2012 στον αγύριστο...

Αυτή τη χρονιά δεν έγραψα πολύ στο blog μου. Όχι πως δεν είχα θέματα και γεγονότα για να μοιραστώ μαζί σας. Κάθε άλλο, αυτή η χρονιά ήταν γεμάτη από σημαδιακά συμβάντα. Κάποια ήταν ευχάριστα κάποια άλλα όχ και τόσο. Κι αυτά τα τελευταία δυστυχώς ήταν περισσότερα... Έλεγαν πως το 2012 θα έρθει η συντέλεια του κόσμου. Για ακόμα μια φορά οι καταστροφολόγοι έκαναν λάθος. Αν όμως μας έλεγαν ότι το 12 θα είναι μια χρονιά ταλαιπωρίας, νομίζω πως ελάχιστοι θα μπορούσαν να διαφωνήσουν. Ήταν ένα έτος ζόρικο σε κάθε επίπεδο: παγκόσμιο, εθνικό, προσωπικό. Είπαμε, ο πλανήτης δεν καταστράφηκε. Καταστράφηκαν όμως πόλεις, επιχειρήσεις, οικογένειες, ζωές. Κοινώς μια σκατοχρονιά. Για μένα το 2012 ήταν από τις πιο γρουσούζικες χρονιές που έζησα ποτέ. Ξεκίνησε στραβά ήδη από τον πρώτο μήνα, τον Γενάρη, ο οποίος βέβαια σπάνια τυχαίνει να είναι καλός μήνας. Φέτος παρά ήταν. Πολλές αναποδιές, άσχημες ειδήσεις, αναπάντεχες ανατροπές που έφεραν τα πράγματα στη ζωή μου τούμπα. Έχασα τη δουλειά μου, έχασα τα δεδουλευμένα πέντε μηνών και την αποζημίωση τεσσάρων χρόνων. Δυστυχώς αυτά δεν είνια τα μοναδικά λεφτά που έχασα φέτος (θυμάστε την άλλη υπόθεση με το δικαστήριο που πήρε αναβολή για τον ερχόμενο Σεπτέμβρη). Η εφορία ήρθε πιο φουσκωμένη από ποτέ. Πέρα από τα οικονομικά, περάσαμε και στα οικογενειακά μας μερικά ζόρια. Κακότυχη ήταν επίσης η πορεία του βιβλίου μου το οποίο συνάντησε κι αυτό μερικές μερικές εξίσου αναπάντεχες αναποδιές (το δίκτυο που το έκανε διανομή βάρεσε κανόνι με αποτέλεσμα να το εξαφανίσει από την αγορά). Μέσα σε όλη αυτή την ατυχία, μου έλαχε και κάτι τυχερό. Η Ανωτέρα Δραματική Σχολή Ίασμος έβγαλε ένα πρόγραμμα δωρεάν φοίτησης ενός ολόκληρου έτους για ανέργους από 18 έως 29 ετών. Από τις 400 και βάλε αιτήσεις που έγιναν θα έπαιρναν 100 άτομα τα οποία θα έπρεπε να δοκιμαστούν σε ένα μονόλογο, έναν αυτοσχεδιασμό κι ένα τραγούδι. Δοκίμασα κι εγώ με τη σειρά μου και κέρδισα μια θέση στους 50 πρώτους. Έτσι τώρα σπουδάζω ένα παλιό όνειρο που είχε γίνει απωθημένο αν και το βλεπω να παραμενει απωθημένο από το επάγγελμα του ηθοποιού δεν έχει πια πολλά περιθώρια στην Ελλάδα. Επίσης δεν ξέρω αν θα καταφέρω να ολοκληρώσω την τριετή φοίτηση στη σχολή κρίνοντας από την ήδη κακή οικονομική μου κατάσταση η οποία στην καλύτερη περίπτωση θα με οδηγήσει να βρω μια δουλειά. Και τότε δεν θα μπορώ να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που πιάνουν 6 ώρες και 5 μέρες της εβδομάδας. Μερικά καλά του 2012 ήταν ένα ταξίδι που έκανα με την Κατερίνα στη Θεσσαλονίκη όπου ανταμώσαμε με κάποιους αγαπημένους μας φίλους που είχαμε να τους δούμε πολλά χρόνια (και ποιος ξέρει πότε θα τους ξαναδούμε). Επίσης είδα για 5η φορά τους Blind Guardian το αγαπημένο μου συγκρότημα και επιτέλους φωτογραφήθηκα με τον Hansi Kursch, ανταλλάξαμε μερικές ευχάριστες κουβέντες και του χάρισα το βιβλίο μου. Όσο για το Τραγούδι του Χρόνου καταφέραμε μαζί με το Γιάννη, την Ευθυμία κι το Λευτέρη να οργανώσουμε δύο επιτυχήμενες παρουσίασεις σε Αθήνα και Πειραιά κι έτσι μοιραστήκαμε λίγη από τη μαγεία της Νοέλα με φίλους, παλιούς και νέους. Κάτι άλλο; Α ναι. Είδα το Χόμπιτ. Αλλά δεν ενθουσιάστηκα... Εύχομαι τη νέα χρονιά να καταφέρουμε να επιζήσουμε, να θρηνήσουμε λιγότερα θύματα και να μας δωθούν νέες ευκαιρίες. Και καθώς φεύγει αυτή η χρονιά, εύχομαι το καταραμένο 2012 να μη γυρίσει ποτέ, να ξεκουμπιστεί όσο πιο ανώδυνα γίνεται (μια μέρα έμεινε γαμώτο) και να πάρει μαζί του τον Παναπανδρέου, τον Βενιζέλο, τον Παπακωνσταντίνου, τον Παπαδήμο, το Σαμαρά, τον Κουβέλη και άλλους πολλούς που έκαναν τη ζωή μας ακόμα δυσκολοτέρη. Στον αγύριστο!

Οι Γερμανοί επέστρεψαν

Εχθές πήγαμε μια βόλτα τη μικρή στην πλατεία Τερψιθέας, σε ένα από τα λίγα πάρκα που μπορεί κανείς να πάει το παιδί του να παίξει στον Πειραιά. Εκεί βρίσκεται το άγαλμα μιας νεαρής κοπέλας την οποία εκτέλεσαν το '44 οι Γερμανοί σε ηλικία 17 ετών. Το συγκεκριμένο άγαλμα το θυμάμαι από τον καιρό που ήμουν κι εγώ παιδί, τότε που ρωτούσα τη μάνα μου να εξηγήσει ποιοι ήταν οι Γερμανοί. Τελειώνοντας κάποτε το Δημοτικό γνώριζα πια ότι οι Γερμανοί που είχαν σκοτώσει την κοπέλα, βρίσκονταν στα βιβλία της Ιστορίας κάνοντας παρέα μαζί με τους Τούρκους και όλους εκείνους που στο παρελθόν ήταν εχθροί της Ελλάδας. Ίσως να ήμουν αφελής πάντως ποτέ δεν περίμενα πως οι Γερμανοί θα ξεπηδούσαν μέσα από τα βιβλία για μία ακόμα επίθεση κατά της χώρας μου. Πόσο μάλλον ότι θα την κατακτούσαν όπως και τότε. Αν κάτι με εξόργισε πιο πολύ από όλα ήταν το γεγονός πως δεν μπήκαν μόνοι τους αλλά τους προσκάλεσαν οι δικοί μας. Αυτοί που αντί να έχουν δικαστεί για εσχάτη προδοσία, παραμένουν στη Βουλή και μιλούν για "δεσμεύσεις", "υποσχέσεις", "σωτηρία" κ.τ.λ. Και αύριο 9/10/2012 θα κλείσουν τους δρόμους της Αθήνας απαγορεύοντας τις διαδηλώσεις για να περάσει η καγκελάριος και να επισκεφτεί τα αγαπητά της πιόνια. Ελπίζω πως, αφού άνοιξαν τα βιβλία της Ιστορίας και ξεπετάχτηκαν οι κατακτητές, κάποια στιγμή να γυρίσουν μερικές σελίδες μπρος και πίσω και να ξεπηδήσουν οι ήρωες της Επανάστασης και της Αντίστασης.

Καλά Χριστούγεννα

Καλά Χριστούγεννα και Χρόνια Πολλά
από δυο μικρά παιδιά
που ψάχνουν να βρουν το σπίτι τους
σε έναν μακρινό κόσμο θαυμάτων
και χαμένων ευχών

Είθε σήμερα
κάθε παιδί που χάθηκε
να γυρίσει στο σπίτι του.


*η εικόνα είναι της Μαριλένας Μέξη, ταλαντούχα εικονογράφος και συγγραφέας, για το βιβλίο μου "Το Τραγούδι του Χρόνου"

Το Ευρώ δέκα χρόνια μετά

Δέκα χρόνια πριν τέτοιες μέρες η αγορά είχε γεμίσει κουμπιουτεράκια υπολογισμού των δραχμών σε ευρώ. Μέχρι την πρωτοχρονιά του 2002 οι Έλληνες έπρεπε να ξεφορτωθούμε μια για πάντα το νόμισμα μας αφού οι τότε "εκσυγχρονιστές" ηγέτες μας, δίχως φυσικά να μας έχουν ρωτήσει, αποφάσισαν να συναλλασόμαστε με ευρώ.
Σήμερα, δέκα χρόνια μετά κι ενώ φτάνουμε στο 2012, οι επίσης "εκσυγχρονιστές" ηγέτες μας, αφού χρέωσαν σε εμάς τα δικά τους λάθη, μας φορτώνουν απανωτούς φόρους για να σώσουμε το ευρώ ώστε να αποφύγουμε την επιστροφή στη δραχμή, κάτι που θα οδηγήσει τη χώρα στη χρεωκοπία.
Πού είναι λοιπόν εκείνο το "χρυσό όνειρο" του ευρώ; Πού μας έφερε ο εκσυχρονισμός τους; Πώς θα είναι η ζωή μας σε δέκα χρόνια από σήμερα;

Η επόμενη μέρα

Μια μέρα θα ξυπνήσω και φύγω από το σπίτι για τη δουλειά. Όταν φτάσω εκεί, θα βρω τα ρολά κατεβασμένα και ένα τεράστιο λουκέτο. Σαστισμένος θα αναχωρήσω για το σπίτι και στο γυρισμό θα ακούω τον κοσμο γύρω μου να λέει πανικόβλητος πως η χώρα χρεωκόπησε. Φτάνοντας στο σπίτι, θα βρω μια επιστολή να με περιμένει που θα με καλεί να παρουσιαστώ σε κάποιο στρατόπεδο λόγω επιστράτευσης. Το παιδί μου θα με κοιτά με μάτια όλο παράπονο και θα μου πει μοναχά δυο λέξεις:
"Μπαμπά; Γάλα;"

Γιώργος Χατζηκυριάκος
Σεπτέμβριος 2011

(Αυτό που αληθινά με φοβίζει είναι η επόμενη μέρα από αυτήν που περιγράφω)

Δύο Χρόνια "Ιστορίες ενός Σπασμένου Ξίφους"

Αυτές τις μέρες ετούτο το μοναχικό blog συμπληρώνει δύο χρόνια από την ημέρα που έκανε την ταπεινή του εμφάνιση στο διαδίκτυο. Έκτοτε τα κομμάτια του σπασμένου ξίφους παραμένουν διασκορπισμένα και μάλλον θα αργήσει πολύ ο καιρός μέχρι να σφυρηλατηθούν ξανά. Ο κόσμος πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο και τα νέα δεν έρχονται ποτέ ευχάριστα. Από ότι δείχνουν τα σημάδια δεν υπάρχει χώρος για ήρωες ούτε και για ιστορίες, εκτός από κάποια σιωπηλά καταφύγια όπως αυτό εδώ το blog.
Θα ήθελα να γράψω πιο χαρούμενα λόγια για την επέτειο αυτού του ιστολόγιου, όμως οι καταστάσεις των τελευταίων ημερών δεν μου το επιτρέπoυν. Απλώς θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς που περνάτε και ρίχνετε μια ματιά, πόσο μάλλον εσάς που παρακολουθείτε με ενδιαφέρον τις εξελίξεις, διαβάζετε τις ιστορίες και μοιραζόσαστε μαζί μου τις όποιες όμορφες ή άσχημες στιγμές στις Ιστορίες ενός Σπασμένου Ξίφους.
Να είστε καλά.

Will it ever end?
Will I find what I'm longing for?
Will I ever walk out of shadows so grey?

Will I ever learn from the past?
Will I fade away?
Will I ever stay where the shadows will grow?

Watch the river it flows
Now and ever
I cannot believe in more
And now my time will come
Carry on

Blind Guardian - War of the Thrones

1,40

Τόσο θα κοστίζει από 'δω κι εμπρός η κούρσα Αθήνα-Πειραιάς με το θρυλικό 049, για να πας αγκαλια μαζί με Πακιστανούς και πρεζόνια σαν τις σαρδέλες στην κονσέρβα. Τόσο χρεώνει πια ο νταβάς την μετακίνηση με τον Ησαπ, κι ας έχουν εδώ και μισό χρόνο κλειστούς τους κεντρικούς σταθμούς Ομόνοια και Βικτόρια. Κι όλα αυτά φυσικά μόνο όποτε αποφασίζουν οι αρμόδιοι εργαζόμενοι να τα λειτουργήσουν..

...αμ δε!

του Στάθη του σοφού

Αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ. Προς τι το ΌΧΙ; Προς τι ο αγώνας ενάντια στον αυταρχισμό; Αυτή η χώρα πλέον ανήκει σε ξένα χέρια. Χέρια που έχουν λεφτά(δυτικοί) και χέρια που δεν έχουν (ανατολίτες και βαλκάνιοι "καλογείτονες") αλλά που στην πορεία τα αποκτούν. Γεμίσαμε "Φιλέλληνες", τόσους πολλούς πια που κοντεύουν να ξεπεράσουν τους ίδιους τους Έλληνες. Χρυσωρυχείο ο τόπος μας, τι να πεις; Στο κάτω-κάτω της γραφής η Ελλάδα εδώ και χιλιάδες χρόνια έχει πάψει να ανήκει στους Έλληνες. Αυτή η χώρα, ανα τους αιώνες, έχει διατηρήσει καλά το μεγάλο της ταλέντο: να αλλάζει κατακτητές και λυτρωτές - μικρή η διαφορά των δυο λέξεων.
Αυτά τα λίγα και πολλά είπα. Η (γενική) εικόνα μιλά από μόνη της...

Κράτος ληστών

Να σου πάλι οι ληστείες έγιναν τις μόδας. Είτε στις ειδήσεις είτε σε μεταξύ μας κουβέντες, δεν ακούς και τίποτα νέο (εκτός από την αναπόφευκτη οικονομική κατρακύλα που είναι πάντα στην επικαιρότητα). Οι διαρρήξεις έχουν αυξηθεί τον τελευταίο καιρό καθώς μάλιστα οι επιτήδειοι χρησιμοποιούν νέα κόλπα, τα οποία κάνουν τη λέξη ασφάλεια να μοιάζει με αστείο. Αυξήθηκαν επίσης οι ένοπλες ληστείες σε μαγαζιά, που ολοκληρώνονται πότε με ξυλοδαρμούς πότε με εν ψυχρώ δολοφονίες. Και όσο για την αστυνομία, από την μία να καμαρώνει για τη σύλληψη τρομοκρατών, από την άλλη να τρέχει να προλάβει το θέμα της επικινδυνότητας Ναι, ενώ η χώρα θυμίζει στρατοκρατούμενη κοινωνία με όλους αυτούς τους ένστολους και τις περιπόλους στους δρόμους, οι πολίτες δυστυχώς δεν αισθάνονται καμία ασφάλεια. Εκεί που οδηγείται η χώρα, μας βλέπω να παίζουμε το παιχνίδι κλέφτες-αστυνόμοι, κυνηγώντας ο ένας τον άλλον για την επιβίωση.
Βέβαια, σαν τους ληστές που κυβερνάνε τη χώρα, κανένας. Όλοι αυτοί οι θρασύτατοι "ηγέτες", υπεύθυνοι για τη μεγάλη χρεωκοπία, μας ληστεύουν ανενόχλητοι και ατιμώρητοι. "Παραγραφή" χρεών σου λέει για τα σκάνδαλα που βγήκαν στη φόρα. Αυτοί την βγάζουν καθαροί μας εμείς, οι απλοί πολίτες, έτσι και κλέψουμε, μας πάνε μέσα με τις κλωτσιές. Αλλά δεν θέλουμε να κλέβουμε, θέλουμε να παραμένουμε έντιμοι και το ίδιο απαιτούμε από τους κυβερνήτες μας. Αλλά μάλλον ζητάμε πολλά...
Ληστές πάνω, ληστές κάτω... Πού πάμε ρε πούστη;

Μεθεόρτια μελαγχολία

Πάνε τα Χριστούγεννα, πάνε κι οι γιορτές και να 'μαστε πάλι στα ίδια. Όχι δηλαδή πως καταλάβαμε και τίποτα το διαφορετικό (εγώ τουλάχιστον όχι) μιας και τα τελευταία χρόνια η διάθεση του κόσμου είναι τόσο πεσμένη ώστε το Δωδεκαήμερο να μοιάζει με αγγαρεία και να τελειώνει τόσο σύντομα, πριν καλά καλά αρχίσει. Προσωπικά, αν έχω κάτι να θυμάμαι από τα Χριστούγεννα του 2010 ήταν οι ατελείωτες ώρες στη δουλειά, μέρες δίχως ρεπό και ξεκούραση, πίεση, εκνευρισμό και βιασύνη. Κι όλα αυτά σε μια εταιρεία που οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε φαλιμέντο. Τρανή απόδειξη η μακρά καθυστέρηση της πληρωμής μας. Όχι πως έχουν σημασία τα λεφτά (συνηθισμένος καθώς είμαι στα χρέη), αλλά κάπως πρέπει να ξεπληρωθούν όλες εκείνες οι χαμένες στιγμές που θα μπορούσα να περάσω με την κόρη μου, τη γυναίκα, τους φίλους και όλα όσα ήθελα να κάνω τις περασμένες μέρες. Τα χρήματα κουτσά στραβά βρίσκονται, ο χαμένος χρόνος όχι.
Και να που μπήκαμε στη τροχιά του 2011. Η προηγούμενη χρονιά ήταν κατά κύριο λόγο μια κακή χρονιά για πολλούς. Αλλά πώς μας ήρθε η καινούργια; Με αυξήσεις τιμών, ακρίβεια, απεργίες Μ.Μ.Μ. και γενικά με μια μαζική απαισιοδοξία. Τι μέλλει γενέσθαι άραγε; Οι πρώτες κιόλας βδομάδες ξεκίνησαν δύσκολα. Μάλιστα κάπου διάβασα πως εντοπίσθηκαν εξωγήινα σκάφη που βρίσκονται καθοδόν για τη Γη με όχι τόσο φιλικές διαθέσεις. Λέτε να το δούμε κι αυτό; Ε ρε γλέντια!
Στην τελική άντε να δούμε τι μας περιμένει και φέτος...

Πρωτοχρονιά

Και να λοιπόν, έφτασε ο νέος χρόνος. Η αναμονή για την έλευση του καθώς και για τα δώρα που θα φέρει, τελείωσε. Ή μήπως τώρα ξεκινάει; Για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι πως αυτή η μέρα (η Πρωτοχρονιά) είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Ίσως να είναι λίγο πιο όμορφη και μαγική, αν σκεφτούμε πως σε μια εβδομάδα τα έλατα, τα φωτάκια και οτιδήποτε μας θυμίζει Χριστούγεννα, θα έχει κρυφτεί στα πατάρια και τις αποθήκες και οι πόλεις θα ξαναγίνουν μουντές και γκρίζες όπως πριν.
Για να πω την αλήθεια μου ποτέ δεν μου άρεσε αυτή η μέρα του χρόνου. Πάντα με μελαγχολούσε και τις περισσότερες φορές μου προκαλούσε μια φοβία για αυτό το νέο που πλησιάζει, αυτό που οι πάντες περιμένουν με αισιοδοξία και ανυπομονησία. Κάθε έτος που περνά και κάθε έτος που έρχεται όλο και κάτι μας παίρνει. Μάλλον όμως συμβαίνει και το αντίθετο. Μας δίνει και κάτι. Δίκαιη πράξη; Ακόμα δεν ξέρω, ακόμα προσπαθώ να μάθω. Υποθέτω πως κάθε χρόνο, αυτή η μέρα είναι γεμάτη από ευχές και υποσχέσεις.
Χαρακτηριστικό πάντως των ημερών είναι η αναμονή. Από την αρχή του δωδεκαήμερου έως το τέλος του, όλοι έχουν να περιμένουν κάτι να έρθει. Το Χριστό, τον Άγιο-Βασίλη, τα δώρα, τις άδειες, τους δικούς τους ανθρώπους που λείπουν, το νέο έτος, μια νέα αρχή, ένα νέο έρωτα και άλλες πολλές επιθυμίες. Ακόμα και όταν οι γιορτές φτάνουν στο τέλος τους, περιμένουν για τον επόμενο ερχομό τους. Πάντα θα έχουμε κάτι να περιμένουμε να έρθει και να φτάσει κοντά μας. Είθε λοιπόν, μαζί με το νέο χρόνο, να φτάσουν όλα όσα περιμένετε.

Καλή χρονιά σε όλους
Υγεία, Αγάπη, Ειρήνη
Κουράγιο
Και καλή τύχη!

Χριστούγεννα

Η πολλά υποσχόμενη νύχτα έφτασε. Ο Βασιλιάς γεννήθηκε και η ιστορία, εκείνη η ιστορία που λέγεται για 2010 χρόνια, για ακόμα μία φορά επαναλήφθηκε. Καλά Χριστούγεννα σε όλους.
Η ευχή που έχω να δώσω είναι να βρίσκεστε στο σπίτι σας και στους δικούς σας ανθρώπους. Ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο από όλα, ό,τι κι αν αποζητά ο καθένας μας από τα Χριστούγεννα: το να είμαστε μαζί με εκείνους που αγαπάμε. Διότι η απουσία και η απώλεια είναι τα πιο άσχημα από όλα τα δυσάρεστα που μπορούν να συμβούν, να το θυμάστε.
Και μιας που τα Χριστούγεννα είναι μια μέρα όπου μεταδίδονται μερικά σημαντικά μηνύματα για να καλυτερέψουμε κάπως τη ζωή μας, το μήνυμα που έχω να μεταδώσω είναι αυτό της Ελπίδας. Γνωρίζουμε πως διανύουμε μια πραγματικά δύσκολη περίοδο και όπως δείχνουν οι ενδείξεις, ακολουθούν ακόμα πιο δύσκολοι και σκοτεινοί καιροί. Δεν είναι πια περίεργο να απορείς γιατί ορισμένοι πιστεύουν πως το τέλος του κόσμου πλησιάζει. Τα πάντα βρίσκονται κάτω από κρίση και ποιος στα αλήθεια μπορεί να μας πει πότε και αν τελικά θα καταφέρουν να έρθουν στα συγκαλά τους;
Για αυτό, εκείνο που θέλω να σας πω είναι να μην χάνετε την Ελπίδα σας. Στους καιρούς που έρχονται θα έρθουμε αντιμέτωποι με απανωτές δυσκολίες. Μην χάσετε όμως την Ελπίδα σας. Θυμηθείτε πως αυτό είναι και το γενικό μήνημα των Χριστουγέννων, μήνυμα που προϋπήρχε της Γέννησης Του Χριστού και την επικράτηση του Χριστιανισμού, και εορταζόταν στις 25 του μήνα Δεκεμβρίου: η πάλη του μικρού Φωτός ενάντια στην πιο μεγάλη νύχτα, η προσπάθεια της Ελπίδας να παραμείνει ζωντανή μες στο βαθύ Σκοτάδι.
Για αυτό φίλοι μου, σας εύχομαι να κρατείστε το Φως να λάμπει δυνατό μέσα σας καθώς θα βαδίζετε στους σκοτεινούς και αφιλόξενους δρόμους που σας καλούν.

Καλά Χριστούγεννα
Γιώργος Χατζηκυριάκος

Δεκέμβριος

Από παιδί θυμάμαι να περιμένω τον ερχομό του Δεκέμβρη όσο τίποτε άλλο. Δεν θέλει και ιδιαίτερο ερώτημα για αυτό. Είναι γνωστό πόσο μαγικός είναι αυτός ο μήνας σε σχέση με τους υπόλοιπους έντεκα. Πάντοτε περίμενα τον Δεκέμβρη με προσμονή, πιστεύοντας πως κάτι θα άλλαζε με τον ερχομό του, κάτι... δεν ξέρω ακριβώς τι, ίσως ένα μεγάλο, μυστικό ταξίδι σε κάποιο μέρος από όπου δεν θα ήθελα να φύγω ποτέ. Ίσως για αυτό και να ξεκίνησα να γράφω το Τραγούδι του Χρόνου μεγαλώνοντας
Όμως τώρα δεν θα μιλήσω για τη Νοέλα. Θα μιλήσω για το Δεκέμβρη που μόλις σήμερα έκανε την είσοδο του στα ημερολόγια της φετινής, σακατεμένης χρονιάς. Ναι, καλά διαβάσατε. Το 2010 ήταν σακατεμένη χρονιά (για να μην την χαρακτηρίσω κάπως αλλιώς) και περιμένω πως και πως να φύγει και να πάει... ας πάει όπου θέλει. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα ως την υποδοχή του νέου έτους και εύχομαι το 2011 να είναι καλύτερο, αν και... δεν το βλέπω, γιατί όπως δείχνουν τα πράγματα κυρίως σε εθνικό επίπεδο, τα επόμενα χρόνια θα χειροτερεύουν αντί για να καλυτερεύουν
Ο Δεκέμβρης, εκτός του ότι έμοιαζε με καλοκαιρινό μήνα λόγω της ζέστης, μπήκε φουριόζος και γρουσούζης. Από το βράδυ κιόλας, η Ελεάννα, η κόρη μας, έπαθε μια "ωραία" ωτίτιδα που δεν την άφησε σε ησυχία μέχρι το πρωί και που συνεχίζει να την ταλαιπωρεί μέχρι τώρα. Ύπνο δεν κάναμε, εκτός από μία με μιάμιση ώρα το πρωί πριν τελικά σηκωθώ για να πάω στη δουλειά. Το λεωφορείο όπως πάντα γεμάτο, τα καθίσματα πιασμένα, η διαδρομή ατελείωτη. Όταν τελικά έφτασα στη δουλειά, με περίμενε ένας σωρός από παραλαβές νέων βιβλίων, επιστροφές παλαιότερων (μια διαδικασία που κρατά καιρό ειδικά από τότε που κάναμε τη μετακόμιση του βιβλιοπωλείου) και φυσικά οι στρατιωτικού τύπου αγγαρείες της (ας μην τη χαρακτηρίσω) προϊσταμένης που άλλη δουλειά δεν έχει από το να μοιράζει διαταγές και επιπλήξεις. Η δουλειά μου ως πωλητής έχει καταντήσει ένα συνεχόμενο χαμαλίκι που δεν έχω τελειωμό σε μια εταιρεία που κλείνει παραρτήματα το ένα μετά το άλλο και διώχνει υπαλλήλους (έξι άτομα έδιωξαν τη Δευτέρα) ώστε να προσλαμβάνει διευθυντές (μέχρι στιγμής πέντε, χωρίς το αφεντικό).
Αϋπνία, γκρίνια, εκνευρισμός, απελπισία... ναι, κάπως έτσι ήρθε ο Δεκέμβρης. Είναι από εκείνες τις μέρες που λαχταράς να πεις στους γύρω σου "καλό μήνα" μα δεν σου βγαίνει. Έτσι κι αλλιώς όμως, λίγοι ήταν αυτοί (από το δικό μου περιβάλλον έστω) που αντιλήφθηκαν πως άλλαξε ο μήνας. Οι δρόμοι γεμάτοι με σκουπίδια, ο καιρός ανώμαλος, οι ειδήσεις αποκαρδιωτικές, η διάθεση πεσμένη.
Παρ΄όλα αυτά, γυρνώντας σπίτι αργά το βράδυ, έχοντας ηρεμήσει λίγο από τη φόρτιση της μέρας, άρχισα να σκέφτομαι τα πράγματα αλλιώς. Περπατώντας στα στενά του Πειραιά, βλέποντας μπαλκόνια στολισμένα με φωτάκια, θυμήθηκα την προσμονή μου. Ο Δεκέμβρης ήρθε και πάλι και ξέρω πόσο ο κόσμος τον περιμένει. Ξέρω πως μοιραζόμαστε την ίδια ανάγκη, παρά τα χίλια δυο βάσανα που περνάει ο καθένας μας και τα άλλα τόσα που τον περιμένουν: είναι η ανάγκη να πιστέψουμε σε κάτι διαφορετικό, κάτι μαγικό, κάτι που ίσως μόνο τα παιδιά, με την ξεγνοιασιά και την αθωότητα τους μπορούν να νιώθουν. Ο Δεκέμβρης ήρθε, όσο περίεργος κι αν ήταν ο ερχομός του. Και μαζί του έρχονται τα Χριστούγεννα, τα οποία τι άλλο είναι για εμάς τους μεγάλους από μια ανάγκη γαλήνης και ηρεμίας;
Αυτή τη στιγμή η Ελεάννα κοιμάται ήσυχη. Καλωσόρισες Δεκέμβρη, αγαπημένε μου μήνα, κι ας ήταν επεισοδιακός ο ερχομός σου.

40 μέρες για τα Χριστούγεννα!

Σαράντα μέρες μας χωρίζουν από την Νύχτα των Χριστουγέννων. Οι βιτρίνες των καταστημάτων αρχίζουν να ντύνονται αναλόγως και μια υποψία μαγείας πλανιέται μυστικά στον αέρα της πόλης. Οι παππούδες, εκείνοι που γνωρίζουν καλύτερα από εμάς τους νέους, από σήμερα ξεκινούν νηστεία, αντίστοιχη με εκείνης του Πάσχα, που είναι περισσότερο διαδεδομένη (ή μάλλον λιγότερο ξεχασμένη) στη χώρα μας. Οι Ονειροπόλοι και αυτοί που παραμένουν Παιδιά ανυπομονούν για την άφιξη της ωραιότερης εποχής του χρόνου όπου η Γη μεταμορφώνεται σε ανάμνηση ενός χαμένου, αγγελικού κόσμου, σαν την Νοέλα.
Τι είναι η Νοέλα; Αυτό πιστεύω αξίζει να το μάθετε Μα ως τότε θα πρέπει να περιμένετε... παραπάνω από σαράντα μέρες!

Christmas
Lead and we'll follow
Hope and tomorrow
Magic and dreams

You are all this and more now
Childhood recalls how
You are
Visions and...

Christmas
We are your children
You take us back when
Ever we call
Each year we are here waiting
Anticipating
As the snow starts to fall...

Trans Siberian Orchestra - A Star to follow

Ο Φρόντο ζει

"Ο Φρόντο ζει". Αυτό ήταν το σύνθημα των Χίπηδων και άλλων φιλελεύθερων Αμερικάνων στη δεκαετία μεταξύ του '60 και του '70. Ναι, μπορεί το βιβλίο "ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών" να παρέμενε άγνωστο και άσιμο για τους Έλληνες ώσπου να μεταφερθεί στον κινηματογράφο από τον Τζάκσον το 2001, όπου και το έμαθαν οι πάντες, όμως η τριλογία του Τόλκιν ήταν κάτι παραπάνω από δημοφιλής στην Αμερική εκείνων των χρόνων. Ο νεαρός Χόμπιτ έγινε κάτι σαν σύμβολο ελευθερίας για εκείνους που ονειρεύονταν έναν ειρηνικό κόσμο και το όνομα του γραφόταν στους τοίχους και στα ρούχα, με τη φράση " Ο Φρόντο Ζει."
Αυτό ήταν και το μήνυμα που έστειλα σήμερα στους υποψήφιους πολιτικούς που μας κάλεσαν να εκλέξουμε τους νέους δημάρχους και περιφερειάρχες που θα κάτσουν από αύριο στα "δημοκρατικά" χρονιά τους. Από όλα τα ψηφοδέλτια, επέλεξα το λευκό. Μα πριν το βάλω στο φάκελο, έγραψα με μεγάλα γράμματα, "Ο Φρόντο ζει!". Λυπάμαι αν δυσαρέστησα τους συντοπίτες μου αλλά από όλους τους υποψήφιους, δεν θεωρώ κανέναν άξιο. Ειδικά στον Πειραιά, όπου μένω από τότε που γεννήθηκα, κάθε χρόνο βλέπω την πόλη μου να σαπίζει και να γίνεται όλο και πιο τριτοκοσμική από ότι την έχουν καταντήσει. Το ίδιο αισθάνομαι και για όλη την Αττική, μια περιοχή με τόση σημασία (κυρίως ιστορική) να ζει με το καρκίνωμα στην καρδιά της. Όχι, δεν τρώω το παραμύθι κανενός που λέει πως θα παλέψει για το καλό της πόλης και του νομού (τα έχω χορτάσει και σιχαθεί). Προτιμώ το παραμύθι του Τόλκιν. Περιμένω τη μέρα και ελπίζω σε αυτήν, τότε που ένας "μικρούλης" θα πραγματοποιήσει το μεγάλο του ταξίδι και θα στείλει τη διαφθορά εκεί όπου φτιάχτηκε, καταστρέφοντας την μια για πάντα. Κι ίσως η μέρα αυτή να αργήσει κι εγώ να μην υπάρχω για να τη ζήσω. Όμως θα έρθει όσο ο Φρόντο ζει.

Happy Halloween!

...κι ας μην το γιορτάζουμε επισήμως στην Ελλάδα. Άλλωστε η Φαντασία και η Μαγεία δεν λογαριάζουν έθνη.

Και το όνομα αυτής, Ελεάννα.

Η εβδομάδα που μας πέρασε, αν και ήταν μια εβδομάδα γεμάτη κόπο, τρέξιμο, άγχος και αγωνία, ήταν αφιερωμένη στη μικρή μας δράκαινα. Κι αυτό επειδή συνέβησαν δυο γεγονότα. Το πρώτο συνέβη στις 7 του Οκτώβρη όπου συμπληρώθηκε ένα έτος από την ημέρα της γέννησης της. Η μικρούλα δράκαινα με τα καστανόξανθα μαλλιά και τα γκριζοπράσινα μάτια, το βράδυ της Πέμπτης, αντίκρισε την πρώτη της τούρτα και προσπάθησε να σβήσει το πρώτο της κεράκι.
Δύο μέρες μετά τα πρώτα της γενέθλια, στις 9 του μήνα, συνέβη κάτι εξίσου σημαντικό για τη μικρή. Βαπτίστηκε και απέκτησε επίσημα το ονοματάκι της. Το μυστήριο έλαβε χώρο στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου στον Πειραιά, όπου τρεις νονοί (συμπεριλαμβανόμενης και μιας νεραιδονονάς ονόματι Ευθυμία)έβαλαν λάδι στο κορμάκι της, ανακοινώνοντας το όνομα της.
Και το όνομα αυτής, Ελένη-Άννα! Ελεάννα, λοιπόν, θα λένε από ΄δω και μπρος τη μικρή μας δράκαινα η οποία έλαβε δύο ονόματα που έχουν μεγάλη σημασία για εμάς καθώς άνηκαν σε δύο εξίσου σημαντικά πρόσωπα, τις προγιαγιάδες της, Άννα και Ελένη, που δεν βρίσκονται πια κοντά μας.
Θα ήθελα να γράψω πολλά για την υπέροχη εκείνη βραδιά και για τα όσα ακολούθησαν μέχρι το ξημέρωμα της επόμενης μέρας, όμως καλύτερα να τα αφήσουμε απλώς να μείνουν στη μνήμη όλων όσων βρέθηκαν εκεί. Ήταν μια πραγματικά αξέχαστη νύχτα και σε όλους εσάς που ήσασταν μαζί με την Ελεάννα και εμάς, εύχομαι να τη θυμάστε για πάντα.

Το δρακοδόντι!

Μην αναρωτιέστε τι ψαχουλεύει! Η μικρή μας δράκαινα, σήμερα, 26 Ιουνίου, εμφάνισε το πρώτο της δοντάκι!

A Rainbow in the Dark

...I see a rainbow rising
look there on the horizon
And I'm coming home
Coming home
I'm coming home...

Rainbow-Stargazer


Killing the Dragon...

Έφυγε εχθές, 16 Μαίου 2010, ένας από τους μεγαλύτερους και πιο αγαπημένους τραγουδιστές της ροκ και μέταλ μουσικής, συγκλονίζοντας μυριάδες ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη. Έπειτα από αρκετούς μήνες μάχης με τον καρκίνο, ο Ronnie James Dio, εγκατέλειψε τα εγκόσμια για να βρει τη δική του θέση στην Αιωνιότητα, μια θέση που είχε κερδίσει ήδη από πολύ παλιά, έχοντας χαρίσει τη φωνή του σε μπάντες-μεγαθήρια όπως οι Rainbow και οι Black Sabbath. Αξεπέραστος Τραγουδιστής και δυναμικός frontman επί σκηνής, παρά το ύψος του ο κοντός "θεός" (όπως σημαίνει Dio στα ιταλικά)στάθηκε για χρόνια πελώριος σαν γίγαντας, τραγουδώντας άσματα όπως τα Holly Diver, Last In Line, Man on the Silver Mountain, Stargazer, Kill the King, Children of the Sea, Rainbow in the Dark, Temple of the King, και πολλά άλλα τραγούδια που απέκτησαν ψυχή από τη δική του λαλιά και που από εδώ και στο εξής θα μας συγκινούν για πάντα.
Αποχαιρετώ, τουλάχιστον για απόψε, τον Ronnie με ένα χαρακτηριστικό του τραγούδι, αφιερωμένο στον ίδιο, τη φωνή και την κληρονομιά του. Μαζί με την Κατερίνα, τη γυναίκα μου (που είναι οπαδός του σχεδόν από κοριτσάκι λόγω του ροκά πατέρα της) ευχόμαστε καλό ταξίδι και τον ευχαριστούμε για όλα αυτά τα χρόνια που με τη φωνή του μας θύμιζε αλλά και που θα μας θυμίζει,πως οι θεοί δεν εγκατέλειψαν τη Γη.

Rainbow in the Dark - DIO

When there's lightning - it always bring me down
Cause it's free and I see that it's me
Who's lost and never found
I cry for magic - I feel it dancing in the light
But it was cold - I lost my hold
To the shadows of the night

There's no sign of the morning coming
You've been left on your own
Like a Rainbow in the Dark

Do your demons - do they ever let you go
When you've tried - do they hide -deep inside
Is it someone that you know
You're a picture - just an image caught in time
We're a lie - you and I
We're words without a rhyme

There's no sign of the morning coming
You've been left on your own
Like a Rainbow in the Dark

When there's lightning - it always brings me down
Cause it's free and I see that it's me
Who's lost and never found
Feel the magic -feel it dancing in the air
But it's fear - and you'll hear
It calling you beware

There's no sign of the morning coming
There's no sight of the day
You've been left on your own
Like a Rainbow in the Dark



Στο καλό για απόψε. Θα είσαι πάντα εδώ. Ελπίζω κάποια στιγμή να λάβω υπόψη τη συμβουλή σου και να πάψω να μιλάω σε αγνώστους...

Δουλειά δεν είχε ο διάολος...

Καιρό έχω να μπω στο blog και όπως θυμάμαι το είχα αφήσει στην επερχόμενη παρουσίαση για τον William Morris, όσο ήμουν ακόμα με τη ΦΛΕΦΑΛΟ. Η παρουσιάση έγινε και τις μέρες που ακολούθησαν συνέβησαν πολλά και διάφορα. Ένα από αυτά ήταν και η παραίτηση μου από τη λέσχη. Η παραίτηση έγινε μέσω email (ζήτημα κι αν το διάβασε κανείς εκτός από τον αρχηγό της λέσχης ενώ είχα ζητήσει να διαβαστεί από όλους ή έστω από τους περισσότερους.)Στην τελευταία παράγραφο του κειμένου, έγραφα τα εξής και τα ποστάρω όπως τα έστειλα:

Έπειτα από όλα αυτά λοιπόν, έχοντας θεωρηθεί ένοχος για πράγματα που έκανα ή και που δεν έκανα, διανύοντας τις τελευταίες βδομάδες μια περίοδο παρεξηγήσεων, επεξηγήσων και εξεγήσων, έχοντας θεωρηθεί από άτομα της λέσχης (και φίλους της) ως εχθρός ή ανισόροπος ανάμεσα σε δυο στρατόπεδα, υποβάλλω την παραίτηση μου από τη ΦΛΕΦΑΛΟ. Όχι, δεν επέλεξα να κάνω την παρουσίαση του Ζερβού, αντιθέτως δεν θα λάβω μέρος όπως είπα εξαρχής. Όχι, δεν αλλάζω στρατόπεδο και φυσικά δεν τάσσομαι υπερ του Σωτήρχου (ο Σταμάτης και άλλα μέλη γνωρίζουν τους λόγους) και των όποιων εχθρών, αν όντως υπάρχουν. Δεν έχω τίποτα προσωπικό με κανένα μέλος της ΦΛΕΦΑΛΟ, αντιθέτως έχω πολύ καλές σχέσεις με τους πιο πολλούς από εσάς και πάνω από όλους με το Σταμάτη, άσχετα αν τις τελευταίες μέρες υπήρξε μεταξύ μιας κάποια ένταση. Αναγνωρίζω το έργο και την προσπάθεια της λέσχης αλλά μετά από όλα όσα συνέβησαν και στα οποία πρωταγωνιστούσα, έχοντας προκαλέση σύγχηση και αντιδράσεις, προτιμώ πια να απέχω. Τουλάχιστον να είμαι αποκλειστικά υπεύθυνος για τις όποιες μου πράξεις και όχι να εκθέτω τη λέσχη. Δεν ξέρω αν προσέφερα αρκετά στη ΦΛΕΦΑΛΟ και τα μέλη της, σίγουρα πάντως δημιούργησα μια ένταση στο τέλος.
Ελπίζω να σεβαστείτε την απόφαση μου. Ευχαριστώ για τη συνεργασία και όσα ζήσαμε μέχρι στιγμής μαζί ως λέσχη και ως παρέα. Εύχομαι να συνεχίσετε την προσπάθεια σας για την ανάδειξη της Λογοτεχνίας του Φανταστικού.

Με σεβασμό προς όλα τα μέλη της ΦΛΕΦΑΛΟ
Γιώργος Χατζηκυριάκος
πρώην επιτιμο μέλος ΦΛΕΦΑΛΟ

Αν και πέρασαν μήνες από τότε, φαίνεται πως σε μερικούς όχι απλά δεν άρεσε η παραίτηση μου αλλά προτίμησαν να την δουν μέσα από τα δικά τους μάτια. Κι έτσι, μετά από τόσο διάστημα, ο παλιόφιλος Σταμάτης και η παρέα, επέστρεψαν με ειρωνίες, μπιχτές και προσβολές όπως φαίνεται στη σελίδα της λέσχης http://flefalo.blogspot.com/ με αφορμή το κείμενο του Nihilio που είχε ανεβάσει μήνες νωρίτερα στη δική του σελίδα. Το συνετό θα ήταν να μην ασχοληθώ,όπως έκανα τόσον καιρό έχοντας με σπουδαιότερα πράγματα να ασχολούμαι και που δεν άφηναν περιθώριο για ελεύθερο χρόνο-όπως διαθέτουν μερικοί αργόσχολοι. Όμως οι προσβολές συνεχίστηκαν και αυτή τη φορά ονομαστικά"" Και επειδή δεν έχουν να κάνουν με κάποιον δειλό, όπως τους αρέσει να πιστεύουν, ορίστε η απάντηση τους για να την διαβάζουν όποτε θέλουν χωρίς να περιμένουν από κάποιον να τους την αφηγηθεί:

Αν και αρχικά πίστευα πως μετά την αποχώρηση μου από τη λέσχη ο καθένας θα συνέχιζε το δρόμο του, βλέπω πως ο κύριος Μαμούτος (ο παλιός μου φίλος Σταμάτης) αρέσκεται στο να προκαλεί μπελάδες, με ειρωνείες και προσβολές και φυσικά με βρώμες στις οποίες αναζητά ακροατήρια. Τουλάχιστον εκείνος, ας το παραδεχτούμε, το κάνει με έναν πιο κόσμιο τρόπο σε αντίθεση με άλλους (επίσης παλιόφιλους) που βρίζοντας ευθέως και πλαγίως, φανερώνουν το πραγματικό πρόσωπο της ΦΛΕΦΑΛΟ, το οποίο και παρουσιάζουν πολύ διαφορετικό από όσο κάποια άλλα μέλη προβάλουν μέσα από τα έργα τους(και αναφέρομαι ονομαστικά σε μερικούς όπως στον Γιάννη-ιδρυτή της Λέσχης, τον Χάρη, τον Κώστα-Eddie, τον Γιώργο, τους Δημήτρηδες-Αργασταρά και Σιάββα) για τα οποία δεν υπάρχει αμφιβολία για την αγάπη τους προς το Φανταστικό και τη Λογοτεχνία και τη σωστή έννοια της λέσχης που κάποτε, με μεγάλη μου χαρά, αποτελούσα κομμάτι.
Όλον αυτόν τον καιρό έπειτα από την αποχώρηση, ο κύριος Μαμούτος θεωρούσε πως κρυβόμουν στο βούρκο μου και δείλιαζα να εμφανιστώ. Ενημερώνω τον κύριο παλιόφιλο ότι δεν βρισκόμουν σε κανέναν βούρκο διότι η δική μου ζωή (όπως θα θυμάσαι) δεν γυρνάει μονίμως γύρω από ένα όραμα – που πλησιάζει την παράνοια όπως συμβαίνει στη δική σου περίπτωση – ούτε είμαι από εκείνους που ζυγίζουν τους ανθρώπους με το αν εξυπηρετούν τα συμφέροντά μου ή όχι. Κι αυτό επειδή τους αντιμετωπίζω ως ανθρώπους, ως φίλους (όπως κι εσένα μέχρι που με τοποθέτησες στη μαύρη λίστα) και όχι ως συμπολεμιστές σε έναν πόλεμο που κατασκευάζουμε από μόνοι. Διότι καλός ο σκοπός αλλά μην φτάνουμε και στα όρια της τρέλας βλέποντας τους πάντες γύρω μας ως σύμμαχους ή ως εχθρούς.
Και βέβαια, δεν κρυβόμουν απλώς δεν ασχολούμουν μαζί με κάτι το οποίο ακολουθεί το δικό του δρόμο όπως εσύ και η λέσχη. Κι ο λόγος που εμφανίζομαι τώρα είναι οι προσβολές στο όνομα και το χαρακτήρα μου.
Να σου θυμίσω λοιπόν (και να το μάθουν και τα υπόλοιπα μέλη διότι μάλλον σε κανέναν δεν το έδειξες αλλά τους τα είπες όπως σε βόλευε) πως στο κείμενο της παραίτησης μου από τη λέσχη, δήλωσα πως δεν είχε κανένα πρόβλημα με κανένα μέλος της ΦΛΕΦΑΛΟ, τονίζοντας τις μέχρι τότε άριστες σχέσεις που είχαμε ως συνεργάτες και ως παρέα. Ούτε προσέβαλα κανέναν από εσάς ούτε και σας έθιξα. Οπότε ποιος ο λόγος για προσβολές από τη μεριά σας και μάλιστα με τόσο πάθος (για να μην πως με κάλο στον εγκέφαλο) όπως αυτή του Skull; Και όλο αυτό περι προδοσίας; Τι ακριβώς πρόδωσα; Τις αρχές της λέσχης ή τον στόχο της; Το Φανταστικό ή τη Λογοτεχνία; Μήπως κάποια ιερή σταυροφορία ή απλώς έναν άνθρωπο που δεν ήξερε πώς να συμπεριφερθεί έχοντας τυφλωθεί από την οργή που του προκαλούσε ο οποιοσδήποτε δεν συμφωνούσε μαζί του; Εκτός κι αν η ΦΛΕΦΑΛΟ δεν είναι λέσχη ρομαντικών και φοιτητών αλλά καμιά σέκτα ή θρησκευτική αίρεση.
Αν θέλουν λοιπόν τα μέλη της λέσχης (που θίχτηκαν τόσο πολύ από την «προδοσία» για να με βρίζουν) να μάθουν γιατί αποχώρισα, ας μάθουν το εξής: μία παρεξήγηση μεταξύ του Σταμάτη κι εμένα, ο Στάμος την μετέτρεψε από τρίχα σε τριχιά, μου μίλησε με άσχημο τόνο και για να με αφήσει να του εξηγήσω έπρεπε να παραστώ σε δίκη μπροστά από τα μέλη της λέσχης. Μάγκες, χίλια συγνώμη, αλλά δεν ανέχομαι κανέναν, ούτε φίλο, ούτε συνεργάτη ούτε κανέναν, να μου μιλά σαν να είμαι το σκυλί ή ο υπηρέτης του, και φυσικά δεν επρόκειτο να παραστήσω μέσα στην παρέα τον κατηγορούμενο με δικαστές και όλα τα συναφή που μοιάζουν με γελοιότητες. Πιστεύω πως κάθε νοήμων άνθρωπος το ίδιο θα έκανε στη θέση μου. Διότι εγώ ήξερα τη Φλεφαλο ως λογοτεχνική Λέσχη και όχι ως Τάγμα όπως μάλλον την θεωρούσαν κάποιοι εξ αρχής.
Για αυτό και επαναλαμβάνω πως δεν είχα τίποτα άσχημο ούτε με τη λέσχη ούτε και με τα μέλη της. Αλλά μάλλον ο αρχηγός σας θα σας τα μετέφερε αλλιώς οπότε κι εσείς βγάλατε τα συμπεράσματα σας και να που επιδοθήκατε σε μια σειρά από ανωριμότητες και προσβολές. Εάν αυτό γουστάρετε, με υγειά σας. Εσείς γνωρίζετε καλύτερα να παριστάνετε τους διανοούμενους (απευθύνομαι σε αυτούς που με προσέβαλαν και όχι σε κανέναν άλλο). Και αν δεν μπορείτε να σεβαστείτε την απόφαση ενός ανθρώπου –οποιουδήποτε ανθρώπου – δεν είστε άξιοι ούτε για λέσχες, ούτε για τη λογοτεχνία ούτε για τίποτα άλλο εκτός από τον φανταστικό σας κόσμο.
Σταμάτη, δεν είχα την απαίτηση να με κορνιζάρεις στο blog της λέσχης ούτε και να με αναφέρεις πουθενά (αν και γνωρίζω πως το κάνεις κάθε μέρα), αλλά μη μιλάς για αχαριστία όταν ο ίδιος επιδίδεσαι σε γραφικότητες όπως το να κόβεις φωτογραφίες και να κάνεις κηρύγματα για φιλίες. Δεν παραπονέθηκα στον Νιχίλιο για αυτές σου τις πράξεις, έγιναν όμως ένα πολύ ωραίο ανέκδοτο που κυκλοφορεί στην ελληνική κοινότητα του Φανταστικού . Κανείς δεν κλάφτηκε σε κανέναν, αντιθέτως το διασκεδάσαμε με πολύ γέλιο! Ο Νιχίλιο το ξεκαθάρισε από την αρχή στο κείμενο του ότι δεν μιλάει (μόνο) για σένα, αλλά αφού σου αρέσει να τρώγεσαι (όπως έκανες μετά την παρουσίαση στον Ιανό), καλοφάγωτα.
Παναγιώτη-Voodoo, δεν σου ζήτησα ποτέ να με ψηφίσεις διότι πολύ απλά δεν θυμάμαι να οργανώθηκε κάποια ψηφοφορία. Σου ζήτησα να δεις ξεκάθαρα κάποια πράγματα και ως φιλελεύθερο άτομο, να τα κρίνεις με πιο ορθά κριτήρια αντί να παπαγαλίζεις. Από ότι φάνηκε στην πορεία όμως, έγινες κι εσύ ένα πάρα πολύ πιστό Ουρουκ-Χάι.
@Infinitus (όποιος κι αν είσαι), πιάσαμε το νόημα του κειμένου σου, μόνο μάθε κάποια στιγμή να γράφεις. Θέλεις πολύ ακόμα…
@Skull (όποιος κι αν είσαι), πάρε ένα ηρεμιστικό να χαλαρώσεις και μην κάνεις σαν παρατημένη γκόμενα. Αν ήξερα πόσο πολύ θα έτσουζε τον κώλο σου η παραίτηση μου, δεν θα το έκανα, συγγνώμη. Επίσης, κάποια στιγμή να καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε Λέσχη Ανάγνωσης και Φίλων του Φανταστικού (αν τα λέω καλά κύριοι)και όχι σε λέσχη Φιλάθλων Ποδοσφαίρου.
Τέλος, αν θέλετε μια γνώμη, ως λέσχη κοιτάξτε να ενώσετε το Φανταστικό και όχι να το κάνετε ένα ακόμα τσιφλίκι που θα υποδιαιρεθεί άλλα μικρότερα κτήματα. Άλλοι ήταν οι ενάντιοι μας εξαρχής, αλλά εσείς οδηγήσατε τον πόλεμο ανάμεσα μας. Έτσι δεν πάει μπροστά το πράγμα και ο σκοπός της λέσχης (αν είναι ο αγνός σκοπός που θυμάμαι κάποτε) θα πάει στράφι και θα χειροτερέψει την κατάσταση. Επίσης, για εσάς τους λίγους ή τους πολλούς (αναλόγως πόσοι αισθάνεστε να βρίσκεστε σε αυτήν την κατηγορία), που σας αρέσει να επιδεικνύεστε, να καταδικάζετε, να βρίζετε και να δυσφημίζετε, να καταλάβετε πως έχετε να κάνετε με ελεύθερους ανθρώπους που αγαπούν εξίσου αυτά που αγαπάτε κι εσείς(αν όντως τα αγαπάτε), σεβόμενοι τις γνώμες και τις απόψεις των άλλων και πάνω από όλα την αξιοπρέπεια τους.
Σταμάτη, σε είχα κι εγώ σε περισσότερη εκτίμηση. Καλό δρόμο.


""είναι ομολογουμένως διασκεδαστικές μιας και θυμίζουν ποδοσφαιρικό αγώνα. Φαίνεται πως κάποια (και δυστυχώς από τα ηγετικά) μέλη της λέσχης έχουν μπερδέψει την Μπάλα με τη Λογοτεχνία και άλλα πολλα...