ντάνσανι και τον Φρανκ Μπάουμ. Βέβαια δεν ήταν μόνο η τετραλογία αυτή που ενέπνευσε τους μεταγενέστερους συγγραφείς, ολόκληρο το έργο και η ζωή του Μόρις ήταν. Αλλά πόσα πράγματα μπορώ να γράψω για αυτόν απόψε, σε ετούτο το μοναχικό blog; Ετοιμάζω άλλωστε το λόγο για την ομιλία που θα γίνει στις 6 του Μάη στον Ιανό, μαζί με τον Νίκο και τον Σταμάτη. Ακόμα μια πρωτοβουλία των εκδόσεων Μαγικό Κουτί και της λέσχης μας, της Φ.Λε.Φα.Λο. Οπότε περισσότερα για τον Μόρις στην παρουσίαση που είναι αφιερωμένη σε εκείνον.
Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι που έχουν να προσφέρουν πολλά μέσω της φαντασίας και του γραπτού λόγου.
Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι να τους θυμούνται.